Een prachtige naam voor een trimloop, als je het mij vraagt. De loop dankt deze naam aan een noodlottig ongeval die de trainer met die naam is overkomen. In feite is dit dus een herdenkingsloop ter herinnering aan Rico. Vandaag intussen al voor de 13e keer.
Voor mij, ons, is dit pas de eerste keer. Eerlijk gezegd had ik nog nooit eerder van deze loop gehoord terwijl ik toch op veel plaatsten geweest ben.
In het kader van trainen op wat langere afstanden hebben we deze loop uitgekozen en dan de 15km-versie. Maar dat was al een hele poos geleden en in die poos is het conditioneel met mij eigenlijk helemaal niet beter geworden. Door allerlei gezondheidsproblemen dan te verstaan. Ik zie daarom als een berg op tegen deze loop. Als ik dan ook nog eens de uitslagen bekijk van de laatste 3 jaar, dan zie ik dat de eindtijden op de 15km maximaal op rond de anderhalve uur liggen. Mijn tempo, daarentegen, is nu nog zo laag, op die afstand schat ik 9km/u, dat ik moet rekenen op een eindtijd van tegen de 1u40. En als ik toch ergens een hekel aan heb is dat toch wel als allerlaatste eindigen met een achterstand van 10 minuten op de voorlaatste.
Eenmaal onderweg naar Moergestel leg ik dat Dorie voor, maar uiteindelijk beslissen we toch om gewoon voor de 15km te gaan.
Ter plaatse in Moergestel, komt het terrein ons wat bekend voor. Het blijkt één van de wisselpunten te zijn van de Hart van Brabant Estafette die we een stuk of 7 keer gedaan hebben.
We verwachten niet veel bekenden hier, in deze regio, maar daar hebben we ons toch in vergist. Naast Mirjam en Rudolf Buur is daar natuurlijk Haroldinio ook bij. Daarnaast zien we Gwynny Hamilton van EA, en haar clubgenoot Kim Dillen.
Oké, nummer en chip afgehaald en omgekleed. Ondanks de voorspelling van zon en lentetemperaturen heb ik het beslist niet warm. Ik draag daarom gewoon mijn gele jasje over mijn sportshirts en handschoenen maken mijn outfit helemaal compleet.
Uiteraard heb ik thuis mijn strategie al bepaald.
Voorzichtig en langzaamaan om het maar vol te houden? 9km/u? Komt overeen met 6:40 per km. Betekent wel een eindtijd van 1u40. Nee, 10 minuten na de voorlaatste eindigen voel ik niet veel voor.
Een eindtijd van 1u35 dan? Gemiddeld 9,47km/u = 6:20 per km. Daar ga ik voor, want sneller dan dat zit er echt niet in. En dan moet ik dat nog zien te volbrengen ook nog.
Het startschot hebben we helemaal niet gehoord en mijn eigen stopwatch druk ik pas in bij het passeren van de startstreep. Het aantal deelnemers is veel groter dan we hadden verwacht en vooral de 10km-wedstrijdlopers gaan er als een pijl uit de boog vandoor. Wij doen het rustig aan. Zijn niet helemaal achteraan gestart en lopen rustig op gevoel. De tussentijd op de eerste kilometer verbaast ons daarom enorm. 6:06 terwijl we het zo rustig aan doen? Dorie geeft ook aan dat de afstand volgens haar GPS bij lange na niet een kilometer is. Vreemd genoeg blijft dat zo doorgaan. De kilometers 2, 3, 4, elke keer is de afstand te kort en zijn daarom de tussentijden ook relatief "snel".
Intussen loopt zo'n 50 meter voor ons een trio wat ongeveer ons tempo loopt. Wij houden ons tempo aan, zijn niet van plan om naar hen toe te lopen. Vlak lopen is ons uitgangspunt.
We zijn amper het 4km.punt gepasseerd als we al door de eerste 10km. wedstrijdloper worden gedubbeld. Hij heeft er al bijna 2 rondes op zitten en wij moeten nog voor de eerste doorkomen! Gelukkig blijft het bij die enige die ons dubbelt. Tenminste in de eerste ronde. In de tweede ronde beginnen de snelle 15km-lopers ons ook al te dubbelen. Ook Kim Dillen kom ons tussen kilometer 6 en 7 voorbij gesprint, vooraf gegaan door Wilfred van Mil.
Bij de doorkomst naar de derde ronde staat Mirjam al aan de finish bij de drankpost.
"We blijven gewoon vlak lopen, het is niet de bedoeling dat we deze ronde veel harder gaan....", herinnert Dorie me er nog aan. Eigenlijk heb ik daar niet zo veel moeite mee want intussen begin ik al vermoeidheid in mijn benen te voelen. De ademhaling is nog steeds geen probleem. Wat dat betreft zou er nog wel een tandje bij kunnen. Toch lijkt het alsof we nu heel langzaam op onze voorgangers inlopen. We houden ons in. Tussen kilometer 12 en 13 worden we zowaar gepasseerd door een groep wedstrijdlopers die al babbelend aan het uitlopen zijn. En niet veel later zoeft ook Kim er nog eens flink langs. Intussen is de kloof met onze voorgangers zo ver geslonken dat de neiging om erover te gaan steeds groter wordt. Met mijn vermoeidheid zit het wel snor. Die is inmiddels al weer over.
We zijn de 13 kilometers gepasseerd en lopen nog maar een paar meters achter de 2 voorgangers, de derde is inmiddels er al vandoor gegaan, richting finish. Nu wil ik wel voorbij, "....maar niet te snel...", waarschuwt Dorie nogmaals, en dat doen we dan ook, heel rustig voorbij gaan.
Kilometerpaal 14 en Johan is ons tegemoet gekomen en loopt de laatste kilometer met ons mee. Het tempo is intussen toch wat omhoog gegaan,maar dat gaat moeiteloos. Het is fijn om in de verte de finishboog al te zien en te weten dat wij dus niet de allerlaatste zijn. We hebben zelfs een aardig gat geslagen met onze voormalige voorgangers.
We klokken op mijn klokje 1u29:28, maar houden toch maar de officiële nettotijd aan, nl. 1u29:30, toch goed voor een gemiddelde snelheid van 10,06km/u
Helaas is de GPS afstand wel een heel stuk korter. Die van Dorie geeft 14.290 meter aan en die van Johan 14.370 meter. Iedereen die we nog spreken heeft het over deze te korte afstand. Omdat ik met Dorie gelopen heb ga ik voor het gemak uit van haar afstand als juiste afstand. Met de nettotijd komt er een gecorrigeerde gemiddelde snelheid uit van 9,58km/u, wat op zich, op dit moment, voor mij een prima prestatie blijft.

Het voelt goed na afloop. Niet buiten adem, snel hersteld en de vermoeidheid valt behoorlijk mee. Dat geeft weer perspectieven voor de toekomst en de plannen voor de de volgende duurlooptrainingen zijn al weer gesmeed. Volgende week zaterdag, dus....
Intussen mogen wij genieten van onze herinnering:
een potje narcissenbollen.