jimjimiz.blogspot.com: Wandeltocht #2 - Coalminers Trail & Walk

Afgelopen week helemaal niets gedaan. Niet hard gelopen, niet gewandeld, helemaal niets.

En vandaag ga ik, samen met Marcia, naar Genk, naar de Coalminers Trail & Walk, voor een wandeltocht van 13km. Over het trailparkoers van de 13km nog wel.

Nu heb ik daar in augustus 2015 al een keer mee gedaan met een trail, samen met Dorie en haar schoonzus. Het was toen 28ºC, kan ik me nog goed herinneren en we moesten 3 terrils beklimmen. Toen had ik nog conditie genoeg om dat te doen, of beter gezegd, was ik nog gezond genoeg. Dat is nu wel anders met die ademhalingsproblemen.

We hebben gekozen voor 13km. Dit keer een wat langere afstand dan de 10km en dan weten we ook nog dat het geen "gewone" wandeltocht wordt aar eentje met flink wat heuvels. En omdat het de laatste weken overmatig veel geregend heeft, was het bij de organisatie ook pas op het laatste moment dat ze wisten hoe de parkoersen er definitief uit zouden zien. Die heb ik dan ook als GPX in mijn horloge ingeladen, voor geval ik hem nodig zou hebben. De organisatie heeft via een STRAVA-bestand de route vermeld en daar staan dan ook de segmenten met stijgingen op vermeld. Dus het belooft wat.

De start van de wandeltochten is al vroeg. De 28km zelfs al om 8:00u, om 8:30 de 19km en dan starten wij, tegelijk met de 10km om 9:00u. De trailruns starten om 13:15u met de 28km en normaal gesproken zouden wij dan toch al gefinisht moeten zijn.

Maar om 9:00u starten en eerst nog parkeren en dan naar de start lopen en volgens Google Maps zouden we over de 67km er naar toe tussen de 55min en 1u10 over doen. en dat tussen 7:00u en 8:00u 's morgens. Ja, dat staat er écht: 7:00u. Dan moet ik de deur uit om Marcia op te halen en van daaruit vertrekken we dan uiterlijk om 7:15u en dan uiterlijk, hopelijk 8:15u op de parkeerplaats van Thor Park Genk te staan. Dan moet er nog genoeg speling zijn om naar de start te lopen, startnummers op te halen, een eventueel toiletbezoek en nog even een hapje eten of zo.

Ik heb de wekker dan maar op 6:00u gezet en zo loopt alles wel volgens schema. Alleen is het nog steeds hartstikke donker en ook nog mistig en met -2ºC en strooiwagens die we onderweg tegenkomen, doe ik het dan ook erg voorzichtig aan. En dan moeten we er bij Dommelen ook nog even van de N69 af vanwege werkzaamheden en met een route over kruip-door/sluip-door weggetjes, want zo lijkt het dan in het donker, komen we uiteindelijk weer terug op de weg naar België. Eenmaal over de grens gaat het dan weer in het donker en mist en met weinig zicht. Het voordeel hier op de snelweg is nu wel, dat ik geen last meer heb van die felle lichten van de tegenliggers want, vreemd genoeg is het erg druk op de weg op de N69. En dat op een zaterdag net na 7:00u 's morgens.

Maar gelukkig, als het kwart voor 8 is, begint het zwart uit de lucht plaats te maken voor steeds lichter wordend grijs.

Het is al kwart over 8 als we Thor Park naderen. Het liefst had ik daar meteen linksaf willen slaan parking P1 op, maar gezien het grote aantal verwachte wandelaars en zeker de lange afstanden (28km=415, 19km=317, 13km-232 en 10km=112) terwijl er bij de inschrijving stond dat er maar max 750 hardlopers en wandelaars konden inschrijven, ga ik er dan ook vanuit de die lange afstand wandelaars die parkings dichtbij de Start al zullen hebben ingenomen.

Als we Thor Park oprijden is dat dan ook het geval.

We rijden dus verder door naar P2 en P3 maar uiteindelijk wordt het dan toch P4, direct achter de nieuwe parkeer garage.

Nu pas beslissen we wat we definitief aan doen. Ik ga toch gewoon voor mijn waterdichte wandelschoenen en niet mijn trailschoenen. Dat doet Marcia ook. En dan op naar het evenemententerrein.

Dat blijkt ongeveer een kilometer te zijn. En onderweg krijgen we al te maken met de waterkou en de mist die er hangt. De temperatuur is nog steeds onder het vriespunt, -2ºC als ik mijn auto mag geloven.

