Natuurloop Cadzand Bad

Vandaag is-ie dan, de natuurloop in Cadzand Bad en de 3e uit een lokale serie.

Om 10 uur vertrekken we te voet naar strandtent Moio Beach. We kunne nog tot een kwartier voor de start inschrijven en die start is om half 11. Maar het gaat moeizaam. Mijn benen voelen enorm stijf en zwaar. Dat kilometertje inlopen is daarom wel welkom.

Daarna is het wachten op het startschot. Start en finish zijn boven op de top van de duinen. Het is niet echt koud, maar hierboven wachtend worden we toch aardig afgekoeld door de wind. Intussen doe ik in de windschaduw van een caravan nog meer losmaakoefeningen om die beenspieren toch wat soepeler te krijgen. Nee, die baantraining, waar ik wat te hard aan getrokken heb en dan die stormtraining van gisteren hebben mijn benen niet veel goeds gedaan.

Gisteren hadden we het er nog over, over hoeveel rondes die natuurloop nu eigenlijk gaat. Nu is in mijn beleving een natuurloop een loop door de natuur,waar het wedstrijdelement niet centraal staat. Doorgaans kun je zo'n natuurloop zelfs wandelend afleggen. Genieten van de natuur, het één worden met de natuur, daar gaat het om. Misschien vandaar wel de naam "natuurloop". Alleen kunnen we over deze natuurloop verder geen informatie vinden. Daarom vraagt Anja aan één van de andere deelnemers of het hier om 1 ronde gaat. "Ja", bevestigd die man, met een hoofdknik, "maar die moet je dan 1x, 2x of 4x afleggen, naar gelang de afstand die je wilt doen... Nou,niet bepaald het antwoord wat we verwachtten maar de boodschap is duidelijk.

We starten op een simpele 3-2-1-Start en lopen boven over het duinpad richting het radarhuis. Dorie loopt al meteen een stuk voor ons, Leo, Anja en ik. Nadat ze al een paar keer heeft omgekeken en wij intussen de rode lantaarn vormen verlaat ik toch maar de achterhoed om me bij Dorie te voegen. Na een paar honderd meter duiken we het duin af richting strand. Maar daar komen we nog niet. Direct onder het duin lopen we eerst een klein stukje door het rulle zand onder aan de duin en dan klimmen we het duin in. Dit stuk past uitstekend in een trail. Man, man, wat is dat zwaar. Gelukkig is het maar een klein stukje en vervolgen we daarna een singel trail dwars door de duinen om een honderd meter verder echt af te dalen naar het strand.

Het  kan ook niet anders dan dat het parkoers over het slechts begaanbare deel van het strand gaat, zo aan de voet van de duinen. Als toetje hebben we ook nog wind tegen, als is die gelukkig niet meer te vergelijken is met gisteren. En als je dan na een paar honderd meter zandbakworstelen het strand weer af mag, staat de weg omhoog naar de duintop weer te wachten, Bovenaan aangekomen, hebben we de eerste lus van het 8-vormig parkoers afgelegd. Een dikke kilometer pas. En ik ben al moe, in mijn benen dan. Dorie kan maar beter doorlopen want ik moet even bijkomen tijdens de tweede helft van het parkoers. Deze is niet zo zwaar, bovenover het duinpad en bij hotel De Blanke Top omlaag naar de openbare weg. Alleen is het daarna weer klimmen, niet steil maar wel lang, richting finish voor mijn eerste doorgang. Dorie is dan al een eind van me weggelopen. Tussentijd 16:52 over 2.740 meter (Ik heb onderweg de speaker horen zeggen dat het parkoers over 4 rondes 9.880 meter zou zijn) Dat betekent een gemiddelde snelheid van 8,79km/u maar dat wil ik niet eens weten.....

Nu ik alleen ben, kan ik het nu wat rustiger aan doen, maar de tocht door de wilde duinen gaan me niet gemakkelijk af. Ik sleep me nog moeizaam door de zandbak richting strand-afgang maar eenmaal daar aangekomen moet ik de weg omhoog toch wandelend afleggen. Eenmaal weer boven sluit Anja bij me aan. Leo heeft intussen opgegeven na knieklachten. Leuk en aardig, maar "je hoeft niet bij mij te blijven....", laat ik haar alvast weten. Nee, mijn benen zijn inmiddels zo zwaar verzuurd. die willen gewoonweg niet meer. Zelfs de afdaling voorbij hotel "De blanke Top", gaat zeer moeizaam, terwijl ik het normaal gesproken daar van moet hebben. Nee, ik vertrouw mijn benen nu even niet meer. En dan weer omhoog. Omdat het niet zo steil is gaat het nog redelijk, maar halverwege stoppen de benen en gaat het weer in wandelpas omhoog en meld ik me bij de sart/finish voor de 3e ronde. Ook nu zie ik Anja alweer in de verte in de rug. Ik schrijf historie met 18:40 over de 2e ronde, goed, of beter slecht, voor 7,94km/u...

Eigenlijk wil lik het niet meer maar toch, dan nog maar voor één rondje. Ik heb al besloten dat ik de volledige 4 niet meer vol zal maken. Wanneer de klimpartij in de duinen weer voor me opdoemt besluit ik me niet meer overdadig in te spannen en deze maar wandelend te beklimmen. Maar dat was dus gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zelfs wandelen lukt met bijna niet. Met moeite krijg ik mijn benen nog omhoog. Totale verzuring. De single trail door de duinen, de zandbak en de strand-afgang van de eerste lus, het is eigenlijk alleen nog maar wandelen. Tja, eenmaal bovenaan volgt dan het relatief gemakkelijker deel van het parkoers maar voor mij heeft dat geen enkele zin meer. Ik geef op, meld me af bij de finish en zie meteen Dorie doorkomen voor haar laatste ronde. Voor wat het waard is, wedstrijdtijd staat op 49 minuten. Nee, jammer. De wil is er wel, maar ik heb duidelijk de laatste dagen te veel van mijn beenspieren geëist. Ze zijn helemaal verzuurd. Ik wacht nog even op de doorkomst van Anja en daal daarna af naar strandtent Moio Beach waar Leo ook al zit te wachten.

