Natuurloop Cadzand Bad

Vandaag is-ie dan, de natuurloop in Cadzand Bad en de 3e uit een lokale serie.

Om 10 uur vertrekken we te voet naar strandtent Moio Beach. We kunne nog tot een kwartier voor de start inschrijven en die start is om half 11. Maar het gaat moeizaam. Mijn benen voelen enorm stijf en zwaar. Dat kilometertje inlopen is daarom wel welkom.

Daarna is het wachten op het startschot. Start en finish zijn boven op de top van de duinen. Het is niet echt koud, maar hierboven wachtend worden we toch aardig afgekoeld door de wind. Intussen doe ik in de windschaduw van een caravan nog meer losmaakoefeningen om die beenspieren toch wat soepeler te krijgen. Nee, die baantraining, waar ik wat te hard aan getrokken heb en dan die stormtraining van gisteren hebben mijn benen niet veel goeds gedaan.

Gisteren hadden we het er nog over, over hoeveel rondes die natuurloop nu eigenlijk gaat. Nu is in mijn beleving een natuurloop een loop door de natuur,waar het wedstrijdelement niet centraal staat. Doorgaans kun je zo'n natuurloop zelfs wandelend afleggen. Genieten van de natuur, het één worden met de natuur, daar gaat het om. Misschien vandaar wel de naam "natuurloop". Alleen kunnen we over deze natuurloop verder geen informatie vinden. Daarom vraagt Anja aan één van de andere deelnemers of het hier om 1 ronde gaat. "Ja", bevestigd die man, met een hoofdknik, "maar die moet je dan 1x, 2x of 4x afleggen, naar gelang de afstand die je wilt doen... Nou,niet bepaald het antwoord wat we verwachtten maar de boodschap is duidelijk.

We starten op een simpele 3-2-1-Start en lopen boven over het duinpad richting het radarhuis. Dorie loopt al meteen een stuk voor ons, Leo, Anja en ik. Nadat ze al een paar keer heeft omgekeken en wij intussen de rode lantaarn vormen verlaat ik toch maar de achterhoed om me bij Dorie te voegen. Na een paar honderd meter duiken we het duin af richting strand. Maar daar komen we nog niet. Direct onder het duin lopen we eerst een klein stukje door het rulle zand onder aan de duin en dan klimmen we het duin in. Dit stuk past uitstekend in een trail. Man, man, wat is dat zwaar. Gelukkig is het maar een klein stukje en vervolgen we daarna een singel trail dwars door de duinen om een honderd meter verder echt af te dalen naar het strand.

Het  kan ook niet anders dan dat het parkoers over het slechts begaanbare deel van het strand gaat, zo aan de voet van de duinen. Als toetje hebben we ook nog wind tegen, als is die gelukkig niet meer te vergelijken is met gisteren. En als je dan na een paar honderd meter zandbakworstelen het strand weer af mag, staat de weg omhoog naar de duintop weer te wachten, Bovenaan aangekomen, hebben we de eerste lus van het 8-vormig parkoers afgelegd. Een dikke kilometer pas. En ik ben al moe, in mijn benen dan. Dorie kan maar beter doorlopen want ik moet even bijkomen tijdens de tweede helft van het parkoers. Deze is niet zo zwaar, bovenover het duinpad en bij hotel De Blanke Top omlaag naar de openbare weg. Alleen is het daarna weer klimmen, niet steil maar wel lang, richting finish voor mijn eerste doorgang. Dorie is dan al een eind van me weggelopen. Tussentijd 16:52 over 2.740 meter (Ik heb onderweg de speaker horen zeggen dat het parkoers over 4 rondes 9.880 meter zou zijn) Dat betekent een gemiddelde snelheid van 8,79km/u maar dat wil ik niet eens weten.....

Nu ik alleen ben, kan ik het nu wat rustiger aan doen, maar de tocht door de wilde duinen gaan me niet gemakkelijk af. Ik sleep me nog moeizaam door de zandbak richting strand-afgang maar eenmaal daar aangekomen moet ik de weg omhoog toch wandelend afleggen. Eenmaal weer boven sluit Anja bij me aan. Leo heeft intussen opgegeven na knieklachten. Leuk en aardig, maar "je hoeft niet bij mij te blijven....", laat ik haar alvast weten. Nee, mijn benen zijn inmiddels zo zwaar verzuurd. die willen gewoonweg niet meer. Zelfs de afdaling voorbij hotel "De blanke Top", gaat zeer moeizaam, terwijl ik het normaal gesproken daar van moet hebben. Nee, ik vertrouw mijn benen nu even niet meer. En dan weer omhoog. Omdat het niet zo steil is gaat het nog redelijk, maar halverwege stoppen de benen en gaat het weer in wandelpas omhoog en meld ik me bij de sart/finish voor de 3e ronde. Ook nu zie ik Anja alweer in de verte in de rug. Ik schrijf historie met 18:40 over de 2e ronde, goed, of beter slecht, voor 7,94km/u...

Eigenlijk wil lik het niet meer maar toch, dan nog maar voor één rondje. Ik heb al besloten dat ik de volledige 4 niet meer vol zal maken. Wanneer de klimpartij in de duinen weer voor me opdoemt besluit ik me niet meer overdadig in te spannen en deze maar wandelend te beklimmen. Maar dat was dus gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zelfs wandelen lukt met bijna niet. Met moeite krijg ik mijn benen nog omhoog. Totale verzuring. De single trail door de duinen, de zandbak en de strand-afgang van de eerste lus, het is eigenlijk alleen nog maar wandelen. Tja, eenmaal bovenaan volgt dan het relatief gemakkelijker deel van het parkoers maar voor mij heeft dat geen enkele zin meer. Ik geef op, meld me af bij de finish en zie meteen Dorie doorkomen voor haar laatste ronde. Voor wat het waard is, wedstrijdtijd staat op 49 minuten. Nee, jammer. De wil is er wel, maar ik heb duidelijk de laatste dagen te veel van mijn beenspieren geëist. Ze zijn helemaal verzuurd. Ik wacht nog even op de doorkomst van Anja en daal daarna af naar strandtent Moio Beach waar Leo ook al zit te wachten.

Dorie eindigt als 5e dame in 1u06:36, goed voor 8,9km/u (over 9.880 meter)
Anja eindigt als 6e, tevens één na laatste dame in een tijd van 1u11:38 (8,28km/u)

De dames uit het trainingskamp Cadzand Bad verslaan hiermee dus de heren.
Helaas het is niet anders. Ben benieuwd hoe het morgen en overmorgen zal gaan, als de spierpijn echt zal toeslaan....