Er ligt hier zelfs nog wel zo'n 15cm sneeuw, hier en daar. 😂

Terwijl Marcia nog "vlug" even een dixie opzoekt, haal ik alvast onze startnummers op. Voor Marcia de 1234 en voor mijn de 1235. Op zich wel grappige nummers.

We spelden die achterop onze rugzakken, Dat is toch wel gemakkelijker dan aan de voorkant, of met een nummerband of zo.

Nog even een eierkoek van Marcia als laatste krachtvoer, maar die blijkt toch wel wat groter dan verwacht en na een halve gaat de andere helft mijn rugzak in. Voor straks onderweg, of zo.

En dan gaan we naar het startvak voor de laatste instructies. Daar wordt hoofdzakelijk vermeld dat we goed moeten uitkijken omdat het best wel glad kan zijn en dus vooral op de afdalingen en ook dat de kilometeraanduidingen in het ROOD voor de 13km zijn.

En dan gaan we op pad. Een hele stoet, want het zijn de 10km en de 13km die tegelijk starten en dat zijn er samen toch 344. Lijkt misschien niet zo veel maar we gaan wel over een trail parkoers. En er is ook al aangegeven dat er singletracks zijn....

Met de hele stoet lopen we weer terug van waar we net vanaf kwamen, langs het schachtblok en nu dan richting de terrils. Die mist maakt het ook wel een beetje mooi voor de fotografen maar niet zo zeer voor mij. Veel te waterkoud. Ik maak nog wel wat foto's maar omdat Marcia dat ook doet spreek ik af dat ik verder geen foto's meer maak, nou, misschien af en tot nog, omdat we anders telkens 2 dezelfde foto's hebben. En het is al zo'n gedoe om telkens de handschoenen uit te doen, de smartphone tevoorschijn te halen, te ontgrendelen, de camera aan te zetten en dan pas die foto te nemen en daarna weer opbergen, handschoenen aan...pffff. Laat Marcia dat maar doen.

Zoals verwacht gaat het nog wel redelijk vlak, in het begin. Wel gaan we over een stuk waar we over vlonders gaan en die zijn nog bedekt met sneeuw en ijs en daar ga ik al bijna een keer onderuit. En dan gaan we verder de mist in. Letterlijk. Gelukkig is er nu wat meer ruimte voor al die lopers. Dat is helaas van korte duur want we gaan door bosrijk gebied en dus zijn de bospaden hier verzadigd door de vele regen van de laatste tijd. En zo komen we ook nu weer veel modder tegen en veel plassen, waar we omzichtig om heen moeten. Soms zelfs helemaal door het bos heen. Dat leidt telkens weer tot filevorming, helaas. Vooral omdat de 10 en 13km nog steeds bij elkaar zijn.

Uit het bos zijn er dan weer de brede paden. En die beginnen al langzaam te stijgen. Door de mist krijgen we de terrils helaas niet goed in zicht. En dan is er de splitsing. De 10km mag rechtdoor en wij moeten rechtsaf en omhoog, volgens Strava een bult van 22% 😮.

We werpen nog even een blik naar achteren, van waar we vandaan kwamen en hoeveel er nog achter ons aan komen. En dan een blik vooruit, naar boven, want hier is al duidelijk te zien dat we flink omhoog gaan. Aan de zwarte grond, zwart door het kolengruis waaruit het hoofdzakelijk bestaat, weten we dat we op de kolenbergen zijn aan geland.

Het gaat moeizaam omhoog en we zien al een "rustpunt" verschijnen waar we dan ook dankbaar gebruik van maken. Ik, om één van mijn stokken tevoorschijn te halen, en Marcia om een hard gekookt ei te verorberen. Anderen nemen hier een drankje, sommigen zelfs een warme, uit een meegenomen thermoskan. Intussen zien we dat het hierna nog verder en nog steiler omhoog gaat.

Na een pauze van ongeveer 5 minuten gaan we verder omhoog. Dat gaat langzaam omdat ook de wandelaars voor ons langzaam gaan, maar het is dan ook écht steil nu. Ik ben nu al blij met mijn wandelstok. En dan staan we ook nog stil in de file omdat er een boom over het pad ligt waar we over heen moeten. Op de vlakke weg is dat al een obstakel, maar steil omhoog wordt dat al een hele uitdaging, temeer omdat de boom ook nog omlaag gehouden moet worden door de persoon achter je. Anders kom je er niet overheen. Maar daarna gaat de klim verder. En dan boven aangekomen weer eventjes bijkomen....

We gaan niet helemaal naar de top van deze terril maar lopen over de flank, door het beboste deel tot we weer uit het bos zijn en we weer een mistige vlakt voor ons zien verschijnen.We volgen gewoon de paden door dit mooie, glooiende, maar wel troosteloze landschap. En bij een haarspeldbocht gaat het weer eventjes pittig omhoog. En hoe hoger we komen, des te harder waait de wind. Nee, het is hier duidelijk meer dan windkracht 2. Dat maakt het allemaal nog kouder en dat is ook wel te zien aan de mist die op de planten wit neerslaat.