Dorie eindigt als 5e dame in 1u06:36, goed voor 8,9km/u (over 9.880 meter)
Anja eindigt als 6e, tevens één na laatste dame in een tijd van 1u11:38 (8,28km/u)

De dames uit het trainingskamp Cadzand Bad verslaan hiermee dus de heren.
Helaas het is niet anders. Ben benieuwd hoe het morgen en overmorgen zal gaan, als de spierpijn echt zal toeslaan....

Stormtraining on the beach

Morgen is de natuurloop. Traditioneel doen we zaterdag altijd een trainingsloopje over het strand. Alleen voor deze zaterdag is storm voorspeld. Die voorspelling is in ieder geval uitgekomen. Er staat windkracht 9 maar gelukkig geen regen.

Als Dorie en ik op het strand aankomen zijn Johan, Anja en Leo er al.
We starten met de wind in de rug. Harde wind, behoorlijk harde wind. Zelfs mijn pet wil bijna door de achterwind van mijn haardos afgeblazen worden. Na een kilometer over het strand keren we om en dan pas voel je hoe hard die wind echt te keer gaat. Het toch al niet zo'n hoge tempo valt helemaal terug, temeer ook omdat we nu ook niet langs de waterlijn lopen maar door het rulle zand. Het beuken tegen die wind mag ik wel maar daar denkt de ademhaling anders over. Laat ik er in deze training maar eens hard tegen aan gaan, denk ik nog.
Over de afstand/tijd resultaten kan ik kort zijn. Pet. Zo'n 53 minuten over 7 km, stelt inderdaad maar heel weinig voor.

Maar goed, dit is dus de generale van wat ons morgen te wachten staat.

Op controle

De 3-maandelijkse apk staat weer voor de deur. Dit keer hoef ik me alleen bij de doktersassistente te melden om alleen maar even de huidige bloeddruk te meten. So far so good. 

Laat ik nu net op deze vrije vrijdag, een aantal uren voordat ik voor een lekker weekendje weg ga, nog mijn mailbox checken. Niet zo slim als daar iets in staat waarover ik me danig opwind.

Als ik even later naast de dokters assistente zit, linkerarm ontbloot en vorzien van zo'n drukband van de bloeddrukmeter, laat ik toch even weten dat ik bang ben dat dit niet het juiste moment is voor een bloeddrukmeting. Ik leg in het kort uit waarom en zij vindt het maar goed dat ik dat even meld want aan het geborrel van dat kokende bloed te horen klink dat niet zo best. Met een uitslag van 160/85 weet ze tenminste waar dat aan ligt.

" Nou, laten we deze meting maar vergeten en het volgende week dinsdag opnieuw proberen." , zegt ze nog wel, terwijl ze de waardes toch in mijn dossier zet.

En daar mag ik het vandaag mee doen. Volgende week dinsdag dus weer een kans.

Waterkoude baantraining - piramide

Veel heb ik nog niet gelopen deze week. Niets dus. En ondanks de regen en wind maak ik me toch maar op om naar de baantraining te gaan. 

De regen is intussen gestopt maar het waait nog steeds behoorlijk.

Aan de kantine is het slechte weer niet af te zien. Het is behoorlijk druk. Er valt niet veel mee te delen en dus zijn we zo buiten. Dorie is er niet bij. Wel Herman.

Ik heb het koud. Niet zo zeer de temperatuur, maar de wind is de boosdoener. Gevoelstemperatuur onder het vriespunt. Na 2 rondjes inlopen en een cursus loopscholing ben ik nog steeds niet helemaal op temperatuur. Hoe dan ook, het is tijd voor de kern, maar dit keer hou ik mijn loopjasje aan.

Het programma is een piramide met relatief korte afstanden maar wel met hogere tempo's en korte rustpauzes. De afstanden zijn 2x100-2x200-2x300-2x400-2x300-2x200-2x100met tussendoor slechts 100m. rust. Lijkt weinig, maar dat heb ik liever dan 200m. rust. De tempo's zijn resp. 90% en 95% van het tempo op de 6-minuten-test. Hoog dus. Ik heb nog steeds geen 6 minutentest gedaan en ik schat mijn tempo dan maar in 13km/u. Wat dat betekent voor 90% en 95% krijg ik hier op de baan niet uit mijn hoofd gerekend en dus ga ik op gevoel weg. Harder en nog harder.

Ja, die eerste 100 meters zijn "gevaarlijk". Dan ga je gauw te hard maar ach. ik zie wel waar het schip strand. het setje 200meters gaan zowat net zo snel en bij de 300 begin ik al wat in te leveren. Jaja, die korte pauzes. Daarom begin met gematigde snelheid aan de eerste 400 en wat opgevoerder aan de tweede 400. Met de ademhaling krijg ik toch niet voldoende lucht naar binnen. Ik "rust" nog wat tijdens de volgende 300m. Nu worden de afstanden korter en het herstel op de ademhaling tijdens de korte pauzes gaat weer beter. Even wraak nemen op de dip.

Lekker om zo op je top van je adem te lopen, natuurlijk vanwege de korte afstanden.

Het herstel gaat ook weer wat sneller. Heel langzaam krabbel ik weer uit het dal.

Zondag sta ik aan de start van een natuurloop van 10km in Cadzand Bad. Maar eens zien hoe ik die ga volbrengen.

