Afgelopen week helemaal niets gedaan. Niet hard gelopen, niet gewandeld,
helemaal niets.
En vandaag ga ik, samen met Marcia, naar Genk, naar de Coalminers Trail &
Walk, voor een wandeltocht van 13km. Over het trailparkoers van de 13km nog
wel.
Nu heb ik daar in augustus 2015 al een keer mee gedaan met een trail, samen
met Dorie en haar schoonzus. Het was toen 28ºC, kan ik me nog goed herinneren
en we moesten 3 terrils beklimmen. Toen had ik nog conditie genoeg om
dat te doen, of beter gezegd, was ik nog gezond genoeg. Dat is nu wel anders
met die ademhalingsproblemen.
We hebben gekozen voor 13km. Dit keer een wat langere afstand dan de 10km en
dan weten we ook nog dat het geen "gewone" wandeltocht wordt aar eentje met
flink wat heuvels. En omdat het de laatste weken overmatig veel geregend
heeft, was het bij de organisatie ook pas op het laatste moment dat ze wisten
hoe de parkoersen er definitief uit zouden zien. Die heb ik dan ook als GPX in
mijn horloge ingeladen, voor geval ik hem nodig zou hebben. De organisatie
heeft via een STRAVA-bestand de route vermeld en daar staan dan ook de
segmenten met stijgingen op vermeld. Dus het belooft wat.
De start van de wandeltochten is al vroeg. De 28km zelfs al om 8:00u, om 8:30
de 19km en dan starten wij, tegelijk met de 10km om 9:00u. De trailruns
starten om 13:15u met de 28km en normaal gesproken zouden wij dan toch
al gefinisht moeten zijn.
Maar om 9:00u starten en eerst nog parkeren en dan naar de start lopen en
volgens Google Maps zouden we over de 67km er naar toe tussen de 55min en 1u10
over doen. en dat tussen 7:00u en 8:00u 's morgens. Ja, dat staat er écht:
7:00u. Dan moet ik de deur uit om Marcia op te halen en van daaruit vertrekken
we dan uiterlijk om 7:15u en dan uiterlijk, hopelijk 8:15u op de parkeerplaats
van Thor Park Genk te staan. Dan moet er nog genoeg speling zijn om naar de
start te lopen, startnummers op te halen, een eventueel toiletbezoek en nog
even een hapje eten of zo.
Ik heb de wekker dan maar op 6:00u gezet en zo loopt alles wel volgens schema.
Alleen is het nog steeds hartstikke donker en ook nog mistig en met -2ºC en
strooiwagens die we onderweg tegenkomen, doe ik het dan ook erg voorzichtig
aan. En dan moeten we er bij Dommelen ook nog even van de N69 af vanwege
werkzaamheden en met een route over kruip-door/sluip-door weggetjes, want zo
lijkt het dan in het donker, komen we uiteindelijk weer terug op de weg naar
België. Eenmaal over de grens gaat het dan weer in het donker en mist en met
weinig zicht. Het voordeel hier op de snelweg is nu wel, dat ik geen last meer
heb van die felle lichten van de tegenliggers want, vreemd genoeg is het erg
druk op de weg op de N69. En dat op een zaterdag net na 7:00u 's
morgens.
Maar gelukkig, als het kwart voor 8 is, begint het zwart uit de lucht plaats
te maken voor steeds lichter wordend grijs.
Het is al kwart over 8 als we Thor Park naderen. Het liefst had ik daar meteen
linksaf willen slaan parking P1 op, maar gezien het grote aantal verwachte
wandelaars en zeker de lange afstanden (28km=415, 19km=317, 13km-232 en
10km=112) terwijl er bij de inschrijving stond dat er maar max 750 hardlopers
en wandelaars konden inschrijven, ga ik er dan ook vanuit de die lange afstand
wandelaars die parkings dichtbij de Start al zullen hebben ingenomen.
Als we Thor Park oprijden is dat dan ook het geval.
We rijden dus verder door naar P2 en P3 maar uiteindelijk wordt het dan toch
P4, direct achter de nieuwe parkeer garage.
Nu pas beslissen we wat we definitief aan doen. Ik ga toch gewoon voor mijn
waterdichte wandelschoenen en niet mijn trailschoenen. Dat doet Marcia ook. En
dan op naar het evenemententerrein.
Dat blijkt ongeveer een kilometer te zijn. En onderweg krijgen we al te maken
met de waterkou en de mist die er hangt. De temperatuur is nog steeds onder
het vriespunt, -2ºC als ik mijn auto mag geloven.
Er ligt hier zelfs nog wel zo'n 15cm sneeuw, hier en daar. 😂
Terwijl Marcia nog "vlug" even een dixie opzoekt, haal ik alvast onze
startnummers op. Voor Marcia de 1234 en voor mijn de 1235. Op zich wel
grappige nummers.