We zien in de verte dat we ook weer steil omlaag gaan. Altijd uitkijken, hebben ze bij de instructie gewaarschuwd, maar eenmaal daar aangekomen, blijkt dat een trap te zijn. Zo'n trap met ongelijke horizontale treden. Vaak net te kort om er 2 stappen op te doen en ooit net te lang voor één stap omdat ik dan weer nét met mijn hak nog op de trede blijf hangen. En dus daal ik behoedzaam af, mijn stok als steunpunt gebruikend. Even nog een blik naar achteren en dan verlaten we deze trap en weer en doorrrr...

We gaan weer door het bos maar nu gelukkig over een breed bospad. We zijn inmiddels de 7km gepasseerd en we verwachten binnenkort de verzorgingspost. Het duurt nog wel bijna tot aan de 8km maar dan is er een partytent waar van alles te verkrijgen is en ook een aantal drank jerrycans maar ook een Dixi. En het is er erg druk en dat komt dat zowel de 13, alsook de 19 en de 28km hier deze verzorgingspost aan doen. En de dames die willen natuurlijk hier gebruik maken van de Dixi en dus staat daar ook al een hele wachtrij voor. En Marcia moet ook hoognodig dus zij gaat alvast in die rij staan. Ik ka ga niet in de lange rij voor de versnaperingen staan. Ik heb nog die halve eierkoek waar ik me tegoed aan doe.

Na 10 minuten blijk Marcia nog maar amper een meter te zijn opgeschoven. Dat schiet niet erg op. En ze heeft wel zin in wat winegums en omdat er nu geen rij meer staat bij de versnaperingen, haal ik daar een handje vol van voor haar.

Als ze eindelijk haar Dixi-beurt heeft gehad, gaat ze ook nog voor een stukje banaan en dan gaan we weer verder op pad. Het oponthoud heeft bijna 22 minuten geduurd. Voordeel is wel, dat het nu niet meer zo druk is op het pad. Dat is ook maar goed ook want het gaat weer omhoog en steeds steiler. Wat nu volgt is een typisch trail parkoers, singletrack en erg technisch, vooral nu het best glad is door de modder. Maar ook zigzaggend steil omhoog. Ik ben toch niet de egnige die af en toe moet stoppen om even op adem te komen. En ik heb nu echt wel veel steun van mijn stok. Blij dat ik hem mee genomen heb. Marcia heeft het intussen niet zo moeilijk als ik.

Als we "boven" zijn, is dit niet de top van de terril maar meer de "boomgrens". De top ligt nog hoger, maar daar gaan we niet naar toe, had ik al op de plattegrond van het parkoers gezien. We maken een onsie en vervolgen dan weer het pad, een singletrack, wat nu langs de flank van de terril loopt. Een smal pad waar het links nog best steil omlaag kijkt. Voor alle zekerheid wissel ik de stok nu maar van mijn rechterhand naar mijn linker. Ik wil hier niet uitglijden en dan helemaal naar beneden rollen.

Het is dat het zo mistig is maar anders zou je hier een mooi vergezicht hebben

Maar wat omhoog gaat, gaat ook altijd weer omlaag. Zo langzaamaan verlaten we de terrils en dalen af naar de "begane grond". En in de verte zien we de schachtblok van de mijn al leggen. Zo ver zijn we echter nog niet. We gaan toch nog een keer van de weg af. Omlaag en het is weer even uitkijken. en beneden aangekomen, komen uit op de laatste trede van een trap. M.a.w., als we iets verder hadden doorgelopen, dan hadden we de trap kunnen nemen. Maar dat is dan weer de charme van een trail zullen we maar zeggen.

En we gaan weer het bos in. We horen een Boom-box met luide muziek naderen. Dat kan nog niet de muziek van de finish zijn en dat klopt dan ook want, zoals ook bij al die andere trails/walks van GoDare, hebben ze ook hier op een kilometer of zo voor de finish een party-zone.