Vandaag was wazig

Hoe lang duurt die horrorwinter nog?

Elektriciteit:

Stand = 143.664, Verbruik = 74kWh (+4)   [= 10,6kWh/dag.]
Alweer meer verbruikt dan vorige week.
Het verbruik schommelt telkens nog boven die 70kWh-grens.
Mogelijk is afgelopen week de (vaat)wasmachine wat vaker aan geweest.

Gas:

Stand = 25.785, Verbruik = 50m³ (-6)   [= 7,1m³/dag.]

Door de aanhoudende horrorwinter blijft het gasverbruik relatief laag. Ook afgelopen week was weer zo'n zacht-weer-week. We mogen nog niet klagen. Ik ben wel bang hoe het gaat worden als deze horrorwinter straks opeens is afgelopen en we te maken krijgen met andere temperaturen. Onder nul bijvoorbeeld. Of ver onder nul. En misschien wel sneeuw. En dan te bedenken dat we over 6 weken al in de lente zitten....

De eindafrekening van het water is binnen.

147m³ water verbruikt in 364 dagen t.o.v. 137m³ bij de vorige afrekening in 361 dagen.

Omgerekend is dat een dagelijks verbruik van 404 liter water per dag, terwijl dat bij de vorige afrekening nog 380 liter per dag was.

Heel veel liters drinkwater op een dag, als je dat zo bekijkt. En hoeveel daarvan drinken we eigenlijk echt? Het zet je wel enigszins aan het denken.

Gewicht =84,6 (-0,8)
Ik zeg er niks van. 
Mijn buikdelen spreken boekdelen.

Trimloop: De Wedertcross in Valkenswaard.

Te laat naar bed of te vroeg wakker omdat vrouwlief haar wekker al op 4.00u had staan, ik weet het niet, maar het wakker worden gaat me in ieder geval niet helemaal goed af. Als vrouwlief om half 9 richting benzinepomp vertrekt ben ik al "op", zeg ik, maar niet heus. Effe nadutten en dat betekent daarna haasten.... Gelukkig ga ik vandaag op eigen gelegenheid richting Valkenswaard, maar dan nog wordt het een race tegen de klok.

Op het sportpark van AVV word ik al toegeroepen dat Dorie op me wacht. Jaja, ben er al. En het is nog zo'n eind van de kantine naar het bos bij zwembad "De Wedert".

Alles komt goed. Nog ruim een minuut voor het startschot heb ik de veters van mijn spikes al bijna bij elkaar gebonden. Ja, spikes. Hier bij de start is het zo drassig én het heeft nogal wat geregend de laatste dagen. Maar als ik de laatste knoop in mijn, veel te lange veters heb gelegd vertelt de speaker dat het alleen hier zo drassig is en op de rest van het parkoers niet. Enfin, ik ga mijn schoenen niet nogmaals omwisselen. Hoef ik niet eens in mijn hoofd te halen want het startschot klinkt direct nadat ik me achter in het startveld heb opgesteld.

Kijk, hier haal ik de laatste al in...

   

Dorie krijgt van mij de opdracht weer haar eigen tempo te lopen. Voorlopig kan ik haar nog niet bijhouden en vandaag ga ik voor 3 rondes, goed voor dik 7½km. en dat betekent rustig aan doen, want het is een cross....

De groep recreanten is niet zo erg groot hier en ik loop 3 seconden na de start dan ook al meteen als allerlaatste. Een paar honderd meter maar en dan heb ik er al weer 5 achter me. Dorie zie ik al weg lopen. Zonder warming-up heb ik gewoon een rustige eerste ronde nodig om in te komen.

De doorkomst van de eerste ronde is veel sneller dan ik verwacht. Een vluchtige blik op mijn klokje geeft iets van een minuut of 12 aan. Dat kan dus nooit 2,5km. zijn.

Foto's van Haroldinio Aubana

Tempo mag nu iets omhoog en ik zie Dorie nog in de verte voor me lopen. Het parkoers is inderdaad heel anders dan bij het start- en finishgebied. Spikes zijn helemaal niet nodig. Hoewel die paar kleine heuveltjes toch wel lekker omhoog gaan met die spijkerzooltjes.

De 3e ronde en de afstand met Dorie is niet groter geworden. Een tandje erbij, de ademhaling omhoog en langzaam kruip ik dichterbij. Ik kan niet helemaal tot bij haar komen maar het scheelt op de meet uiteindelijk nog maar enkele tientallen meters.

Ik ben goed buiten adem, uiteraard. Dorie natuurlijk niet. Het was niet haar dag, ging helemaal niet, en dat kan ze zeggen zonder ook maar een klein beetje te hijgen....

Maar ook Dorie bevestigt de te korte afstand. 5,48km. op haar GPS-machine. Op die van mede-recreant Hannie zelfs 5,37km.

Al gauw zijn we er achter. Het blijken er in totaal 5 rondes te zijn die we konden afleggen. De bedoeling blijkt dat je kon kiezen uit 2, 3, 4 of 5 rondes en niet 1, 2, 3 of 4 zoals ík dacht én nog een groot aantal andere deelnemers. Het gevolg hiervan is wel dat er dus veel mensen zijn die veel minder gelopen hebben dan dat ze eigenlijk graag wilden. Het gevolg daar van is weer, dat er in de uitslag wel heel vreemde uitslagen te vinden zijn.

Zo sta ik op de 7.600m. met een tijd van 35:37, Dorie met 35:18. Dat kan nog rederlijkwijs, maar Hannie met 33:33 op 9.400m. spant helemaal de kroon met een gemiddelde van 16,8km/u. En wat te denken van AVV-lid Ine die 5.500m. in 19:41 heeft afgeraffeld, oftewel 16,76km/u op een cross. Op die tijden zou menig wedstrijd atleet jaloers zijn..

