jimjimiz.blogspot.com: Trimloop #03 - Leenderbostrail wintereditie

Ik heb hem 2x gedaan maar samen met Rik doe ik vandaag voor de 3e keer de Leenderbostrail, maar dit keer betreft het de winter editie. Het was bijna toepasselijk geworden omdat het vannacht ook nog gesneeuwd heeft, maar een meteen erop volgende dooiaanval heeft alle sneeuw "als sneeuw voor de zon" doen smelten. En wat overblijft na smelten van sneeuw dat zullen we vandaag dan ook gaan mee maken. De weersvoorspelling is ook nog regen, regen en regen dus dat belooft wat! 😮

Onze start is tussen 12:00u en 13:00u en daarom is vertrekken om 11:30u ruimschoots voldoende omdat het ook maar 15minuten rijden is.

Parkeren mag niet niet bij de stallen maar gewoon doorrijden voorbij de start en finish en parkeren in "de bak". Dat hebben we de vorige keer ook gedaan maar nu ziet die bak er wel erg nat uit. Nat en modderig en al vol diepe bandensporen van de al geparkeerde auto's. Het is voorzichtig en moeizaam zoeken naar nog een vrije plek want het is toch al aardig vol, maar we vinden nog weel een plekje. Een ander plek die ik op het oog heb wordt nog net voor onze neus door een aso Mercedes bezet. Maar ik was toch al achteruit aan het parkeren op de eerder uitgekozen plek.

We halen eerst binnen onze startnummers en dan maar weer terug naar de auto om ons om te kleden voor de ontberingen wat ons te wachten staat. En het regent al behoorlijk.

Ik heb speciaal voor regenlopen zoals vandaag een echter regenjas gekocht. Weliswaar een fietsregenjas maar die laat in ieder geval geen water door. Ook doe ik vandaag mijn fiets regenbroek aan. Niet zo zeer omdat ik niet nat wil worden maar een natte legging met die lage temperatuur en mijn dunne beentjes is niet zo'n goede combinatie. Ook gaat weer mijn drinkvestje mee want ik kamp al een week met last van een kriebelkeel en verkoudheid en af en toe mijn keel smeren is dan wel zo prettig.

Bij de start laten we alvast een foto van ons maken. Ik ben in ieder geval helemaal voorbereid op regen. De andere lopers om ons heen zijn wel echte die-hards. Die gaan gewoon in dezelfde trail outfit die ze anders ook aan hebben. Sommigen zelfs in korte broek. Ach ja, toen wij zo jong waren....

En dan vertrekken we. En al meteen voorbij het de poort door het hekwerk is het al een modderpoel. Daar weten we dan nog redelijk ongeschonden door te komen maar eigenlijk is alles modder. We zoeken overal de stukken om de modder heen. Rik loopt voorop want naast elkaar kan echt niet. Ik volg niet altijd hetzelfde pad als Rik. De ene keer kiest hij een droge route linksom en ik rechtsom. Vaak moeten we gewoon door het bos en/of heide heen willen we modderpoelen of of ook grote plassen water ontwijken. Na een paar keer takken in mijn gezicht te hebben gekregen, besluit ik maar om wat afstand van Rik te houden.

Op een gegeven moment is het hele pad ondergelopen met water en zo te zien van een overstroomd ven. We proberen het nog wel maar het is hier helemaal niet meer mogelijk om omheen te gaan. Het water, of beter gezegd, het ven is hier gewoon helemaal buiten zijn oevers getreden. We zullen er toch helemaal doorheen moeten maar doen dat dan toch maar zoveel mogelijk aan de kanten omdat we hopen dat het daar dan niet zo heel diep is. De echte die-hards die wel door het water rennen laten ook wel zien hoe diep het in het midden is.

Ik zou graag ook nog foto's van al die modder willen maken maar het regent de hele tijd zo hard, zoals ook te zien op bovenstaande foto's, dat dat bijna niet te doen is met mijn telefoon, ook al zou die waterbestendig moeten zijn. Dat ga ik in ieder geval hier niet uit testen.

We vervolgen onze weg en zijn blij als er karrensporen zijn. Dan hoeven we tenminste op de verhoogde middenstukjes niet door de modder en water.Het gaat nu ook wat meer op en neer dan daar heeft mijn ademhaling het toch nog steeds problemen mee. Gelukkig is de snelheid tussen mijn omhoog wandelen en de dribbel van Rik, vóór me niet zo groot en heb ik die achterstand zo goed gemaakt. Wel een steeds groter probleem is mijn snotneus. Het telkens ophalen kost me een hoop adem en energie. Als we in de verte het geluid van auto's horen, weten we dat we de verzorgingspost naderen. En ja hoor, op de parkeerplaats staat de tent met versnaperingen. Het eerste wat ik nu doe is de papieren zakdoeken tevoorschijn halen en mijn neus een flinke beurt geven. Tjonge jonge wat een opluchting om weer gewoon te kunnen ademhalen. Echter weet ik ook dat als ik eenmaal mijn neus gesnoten heb, het hek van de dam is. En ja hoor, als we na 5minuten weer verder op pad gaan moet ik al snel weer een papieren zakdoek gebruiken. En papier en regen.... is geen goede combi, helaas... Na eenklein stukje fietspad gaan we weer het bos en de modder in. Rik blijft voorop lopen en ik volg op korte afstand. Af en toe stop ik om mijn neus te snuiten en op deze manier verlies ik nog eens extra vocht 🤔.

We moeten weer door de modder om door de poort van het hek te gaan voor onze laatste meters. Rik staat al aan de andere kant van het hek als ik nog behoedzaam om de modder heen manoeuvreer.

Met nog een 100m over verhard terrein naar de finish halen we een paar lange afstand trailers in. Wij dribbelen in ieder geval door naar de finish omdat dat ons wordt aangegeven, dat de finish een stukje verder is. En daar aangekomen wordt dan ook onze dik verdiende medaille om de nek gehangen. We poseren nog wel even met onze medaille bij de koebel en dan hebben we deze trail ook erop zitten.

We hebben er 1:41:32 over gedaan en dat is inclusief het oponthoud bij de verzorgingspost. Toch ruim 5 minuten. De, door Garmin, gemeten afstand was 9,23km en gemiddelde snelheid over die afstand is dan 5,45km/u. of 11min precies. Dat is een tempo die ik op de verharde weg met gemak wandelend afleg. Maar ja, dit was een trail.

Wat een belevenis. En ik dacht nog wel dat de Brabantse Kluistrail erg was. Nu 3x gedaan maar dit was toch wel heel erg en doet me al eerder aan de Poort naar het Heuvellandtrail denken met alleen het geluk dat het hier tenminste nog vlak is.

Ik had onderweg eigenlijk nog een foto moeten maken van onze schoenen, die gewoon onherkenbaar waren door de dikke laag modder wat er op lag, maar "helaas", de laatste plassen water hebben de schoenen nagenoeg helemaal schoon gepoetst. Maar de regenbroek draagt wel nog de sporen van het bos...