Als we ook dit bos verlaten hebben, zien we nog steeds ver weg, weer het schachtblok en wat ik ook verwachte van de heenweg komt uit, namelijk de besneeuwde vlonders. Mu kunnen we nog een deel er naast lopen. Dat is niet zo glad als erop, maar uiteindelijk moeten we toch weer het vlonder op. Voorzichtig, tenminste ik dan, want ik weet intussen al niet meer hoe vaak ik vandaag ben uitgegleden maar nog steeds niet gevallen en dat wil ik zo houden 🤞

Het zijn toch niet dezelfde vlonders als op de heenweg. Nu komen we ook langs een bouwwerk, een krakkemikkig bouwer, wat eigenlijk nauwelijks is afgesloten of voorzien van een deugdelijk hekwerk, maar wel waar de van de hoogspanningsleidingen, die er boven lopen, gewoon 6 draden zijn "afgetapt". Ik vind it wel heel bijzonder en vraag dan ook of Marcia daar even een foto van wil maken.

En dan zijn we ook niet veel later van de vlonders af, denken we....

....Nee hoor. Er komt nog een vlonderpad aan. En deze staat nu echt "boven water". De bossen links en rechts van ons staan onder water. Het is rustig hier. We zijn niet echt alleen maar het scheelt weinig. Zo kan ik Marica ook eens op de foto zetten. Onderweg ook nog een Power Up Tap Point, Moet ik voor de foto ook even aantikken, natuurlijk. Nog even samen op de selfie en dan eindelijk zijn we van de vlonders af. Rest alleen nog een bruggetje als laatste hindernis en dan kunnen we naar de finish.

Achter de finish ontvangen we onze medaille. We poseren ook nog even voor de stand van de Brugse Zot Bier en halen ook nog even ons Brugse Zot Alcoholvrij biertje af. Die wordt niet geopend en dus kunnen we die zo mee naar huis nemen.

De afstand was volgens mijn Garmin Forerunner 245 13,18km en we hebben er 3:27:24 over gedaan. daar zitten dan ook wel de pauze van ca. 5minuten op de eerste bult bij en de sanitaire stop van bijna 22 minuten bij de verzorgingspost. En dan tel ik nog niet de stops vanwege de files aan het begin en op de beklimmingen en ook op het technische stuk na de verzorgingspost. Al met al dus niet slecht, want het was zeker geen gemakkelijk parkoers, geen wandelparkoers maar toch echt een trail parkoers en dat is toch wel heel iets anders.

Nog even een foto van de status van onze schoenen na de walk van vandaag en dan gaan we langzaamaan terug naar de auto. Intussen maken we nog wel even wat herinneringsfoto's van de gebouwen hier.

We hebben intussen wel weer wat koud gekregen en daarom houden we onze jassen in de auto maar aan als we richting huis vertrekken. We hebben in de auto nog wel een slaatje verorbert maar als we onderweg een eettent tegenkomen, bijv. de Mac, dan gaan we daar even een hapje doen.

En ja, die grote gele letter "M" was al van verre te zien en dus gaan we van de weg af.

Geparkeerd en wel en wandelend richting de ingang krijgen wel het allebei wel opeens erg koud. En dan lijkt het binnen ook niet eens zo warm te zijn. In ieder geval bestellen we onze menu's en laten die mooi aan onze tafel bezorgen, net alsof we in een echt restaurant zitten.

En terwijl Marcia nog een onsie van ons maat tijdens onze lunch, laat ik weten dat mijn armen best wel vochtig aan voelen. "Vochtig?", lacht Marcia, "man, die zijn zeiknat, wat dan ook al op de onsie te zien is. "Maar is mijn rug dan ook nat", vraag ik nog,terwijl ik me omdraai. Nu ligt ze helemaal in een deuk. "Wacht maar, daar moet ik een foto van maken", laat ze weten. en jaar hoor, ook mijn rug is helemaal doorweekt. Ik trek maar vlug mijn hoody uit en dat scheelt meteen een heel stuk omdat de sportkleren die ik daaronder draag, al het vocht naar buiten hebben getransporteerd en verder zelf nagenoeg droog zijn. En dan blijkt mijn jas aan de binnenkant dus ook zeiknat te zijn 😮.

We werken vlug onze menu's naar binnen en gaan ook vlug nar de auto. Ik de natte dingen uit en een extra droog T-hirt aan. De verwarming van de auto op 21ºC en blower op max en ook de stoelverwarming aan en nu terug naar Veldhoven.

Door al dat gedoe zijn we de tijd helemaal vergeten en Marcia moet om 15:00u al weer met Holly naar Gennep voor een volleybal wedstrijd. Dat wordt nog even vlug doorrijden en dat redden we wel, zij het dat ze van de ene auto, vrijwel meteen inde andere moet overstappen en meteen door moet rijden naar Gennep.

Ik sta om 3uur ook weer thuis.

De schoenen zijn gelukkig niet zó smerig maar die borstel ik morgen wel weer schoon.

En in ieder geval een hele ervaring en avontuur en een mooie medaille rijker én een alcoholvrij Brugse Sport biertje om die ook eens te proeven.