Volgende keer letten we beter op. Denk ik.

Na "onze" trimloop is het wel even op temperatuur komen want de harde wind maakt de redelijke hoge temperatuur van 8ºC gevoelsmatig toch tot een graadje onder vriespunt. Omdat het appelgebak met thee in de kantine toch wat ver is van het wedstrijdtafereel missen we de wedstrijd van de heren. Voor de dames en de korte cross ben ik nog wel net op tijd om wat foto-series te schieten. De rest laat ik toch maar aan collega Peter over die er ook is, zoals nagenoeg altijd. Voor mij is het al genoeg geweest. De wind koelt mij toch te veel af. De kleine jeugd laat ik maar aan me voorbij gaan.

Mijn foto's zijn hoofdzakelijk wat series van GVAC-ers bij de Dames en Korte Cross en staan HIER.

     

Niet zo best, Praxis

Een behoorlijk aantal jaren terug maakte opeens de bouwmarkt Praxis aan de Hurksestraat plaats voor een bouwmarkt met een andere naam. Ik had het destijds niet eens door. Alles was nog geel met rood en zelfs het bedienend personeel was nog gekleed in het rood met het logo van Praxis. Pas aan de kassa werd met toen duidelijk gemaakt dat de kortingsbonnen niet geldig waren en aan mijn airmiles-pasje had ik ook niet. "Nee, want we zijn geen Praxis meer". Ja het lijkt nog steeds voor 99,9% op de Praxis, "maar op internet staat al dat we nu "Plan-it" heten".

Nou ja zeg, zo'n domme redenering heb ik nog nooit gehoord. Terwijl ik rond kijk zie ik nog steeds overal de naam Praxis prijken. Voor mij reden genoeg om deze bouwmarkt maar in de ban te doen en voortaan een stukje verder de bouwmarkt van Groenen aan klandizie te helpen.

Nu ben ik uiteindelijk toch wel gezwicht en heb zowaar ook inkopen gedaan bij deze "Plan-it, by Praxis"..... Maar het is altijd een vreemde winkel gebleven. "....by Praxis" maar verder geen enkele verbinding met Praxis. Dat kan niet goed zijn, lijkt me.

Aan de verwarring is dan eindelijk een eind gekomen.

We leven 5 februari 2014. Plan-it is ter ziele en is weer "overgenomen" door Praxis. De feestelijke opening is dit weekend. Mooi, hoeven we die Praxis reclamefolders niet meer direct de kliko in te gooien. Natuurlijk gaat zo'n "heropening" gepaard met acties. Veel dagaanbiedingen tegen dumpprijzen. En de kortingsbonnen die alleen dit weekend geldig zijn.

Laat ik nu net een nieuwe flatscreen tv gekocht hebben. Dan komt die aanbieding van die muurbeugel voor nog geen € 30,00 wel heel goed uit. Plus nog eens een 20% kortingsbon. Tel uit je winst.

Bijna te mooi om waar te zijn.

Nou, helemaal niet bijna, écht te mooi om waar te zijn.

De Beugel lig niet in de schappen. Niet of nooit binnen gehad. "Of het ligt nog in het magazijn want Praxis heeft de winkel nog niet helemaal ingericht". "Hoezo, nog niet helemaal ingericht? Dit is toch de opening?" De jonge man zwijgt in het Hebreeuws, Pakistaans en in het Nederlands. Hij weet het niet. "Even iemand anders vragen." Hetzelfde antwoord. Ongeveer. "Waarschijnlijk ligt het nog ergens in het magazijn". Of we volgende week even langs terug willen komen.

"En die kortingsbon dan? Die 20% korting zijn dan niet meer geldig. Bij de Albert Hein krijg je nog een tegoed kortingsbon. Heb je tenminste toch nog recht op je korting." Dat wordt de heren toch te ingewikkeld en te heet onder de voeten. "Tja misschien kunnen ze je wel bij de kantenservice helpen", proberen ze wanhopig. Met een "Nee Praxis,je maakt geen goede beurt..." vertrekken we.

Niet naar huis, nee, toch naar de klantenservice. Oftewel, laat ik er dan maar zoveel mogelijk andere mensen mee lastig vallen.

Kortom, nadat na een halfuur 2 dames tot op het bot in de stress zijn geraakt, verlaten we de "nieuwe" Praxis weer, net zo als we binnen waren gestapt. Met lege handen.

Ach ja, het personeel kan er eigenlijk ook niet veel aan doen.

Het management maakt uit en laat de mensen in het veld maar in hun eigen soep gaar koken.

En het personeel maakt ook nog eens de fout om klantvriendelijk te willen zijn. Stóm, stóm stóm. Volgende keer gewoon zeggen dat het al uitverkocht is en niet meer binnenkomt. Jammer maar helaas. Klaar!

Desondanks ben ik toch blij dat er weer een Praxis in de buurt is.

Overigens heb ik de dames achter de service-balie wel netjes bedankt voor hun moeite. Dat dan weer wel.

Het heeft heel wat voeten in aarde, maar hij is er, hoor...

Het stond al lang op de planning maar deze week besloten om hem maar eens aan te schaffen:

Een televisie voor in de woonkamer.

Nu stond er daar wel al één, zo'n flat-screen, maar die was bestemd voor de slaapkamer. Echter na aanschaf even als proef opgesteld in de woonkamer, vindt vrouwlief het goed genoeg voor de woonkamer. Wel in de plaats van mijn vetscreen dan, ja. Die loeizware logge buizen-beeldscherm-machine was al niet meer van deze tijd en als daar dan opeens zo'n slank en elegant, niet spiegelend, plat beelschermpje staat, kan ik de verrukking wel enigszins voorstellen.