We spelden die achterop onze rugzakken, Dat is toch wel gemakkelijker dan aan
de voorkant, of met een nummerband of zo.
Nog even een eierkoek van Marcia als laatste krachtvoer, maar die blijkt toch
wel wat groter dan verwacht en na een halve gaat de andere helft mijn rugzak
in. Voor straks onderweg, of zo.
En dan gaan we naar het startvak voor de laatste instructies. Daar wordt
hoofdzakelijk vermeld dat we goed moeten uitkijken omdat het best wel glad kan
zijn en dus vooral op de afdalingen en ook dat de kilometeraanduidingen in het
ROOD voor de 13km zijn.
En dan gaan we op pad. Een hele stoet, want het zijn de 10km en de 13km die
tegelijk starten en dat zijn er samen toch 344. Lijkt misschien niet zo veel
maar we gaan wel over een trail parkoers. En er is ook al aangegeven dat er
singletracks zijn....
Met de hele stoet lopen we weer terug van waar we net vanaf kwamen, langs het
schachtblok en nu dan richting de terrils. Die mist maakt het ook wel een
beetje mooi voor de fotografen maar niet zo zeer voor mij. Veel te waterkoud.
Ik maak nog wel wat foto's maar omdat Marcia dat ook doet spreek ik af dat ik
verder geen foto's meer maak, nou, misschien af en tot nog, omdat we anders
telkens 2 dezelfde foto's hebben. En het is al zo'n gedoe om telkens de
handschoenen uit te doen, de smartphone tevoorschijn te halen, te
ontgrendelen, de camera aan te zetten en dan pas die foto te nemen
en daarna weer opbergen, handschoenen aan...pffff. Laat Marcia dat maar doen.
Zoals verwacht gaat het nog wel redelijk vlak, in het begin. Wel gaan we over
een stuk waar we over vlonders gaan en die zijn nog bedekt met sneeuw en ijs
en daar ga ik al bijna een keer onderuit. En dan gaan we verder de mist in.
Letterlijk. Gelukkig is er nu wat meer ruimte voor al die lopers. Dat is
helaas van korte duur want we gaan door bosrijk gebied en dus zijn de bospaden
hier verzadigd door de vele regen van de laatste tijd. En zo komen we ook nu
weer veel modder tegen en veel plassen, waar we omzichtig om heen moeten. Soms
zelfs helemaal door het bos heen. Dat leidt telkens weer tot filevorming,
helaas. Vooral omdat de 10 en 13km nog steeds bij elkaar zijn.
Uit het bos zijn er dan weer de brede paden. En die beginnen al langzaam te
stijgen. Door de mist krijgen we de terrils helaas niet goed in zicht. En dan
is er de splitsing. De 10km mag rechtdoor en wij moeten rechtsaf en omhoog,
volgens Strava een bult van 22% 😮.
We werpen nog even een blik naar achteren, van waar we vandaan kwamen en
hoeveel er nog achter ons aan komen. En dan een blik vooruit, naar boven, want
hier is al duidelijk te zien dat we flink omhoog gaan. Aan de zwarte grond,
zwart door het kolengruis waaruit het hoofdzakelijk bestaat, weten we dat we
op de kolenbergen zijn aan geland.
Het gaat moeizaam omhoog en we zien al een "rustpunt" verschijnen waar we dan
ook dankbaar gebruik van maken. Ik, om één van mijn stokken tevoorschijn te
halen, en Marcia om een hard gekookt ei te verorberen. Anderen nemen hier een
drankje, sommigen zelfs een warme, uit een meegenomen thermoskan. Intussen
zien we dat het hierna nog verder en nog steiler omhoog gaat.
Na een pauze van ongeveer 5 minuten gaan we verder omhoog. Dat gaat langzaam
omdat ook de wandelaars voor ons langzaam gaan, maar het is dan ook écht steil
nu. Ik ben nu al blij met mijn wandelstok. En dan staan we ook nog stil in de
file omdat er een boom over het pad ligt waar we over heen moeten. Op de
vlakke weg is dat al een obstakel, maar steil omhoog wordt dat al een hele
uitdaging, temeer omdat de boom ook nog omlaag gehouden moet worden door de
persoon achter je. Anders kom je er niet overheen. Maar daarna gaat de klim
verder. En dan boven aangekomen weer eventjes bijkomen....
We gaan niet helemaal naar de top van deze terril maar lopen over de flank,
door het beboste deel tot we weer uit het bos zijn en we weer een mistige
vlakt voor ons zien verschijnen.We volgen gewoon de paden door dit mooie,
glooiende, maar wel troosteloze landschap. En bij een haarspeldbocht gaat het
weer eventjes pittig omhoog. En hoe hoger we komen, des te harder waait de
wind. Nee, het is hier duidelijk meer dan windkracht 2. Dat maakt het allemaal
nog kouder en dat is ook wel te zien aan de mist die op de planten wit
neerslaat.
