Weer op naar Maastricht voor de St.Pieters Beartrail.
Ongebruikelijk staat Johan al om 5 voor 8 voor de deur terwijl er normaal altijd wel een Brabants kwartiertje over heen gaat. Dus nog vlug even de laatste belangrijkste dingen doen,zoals een bezoekje naar het toilet en als dan ook nog de zonnebril uit de Grand Scenic is gehaald kunnen we gaan.
We zijn ruim op tijd bij de ENCI, ondanks een verkeerde afslag in Maastricht en zo kunnen we nog met gemak bij de start en finish parkeren.
Het weer ziet er goed uit en en zou helemaal droog blijven en zonnig. We zijn benieuwd.
Dorie en Johan schrijven nog even hun afstand terug naar 10km en langzamerhand gaan we ons klaarmaken voor de start. Dorie en Johan mogen wel vooruit gaan. Ik kan ze toch niet bijhouden en dan hebben ze ook geen last van mij.
En meteen na het startsein gebeurt dat dan ook. Ik zie ze meteen uit het zicht verdwijnen.
Ook nu lopen we weer een andere route door de groeve. Ik dacht dat die nu wel vrij zou zijn van graafmachines maar dat is toch niet het geval. Helemaal droog is ook niet het geval. Ondanks dat het al lange tijd niet heeft geregend zijn bepaalde stukken toch behoorlijk nat en dat betekent een witte blub waar je door heen moet. Gelukkig valt het dit jaar heel erg mee vergeleken met de vorige editie.
Vanwege het ontbreken van enige conditie heb ik me voorgenomen om alles wat omhoog gaat, inde wandelpas te doen zodra het al wat zwaar aanvoelt. In de groeve is dat al 2x het geval. Ik zit daarom al gauw in de staart van het deelnemersveld als we de groeve verlaten. Daar staan GVAC-ers Jurgen H. en Frank M. ook al klaar voor hun 18km. Fotyografe Yvonne Silvertand was me helemaal niet opgevallen, maar gelukkig heeft ze wel deze foto van mij achter gelaten. 😁
De zigzag beklimming van de St.Pietersberg gaat uiteraard wandelend en eenmaal boven, waar we eerst nog fotograaf Connie Sinteur tegenkomen, gaat het parkoers langs de grotten richting de stek van GVAC-fotograaf Peter.
Het parkoers duikt verder de berg in langs mooie vergezichten en mooie stukken natuur. Intussen loop ik in een aardige groep mee. Nee, ik ga ze niet voorbij, ook al denken sommigen dat.
Maar dan gaat het even mis. We zien 2 pijlen die naar rechts wijzen en dus beweegt de hele groep zich naar rechts. Daar gaat het pad over in een steile afdaling. En het wordt steeds erger. Samen met nog een dame daal ik verder af maar er is nergens houvast terwijl het angstaanjagend stijl omlaag gaat en we uiteindelijke in een diep zwart gat kijken. "Nee", zeggen we allebei, "dit is niet goed, we zitten verkeerd....". We draaien om en klimmen weer terug omhoog. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het is dat een van de mannen behulpzaam een hand uitsteekt naar ons anders waren we niet zo gemakkelijk uit dit gat gekropen. En inderdaad blijkt boven dat we te vroeg waren afgeslagen en kunnen we onze weg weer vervolgen. Dit uitstapje kost stiekem toch een minuut of 3 à 4 😞.
We lopen zo wat kilometertjes verder achter mekaar. Af en toe halen we iemand in omdat die vindt dat die wat te langzaam gaat. Dan komen we bij de steile taludjes. Die lijken alleen op handen en voeten te beklimmen en zorgt voor behoorlijke vertraging. Iedereen wacht geduldig tot de voorganger helemaal boven is voor zelf de klim aan te gaan. Bij de volgende klim doe ik het toch maar anders. Naast de route die de anderen kruipend volgen, stap ik met uitgekiende voetplaatsingen in rap tempo omhoog. Boven aan wacht weer de volgende klim en ook daar ga ik op dezelfde wijze snel omhoog. Dat snel is goed maar kost me wel mijn adem en nu moet ik toch weer even bij komen voor de volgende klim die staat te wachten. Weer boven staat even verderop de volgende bult, maar die is niet zo steil en is gewoon te "belopen". Dat is zo ongeveer het zwaarste wat we hebben gehad. Vanaf nu gaat het wat glooiend hoofdzakelijk omlaag. Ik ben de groep inmiddels helemaal voorbij gegaan en ga in mijn eentje richting finish. Nog 2 km. te gaan,volgens 0mijn klokje. Nog 2 loopsters voor me die wandelen, ondanks dat het omlaag gaat. Die ook maar voorbij en hoewel het lang omlaag gaat durf ik het niet aan om, net als vroeger, hier nu voluit te gaan. En onderweg is het ook nog even uitkijken voor overstekende, stijgende of zelfs mee afdalende mountain-bikers. Maar dan is de finish in zicht met de laatste hindernis, de overgang van het bospad vanaf de St.Pietersberg wat overgaat in een sintelpad naar de finish.
Daar staat Johan mijn finish te fotograferen, 30 foto's weet hij mij later te vertellen.
In de uitslagen sta ik genoteerd voor een eindtijd van 1u27:49 op plaats 280 (de laatste was op plaats 319). Mijn TomTom geeft een totale afstand aan van 9,9km terwijl die bij anderen bijna 200m lager uitvalt,maar die zijn waarschijnlijk niet verkeerd gelopen. Bij die afstand was de gemiddelde snelheid slecht 6,75km/u maar dat valt me niet tegen,gezien de zwaarte van het parkoers en de helft (omhoog) wandelend te hebben afgelegd.
Dorie en Johan zijn gefinisht in 1u21:22 op resp. plaats 246 en 247, gem.snelheid over 9,9km: 7,3km/u
En zo zijn we vandaag weer lekker vroeg klaar en zijn we ruim voor de start van de formule 1 in Singapore weer thuis.
Met hieronder nog meer foto's