Hoe dan ook, ik zag een aanbieding staan op Wehkamp, goedkoop en nog eens tijdelijk zonder verzendkosten. Mijn eigen 42" LED-TV heb ik ruim een jaar geleden ook daar gekocht + gratis 3D Blu-Ray speler en dat was goed bevallen. Zo goedkoop was die namelijk nergens.

En dus, bestelling de deur uit.

Afspraak voor bezorging op vrijdag, want dan ben ik toch de hele dag vrij.

Donderdag ervoor krijg ik, geheel volgens afspraak, via SMS en per mail het bezorgschema: 

Hij wordt vrijdag 7 februari op mijn huis adres afgeleverd tussen 16:37u - 18:37u op de minuut nauwkeurig aangegeven.

Da's mooi. Da's héél mooi, toch?

Mis! De bezorgende partij is nl. PostNL.

 

Met de betrouwbaarheid van PostNL heb ik inmiddels héél veel ervaring. Het enige waar je bij PostNL op kunt vertrouwen is, dat ze hun afspraken niet nakomen. 

Een heel andere kijk op betrouwbaarheid, dus.

Wat betekent dat voor mij?
Lang verhaal kort.

• Deadline 18:37u verstreken en.... niets.
• Geen telefoonnr, Track&Trace, geen info bij Wehkamp (tot 19:00u).
• Bloeddruk loopt op en dus antwoorden op de SMS, antwoorden op de mail van de planning van PostNL, alhoewel ik weet dat dat weinig zin heeft, maar ik kan wel even mijn frustratie kwijt.
• 19:52u een uur en een kwartier te laat, een SMS dat de bezorging vertraagd is (o ja?) Planning heeft zeker mijn mail ontvangen. 
• Nieuwe bezorgtijd: 18:07u en 20:07u. HALLO, HET IS AL 19:53 INMIDDELS!
• Vergeet ik toch warempel te twitteren. Toch maar eens doen. Mijn ontevredenheid de wereld in. Naar @Wehkamp en @PostNL.
• Het werkt!. Een bezorgde tweet van @Wehkamp, of ik wil DM-en, dan zoeken ze het uit.
• 20:08u en nog steeds niets en dus weer een scheldkanonnade richting verantwoordelijken.
• 20:20u Hij is er, de bezorger. Grote doos voor de deur, klaar.
• Uitpakken, controleren op beschadigingen, op zijn plaats zetten? Nee hoor, ben alleen de bezorger. Nou, dat staat anders wel in mijn berichtgeving van Wehkamp. Wittewo, ga maar, ik los het zelf wel op.
• Begrijp ik het nu goed? Wehkamp sluit een contract af met PostNL voor (tijdige) bezorging, inclusief uitpakken van grote voorwerpen, waaronder tv's groter dan 39", het controleren op beschadiging en het op zijn plaats zetten. Dat moet natuurlijk betaald worden. Dat doet natuurlijk niemand gratis. Ook Wehkamp natuurlijk niet. Dat geld moet natuurlijk ergens vandaan komen. Natuurlijk niet van Wehkamp. Van wie dan? Moi, natuurlijk. Heb ik natuurlijk dus gewoon toch weer teveel betaald want die laatste "service" heb ik natuurlijk niet gekregen. Zal ik Wehkamp natuurlijk nog wel laten weten.

En dan te bedenken dat dit dus de korte versie van het verhaal is....

 

Half 9. De bloeddruk is intussen enigszins gedaald en de televisie is uitgepakt, op zijn sokkel gezet en staat al te pronken op de schouw. Alleen is de voet nogal groot, lees: lomp, uitgevallen en steekt die wat over de schouw uit, maar hij wordt toch z.s.m. op gehangen, dus dat komt wel goed. Net als met de bekabeling, die nu nog overal los bungelt.

Ik doe alleen een korte set-up zodat vrouwlief alsnog de voice-

kids kan kijken. Het hele SMART-verhaal en internet en wat allemaal nog meer, dat komt een andere keer wel aan bod. Het belooft in ieder geval al heel wat. Nu nog maar zien of de belofte ook waar gemaakt wordt. Ik heb intussen al heel wat ervaring met beloftes, loze beloftes vooral. 

"Eerst zien en dan pas geloven" is tegenwoordig mijn motto..

Bikkel-baantraining bij GVAC

Ze zullen een keer wel gelijk hebben, die weervoorspellers. Regen, dat gaan we krijgen vanavond. En ja hoor, terwijl het weer een keer vroeg donker is geworden (de laatste tijd verheugeden we ons al op de lente met die steeds langer wordende daglicht-dagen) valt de regen er al met bakken uit. Het zou tot ver in de avond niet veranderen. Nou, leuk zo'n verwachting na zo'n kutdag op het werk. En dan wil je toch voor de broodnodige ontspanning gaan sporten, want dat is goed. Jaja...

In de kantine van GVAC blijkt ook wel dat lang niet iedereen het met die stelling eens is. Ik schat dat het aantal bikkels nog maar de helft is van wat er normaal gesproken staat te popelen om het roze tartan te treiteren. Toegegeven, ook ik heb een behoorlijk aantal keren hoopvol op het whatsapp bericht zitten wachten, maar Dorie is onverbiddelijk en bikkelhard en dus wordt het gewoon naar de training gaan, vanavond.