We zien in de verte dat we ook weer steil omlaag gaan. Altijd uitkijken,
hebben ze bij de instructie gewaarschuwd, maar eenmaal daar aangekomen, blijkt
dat een trap te zijn. Zo'n trap met ongelijke horizontale treden. Vaak net te
kort om er 2 stappen op te doen en ooit net te lang voor één stap omdat ik dan
weer nét met mijn hak nog op de trede blijf hangen. En dus daal ik behoedzaam
af, mijn stok als steunpunt gebruikend. Even nog een blik naar achteren en dan
verlaten we deze trap en weer en doorrrr...
We gaan weer door het bos maar nu gelukkig over een breed bospad. We zijn
inmiddels de 7km gepasseerd en we verwachten binnenkort de verzorgingspost.
Het duurt nog wel bijna tot aan de 8km maar dan is er een partytent waar van
alles te verkrijgen is en ook een aantal drank jerrycans maar ook een Dixi. En
het is er erg druk en dat komt dat zowel de 13, alsook de 19 en de 28km hier
deze verzorgingspost aan doen. En de dames die willen natuurlijk hier gebruik
maken van de Dixi en dus staat daar ook al een hele wachtrij voor. En Marcia
moet ook hoognodig dus zij gaat alvast in die rij staan. Ik ka ga niet in de
lange rij voor de versnaperingen staan. Ik heb nog die halve eierkoek waar ik
me tegoed aan doe.
Na 10 minuten blijk Marcia nog maar amper een meter te zijn opgeschoven. Dat
schiet niet erg op. En ze heeft wel zin in wat winegums en omdat er nu geen
rij meer staat bij de versnaperingen, haal ik daar een handje vol van
voor haar.
Als ze eindelijk haar Dixi-beurt heeft gehad, gaat ze ook nog voor een stukje
banaan en dan gaan we weer verder op pad. Het oponthoud heeft bijna 22 minuten
geduurd. Voordeel is wel, dat het nu niet meer zo druk is op het pad. Dat is
ook maar goed ook want het gaat weer omhoog en steeds steiler. Wat nu volgt is
een typisch trail parkoers, singletrack en erg technisch, vooral nu het best
glad is door de modder. Maar ook zigzaggend steil omhoog. Ik ben toch niet de
egnige die af en toe moet stoppen om even op adem te komen. En ik heb nu echt
wel veel steun van mijn stok. Blij dat ik hem mee genomen heb. Marcia heeft
het intussen niet zo moeilijk als ik.
Als we "boven" zijn, is dit niet de top van de terril maar meer de
"boomgrens". De top ligt nog hoger, maar daar gaan we niet naar toe, had ik al
op de plattegrond van het parkoers gezien. We maken een onsie en vervolgen dan
weer het pad, een singletrack, wat nu langs de flank van de terril loopt. Een
smal pad waar het links nog best steil omlaag kijkt. Voor alle zekerheid
wissel ik de stok nu maar van mijn rechterhand naar mijn linker. Ik wil hier
niet uitglijden en dan helemaal naar beneden rollen.
Het is dat het zo mistig is maar anders zou je hier een mooi vergezicht hebben
Maar wat omhoog gaat, gaat ook altijd weer omlaag. Zo langzaamaan verlaten we
de terrils en dalen af naar de "begane grond". En in de verte zien we de
schachtblok van de mijn al leggen. Zo ver zijn we echter nog niet. We gaan
toch nog een keer van de weg af. Omlaag en het is weer even uitkijken. en
beneden aangekomen, komen uit op de laatste trede van een trap. M.a.w., als we
iets verder hadden doorgelopen, dan hadden we de trap kunnen nemen. Maar dat
is dan weer de charme van een trail zullen we maar zeggen.
En we gaan weer het bos in. We horen een Boom-box met luide muziek naderen.
Dat kan nog niet de muziek van de finish zijn en dat klopt dan ook want, zoals
ook bij al die andere trails/walks van GoDare, hebben ze ook hier op een
kilometer of zo voor de finish een party-zone.
Als we ook dit bos verlaten hebben, zien we nog steeds ver weg, weer het
schachtblok en wat ik ook verwachte van de heenweg komt uit, namelijk de
besneeuwde vlonders. Mu kunnen we nog een deel er naast lopen. Dat is niet zo
glad als erop, maar uiteindelijk moeten we toch weer het vlonder op.
Voorzichtig, tenminste ik dan, want ik weet intussen al niet meer hoe vaak ik
vandaag ben uitgegleden maar nog steeds niet gevallen en dat wil ik zo houden
🤞
Het zijn toch niet dezelfde vlonders als op de heenweg. Nu komen we ook langs
een bouwwerk, een krakkemikkig bouwer, wat eigenlijk nauwelijks is afgesloten
of voorzien van een deugdelijk hekwerk, maar wel waar de van de
hoogspanningsleidingen, die er boven lopen, gewoon 6 draden zijn "afgetapt".