De verdeling is gemaakt en zoals gewoonlijk wacht groep 1, mijn groep, geduldig op de trainer. Marjolijn vindt het weer, terecht, niet geschikt om loopscholing te doen. Jaja, wat nu. De een stelt een training voor in de sporthal, Jo denkt meer aan rondjes lopen binnen in het sportcomplex en zelfs een keer theorie in plaats van praktijk maakt geen schijn van kans. We moeten gewoon naar buiten waar je naar de vogels kunt fluiten. Bah bah,wat een vies weer. Met liters tegelijk valt het uit de hemel. Na 2 rondjes warmlopen ben ik nog niet echt warm en na het 3e rondje "treinen", is het genoeg geweest. Tijd voor de kern.

Dat is vandaag een minutenloop.

We doen vandaag runs van telkens 1-2-3-4-5-5-4-3-2-1 minuten waar we beginnen met de eerste run "hard", 85% van de 6-minutentest de volgende run "harder", 90% van de 6-min.test en dan weer hard-harder-hard enzovoorts tot het einde. Tussen de runs 1 minuut wandelen.

Ik laat het klokken over aan Dorie met haar GPS-apparaat. Ik kan toch niet goed op mijn watch kijken en dus wordt het voor mij weer een loop op gevoel en proberen Dorie bij te blijven. We spreken ook niet af hoe snel hard "hard" is en hoe snel "harder". We zien het wel. De resultaten staan hieronder.

Naarmate de tijden langer worden wordt het ook vechten tegen de slechte conditie. Dorie heeft er echter totaal geen moeite mee. Terwijl ik al mijn energie concentreer naar mijn benen, klets Dorie er op los. Ook Lian, die met ons meeloopt, lijkt het weinig voor te stellen. Ik ben er stil van. Tijdens het uitlopen, tijdens de cooling down, in de kleedkamer, thuis.... Ik ben gewoon weer moe. En stijf.

Zondag wacht in Valkenswaard weer een zware strijd. Die heb ik tegen Dorie bij voorbaat al verloren, maar tegen mezelf wil ik die wel winnen door dit keer 3 rondes te gaan doen...

Wat een kut, kut, kutdag...

De groepsfoto vrijbuiters 2014

Ik loop aardig achter met mijn werk.
Vandaag is de groepsfoto 2014 van de Vrijbuiters aan de beurt.
De beste uitkiezen.
Een paar hoofden, dit keer maar één, van een andere foto afhalen en hierin plaatsen.
De solo foto van Jan in deze foto integreren.
Wat lichtaanspassinkjes op de .jpg.
De tekst erbij.
Voila. Voor mij is-ie klaar.
Hopelijk ook tot de tevredenheid van de Vrijbuiters.
Dat hoor ik zaterdag wel.

Een trieste, zonnige maar vrolijke dinsdag

Een erg tegenstrijdige titel.

Het trieste is, dat we vandaag afscheid nemen van mijn peettante, tante Zus.

Toch vrij onverwacht is zij vorige week woensdagmiddag vredig ingeslapen. Tengevolge van de diabetis waaraan zij leed had zij haar beide benen een aantal jaren moeten afstaan. Daar wist ze uiteindelijk en met veel steun van haar gezin goed mee om te gaan. De laatste tijd ging echter ook het gezichtsvermogen achteruit. Vorige week moest ze opgenomen worden in het ziekenhuis vanwege angst- en paniekaanvallen en benauwdheidsklachten.

Het ging snel, heel snel bergafwaarts. Doktoren konden niets meer voor haar doen.

Samen in de spiksplinternieuwe tweedehandse Peugot 307 van broer Thony, vertrekken we 's morgens richting Utrecht. 

Hoewel de TomTom het huisnummer niet kent staan we toch ruimschoots op tijd en helemaal vooraan op de parkeerplaats van het crematorium, te wachten tot de vrachtwagen, die de enige vrije plek zo ver vooraan nog blokkeert, is vertrokken. Van daar is het dan ook niet ver meer lopen naar aula 1, waar op de display abusievelijk ook nog Zusanna Le Cluese - Pieterman staat aangegeven i.p.v. Dieterman. 

Helaas een veel voorkomende fout, zo herkennen wij.

Het is druk in de wachtruimte. En hoe verdrietig dan ook, het is wel leuk om de familieleden weer te zien.
In de aula mogen wij als directe naaste familie vooraan plaats nemen.

Het wordt een mooie herdenking. Er wordt veel voorgedragen. Door de kleinkinderen, schoonzoons, maar ook de 3 dochters. Het levensverhaal klinkt ontroerend en hartverscheurend. De liefde spat gewoon de luidsprekers uit. Het is ook moeilijk om de ogen helemaal droog te houden. En alles draait om de hechte band die het gezin en alles erom heen heeft. Het warme nest waarin iedereen verkeert. En natuurlijk: het eten...

Na het afscheid praten we nog wat na in de koffiekamer en al gauw blijkt dat de 3 dochters graag willen dat wij meegaan naar het ouderlijk huis. Met een onwillige TomTom rijden we blind naar de Lichtenberchdreef. In de buurt van al die "dreven" moeten we het nog steeds zonder TomTom doen. En er zijn hier nogal wat "dreven". Overdreven veel "dreven". Toch, uiteindelijk staan we waar we moeten staan, nl. pal voor de voordeur.

Het duurt wel even eer we allemaal in het huis gepropt zijn maar dan is het ook meteen echt alsof je thuis bent. En we komen niets te kort. Moeders traditie zet zich voort. Eten, eten, eten. En ik vind het heerlijk als ik me dan niet hoef te excuseren voor mijn dikke buik...

We krijgen weer de gelegenheid met de dochters, Hady Stella en Astrid bij te praten. En wat hebben we toch veel bij te praten. Waarom doen we dat toch niet vaker? Eigenlijk weet ik dat wel. We hebben allemaal een druk, nee, een vol bezet leven. Tegenwoordig moet alles op afspraak. Doe je dat niet, dan gebeurt het gewoonweg niet, hoe zeer we dat allemaal zouden willen.

We wisselen nog wel wat gegevens uit en met vriendschapsverzoeken op Facebook hopen we daar wat verbetering in te brengen.

Het is al 5 uur geweest als we onderweg naar huis terugkijken op een mooie dag, wat zeg ik, een geweldige dag. Een dag met een triest, maar wel een gouden randje...

Holly in Hollywood

Het filmpje van Holly bij het afzwemmen voor diploma A staat inmiddels ook al op YouTube,
Compilatie is gemaakt door Joke van Gerwen, maar ten koste van de scherpte wel met YouTube gestabiliseerd.

Iedereen heeft recht op mijn mening: ijs is ijs behalve als het geen ijs is.

Er valt nog maar weinig te spreken over een winter. Tot nu toe, tenminste. Wel heeft het afgelopen week alleen in Groningen blijkbaar even gevroren. Meteen steekt de nervositeit weer op.

Het blijven vreemde snoeshanen, daarboven, in het hoge noorden.

De voorspelling op een mogelijk nachtvorstje wordt in Friesland vertaald in: "ut giet oan..."

In Groningen gaan meteen de ijsmeesters aan de slag. De wedloop om de eerste schaatswedstrijd op natuurijs.

Natuurijs? IJs is toch gewoon ijs, dacht ik. 

Nu ben ik niet zo' n schaatsliefhebber maar toen mijn kinderen mij vroeger een keer meenamen naar de kunstijsbaan, kon ik daar natuurlijk niet onderuit.

Eenmaal op die kunstijsbaan heb ik dat witte goedje onder mijn, te strak zittende en geleende, schaatsen eens goed bekeken. En hoe je het ook wendt of keert, het is en blijft toch gewoon bevroren water. IJs dus. Helemaal niets van kunst bij. Voor mij is het ook gewoon ook glad. Ik bevind me nu ook op glad ijs. Gelukkig hebben ze daar rollaters voor schaatsers voor, of eigenlijk voor niet-schaatsers. Zeg maar schaatslaters. Of Xschaatslaters. Ik heb daarmee wel de honderden op mij gerichte ogen moeten teleurstellen. Nee, ik ben niet op mijn bek gegaan.

Maar terug naar de kunstijsbaan.
Dit blijkt dus gewoon een bevroren waterbaan te zijn waar het water kunstmatig tot ijs wordt omgetoverd. In dit geval door er een grote diepvrieskist onder te bouwen.

Hoe anders zou het moeten zijn in Groningen. Al direct na de melding van een mogelijk nachtvorstje komen de ijsmeester bijeen voor de eerste wedstrijd op natuurijs. Worden de gierwagens gevuld met voorgekoeld water en de asfalt baan alvast schoon geveegd. Bij het aanbreken van de nacht beginnen de gierwagens hun werk te doen. Een dun laagje water (ook al zo'n raar begrip) over het asfalt sproeien en nu maar wachten tot die is omgetoverd naar ijs. En dan het volgende laagje. En dat keer op keer. De hele nacht door. Met wat geluk staat er dan 's morgens een ijsbaan. Oftewel: Met vereende krachten is het toch gelukt om kunstmatig een ijsbaan aan te leggen. Alleen heet het nu opeens geen kunstijs meer maar natuurijs. IJs door Moeder Natuur gerijpt.
Ammehoela. Het is net zo gewoon bevroren water, hoor.

Maar ze halen er natuurlijk wel weer de media mee.
En 's morgens gaat de baan dan ook zo vroeg mogelijk open. Overigens maar voor een halve dag want 's middags is het alweer gedooid. En ook nog eens hoofdzakelijk alleen voor schoolgaande kleine jeugd. Dat kan ook niet anders want Moeder Natuur heeft haar ijs alweer snel van de helft van de baan terug geëist, zodat er alleen nog maar een 100 meter vooruit en 100 meter teruguit resteert. Dat zal dan meteen ook de reden zijn waarom die schoolgaande jeugd speciaal voor dit natuurijs vrij heeft gekregen. Je moet er nl. gewoon vroeg bij zijn voordat het voorbij is.

Er bestaat dus geen " kunstijs". Of wel? Jawel, wel degelijk. 

Om het verschil te maken tussen kunstijs en natuurlijk kunstijs heeft dat ijs de naam nep ijs mee gekregen. Niet zo netjes klinkend en daarom is  de naam synthetisch ijs een wat betere benaming. Eerlijk gezegd is dit dus echt kunstijs. Komt helemaal geen water aan te pas. Je pakt een stapel nep-ijspanelen, schuift ze als een lamimaatvloer in elkaar en klaar is kees. Dat kun je doen in de winter, maar ook hartje zomer. Buiten op het marktplein of in de Arabische woestijn, maar ook achter in de tuin, diep in de kelder, of zoals in Chicago, op de 94e verdieping van een wolkenkrabber.
Omdat het nep-ijs wel stroever is dan kunstijs en natuurijs, is het daarmee ook een perfect medium voor onze topschaatsers om in de zomer het schaatspeil hoog te houden.

Het zal me daarom helemaal niet verbazen als we over een aantal jaren opeens Kenianen aan de start van schaatsmarathons tegenkomen. Alleen nog sponsors vinden die bereid zijn nep ijs naar Kenia te sturen.

Energieverbruik - LED-lampen ipv PL-lampen

Elektriciteit:

Stand = 143.590, Verbruik = 70kWh (-5)   [= 10kWh/dag.]

Weer wat minder dan vorige week. Zo ongeveer het verbruik wat ik de winter maximaal zou willen.
Afgelopen week zijn ook wel een aantal energiezuinige PL-lampen vervangen door nog energie zuinigere LED-lampen. Hoofdzakelijke reden is echter de nagenoeg onmiddelijke maximale lichtsterkte na inschakeling,wat niet gezegd kan worden van de meeste PL-lampen.