Ik vind it wel heel bijzonder en vraag dan ook of Marcia daar even een foto
van wil maken.
En dan zijn we ook niet veel later van de vlonders af, denken we....
....Nee hoor. Er komt nog een vlonderpad aan. En deze staat nu echt "boven
water". De bossen links en rechts van ons staan onder water. Het is rustig
hier. We zijn niet echt alleen maar het scheelt weinig. Zo kan ik Marica ook
eens op de foto zetten. Onderweg ook nog een Power Up Tap Point, Moet ik voor
de foto ook even aantikken, natuurlijk. Nog even samen op de selfie en dan
eindelijk zijn we van de vlonders af. Rest alleen nog een bruggetje als
laatste hindernis en dan kunnen we naar de finish.
Achter de finish ontvangen we onze medaille. We poseren ook nog even voor de
stand van de Brugse Zot Bier en halen ook nog even ons Brugse Zot Alcoholvrij
biertje af. Die wordt niet geopend en dus kunnen we die zo mee naar huis
nemen.
De afstand was volgens mijn Garmin Forerunner 245 13,18km en we hebben er 3:27:24 over gedaan. daar zitten dan ook wel de pauze van ca. 5minuten op de eerste bult bij en de sanitaire stop van bijna 22 minuten bij de verzorgingspost. En dan tel ik nog niet de stops vanwege de files aan het begin en op de beklimmingen en ook op het technische stuk na de verzorgingspost. Al met al dus niet slecht, want het was zeker geen gemakkelijk parkoers, geen wandelparkoers maar toch echt een trail parkoers en dat is toch wel heel iets anders.
Nog even een foto van de status van onze schoenen na de walk van
vandaag en dan gaan we langzaamaan terug naar de auto. Intussen maken we nog
wel even wat herinneringsfoto's van de gebouwen hier.
We hebben intussen wel weer wat koud gekregen en daarom houden we onze jassen
in de auto maar aan als we richting huis vertrekken. We hebben in de auto nog
wel een slaatje verorbert maar als we onderweg een eettent tegenkomen, bijv.
de Mac, dan gaan we daar even een hapje doen.
En ja, die grote gele letter "M" was al van verre te zien en dus gaan we van
de weg af.
Geparkeerd en wel en wandelend richting de ingang krijgen wel het allebei wel
opeens erg koud. En dan lijkt het binnen ook niet eens zo warm te zijn. In
ieder geval bestellen we onze menu's en laten die mooi aan onze tafel
bezorgen, net alsof we in een echt restaurant zitten.
En terwijl Marcia nog een onsie van ons maat tijdens onze lunch, laat ik weten
dat mijn armen best wel vochtig aan voelen. "Vochtig?", lacht Marcia, "man,
die zijn zeiknat, wat dan ook al op de onsie te zien is. "Maar is mijn rug dan
ook nat", vraag ik nog,terwijl ik me omdraai. Nu ligt ze helemaal in een deuk.
"Wacht maar, daar moet ik een foto van maken", laat ze weten. en jaar hoor,
ook mijn rug is helemaal doorweekt. Ik trek maar vlug mijn hoody uit en dat
scheelt meteen een heel stuk omdat de sportkleren die ik daaronder draag, al
het vocht naar buiten hebben getransporteerd en verder zelf nagenoeg droog
zijn. En dan blijkt mijn jas aan de binnenkant dus ook zeiknat te zijn 😮.
We werken vlug onze menu's naar binnen en gaan ook vlug nar de auto. Ik de
natte dingen uit en een extra droog T-hirt aan. De verwarming van de auto op
21ºC en blower op max en ook de stoelverwarming aan en nu terug naar
Veldhoven.
Door al dat gedoe zijn we de tijd helemaal vergeten en Marcia moet om 15:00u al weer met Holly naar Gennep voor een volleybal wedstrijd. Dat wordt nog even vlug doorrijden en dat redden we wel, zij het dat ze van de ene auto, vrijwel meteen inde andere moet overstappen en meteen door moet rijden naar Gennep.
Ik sta om 3uur ook weer thuis.
De schoenen zijn gelukkig niet zó smerig maar die borstel ik morgen wel weer schoon.
En in ieder geval een hele ervaring en avontuur en een mooie medaille rijker én een alcoholvrij Brugse Sport biertje om die ook eens te proeven.
Het weer:
Mistig en waterkoud. T= -0,6ºC, Tgevoel= -4,2ºC. Wind kracht 2 (O)
Statistieken:
Fitnessleeftijd: 29
VO2max: 43
HRgem: 106 bpm
HRmax: 125 bpm op 12,27km