Gas:

Stand = 25.735, Verbruik = 56m³ (+1)   [= 8m³/dag.]
Wederom een lichte stijging. het gasverbruik blijf dus langzaamaan toch stijgen hoewel we nog amper van een winter kunnen spreken. Wat als de winter echt invalt?

Gewicht =85,4 (+0,4)
Valt me vies tegen, na zo'n week hard trainen.
Maar ja, het zit hem dan ook in het eten en vooral het snoepen.

Trainen of trimloop óf trainen = trimloop

Er is vandaag in de directe omgeving geen trimloop. Wel de Volksloop in Weert maar daar heb ik nog niet genoeg conditie voor. Ook zijn een aantal GVAC-er naar Apeldoorn vertrokken voor Midwinter Marathon of de Asselronde. Voor mij is dat nog uit de goeie ouwe tijd. Te ver en niet voor nu.

In de plaats van te nietsen gaan Dorie en ik vandaag dan maar een 10km trainingsrondje doen in Eersel. We parkeren op de plek waar de halve marathon van Eersel het bos uit komt en via het verharde, de richting van het DES-honk volgt. Onze trainingsronde start hier en loopt richting Hapert, langs het Vennenbos, en via het fietspad door de bossen, over het parkoers van de Halve Marathon van Eersel, terug naar de auto.

Het gaat niet echt van harte. Al heel snel heb ik gebrek aan lucht. Aan de snelheid kan het niet liggen, lijkt me, want we zitten zelfs nog onder de 9,3km/u. Halverwege zit ik qua ademhaling er helemaal doorheen. Ik hijg al bijna op mijn top. Maar het is doorzetten. Ik heb niet echt het gevoel met een training te maken te hebben, maar eerder met een trimloop. Dorie geeft wel aan dat ik het rustiger aan moet doen, maar nóg rustiger? Het gaat al zo langzaam.

Als we de auto weer naderen hebben we de 10km nog niet gehaald. Daarom lopen we nog een stuk door totdat de GPS van Dorie 10km. aangeeft. Tijd: 1u04:12 Gemiddelde snelheid: 9,35km/u

Ik ben behoorlijk moe na deze training, die voor mij als een trimloop aanvoelt. Veel erger is nog dat de snelheid ook nog eens zo laag was, dus daar kan het ook niet aan gelegen hebben. Nee, er zal nog veel en hard getraind moeten worden de komende tijd.

Ondanks dat ik na afloop zo verschrikkelijk stijf ben heb ik van mijn linkerknie veel minder last dan ik verwacht had. Gelukkig maar.

Terug in Duizel is nog even een S&S (Soep & Sauna) en dan weer terug naar Veldhoven.

In ieder geval heeft de zon er vandaag de hele dag een voorjaars uitziende dag van gemaakt. Behalve die temperatuur dan...

Holly: op voor zwemdiploma A

Vandaag is het echt een dag van Holly. Zeg maar een Holly-day
Holly mag vandaag op voor haar zwemdiploma A.
Plaats delict: Zwembad Den Ekkerman in Veldhoven.
Tijdstip: 12:00u.

We zijn er ruim op tijd. Het zwembad is inmiddels gevuld. Met water, afzwemmertjes en een kudde toeschouwers. Het aantal kandidaatjes, ik heb ze niet geteld, hoeveel zullen het er zijn? Ik schat een stuk of 30 - 35. De ouders, opa's en oma's van beide ouderskanten, de broers en zussen, neven en nichten, buren, boeren en buitenlui, alles bij elkaar is het toekijkend publiek wel in zeer grote getalen aanwezig. Holly alleen al telt een supporterschare van 16 personen groot.

Na de introductie en uitleg gaan ze te water. Gekleed. Daarna door het "gat", vervolgens de halve baantjes borst- en rugcrawl gevolgd door drijven op borst en rug en als dan het watertrappelen is geweest is de het praktijkexamen een feit. Maar tussendoor is ook nog de uitreiking geweest van de 3 mooiste tekeningen uit de stapel tekeningen die is ingediend. En laat Holly nou ook één van die winnaars zijn. Goed voor een klein prijsje. Het is vandaag echt haar Holly day.

Ze zijn allemaal geslaagd. De uitreiking vindt nu niet meer plaats in het zwembad maar in een zaaltje in het aangrenzende etablissement "Den Uitwijk". Dan wordt vechten geblazen, vrees ik, gezien het grote aantal mensen t.o.v. de grootte van de zaal. Gelukkig denkt bijna iedereen daar zo over en valt uiteindelijk de drukte redelijk mee. Alleen zijn er altijd van die halve gare te-laat-komers die dan pontificaal helemaal vooraan gaan staan zodat alleen zij de uitreiking van de diploma's kunnen zien en alle andere op tijd gearriveerde gasten alleen wat ruggen en beelden van smarphones te zien krijgen. Nou, ik niet. Stond ik al op een tafel, tegen de tijd dat ik Holly verwacht spring ik er galant van af en prop me een weg door de menigte, helemaal naar voren. Zo, nu heb ik alle ruimte om een mooie foto te maken. Ik hoef slecht één opmerking te pareren, dat ik voor het beeld sta door op dat andere volk naast en achter me te wijzen. Ik heb en hou in ieder geval mijn plek.

Als Holly uiteindelijk haar felbegeerde papiertje heeft ontvangen maak ik, naast de binnenfoto, even later ook nog een paar buitenfoto's en is het via de MacDonalds weer richting huis.

Uiteraard heb ik de nodige foto's geschoten. Die staan hier.