Gisteren is het dan dus onverwachts een thuiswerkdag geworden.
Zittend aan de tafel, een extra stoel + kussen langszij, linkerbeen de hoogte in.
En dan werken op een laptop. Dit is toch echt niet de ideale werkhouding. Over ergonomie gesproken.Nee, mijn rug is halverwege de dag al gebroken. Gelukkig moet je zo nu en dan proberen om een klein beetje te lopen. Dat schijnt dan weer goed te zijn.
Goed of niet, het gaat wel, maar niet van harte. Niet meer zo pijnlijk als dinsdag maar o zo vermoeiend. En dan te bedenken dat ik voor donderdag toch al weer afspraken heb gepland.
Slapen met het bed met het voeteneind in de omhoog-stand werkt wel.
In ruststand is de pijn in mijn kuit weg. Lopen daarentegen is nog echt kunst en vliegwerk.
Ik kan kiezen: Of ik loop met mijn linkervoet 90º helemaal naar links gedraaid en met kleine pasjes, hele kleine pasjes, of ik loop met mijn linkervoet op de tenen en dan gaat het al een stuk beter. Maar deze houding is ook weer funest voor mijn heupen die nu scheef draaien en daardoor is het lopen erg vermoeiend.
Ik doe ze alle twee door elkaar bij gebrek aan een betere oplossing.
Vanaf de parkeerplaats achter de KPN tot aan het stationsgebouw, wat zal het zijn, 300-400 meter tops, ik doe er nu 2x zo lang over als gewoonlijk. Alle andere reizigers, werknemers, ze lopen me op hoge snelheid voorbij.
En zo gaat het ook als ik daarna naar Den Bosch moet voor werkzaamheden. Gelukkig hebben deze vermoeiende bewegingen ook zijn voordelen. Het been + kuit wordt steeds soepeler en aan het einde van de dag kan ik zelfs al weer met beide voeten plat op de grond staan. Ik voel de verbetering al aankomen. Maar laat ik vooral niet te vroeg juichen en het kalm aan blijven doen. Ik heb nog wel enkele weken te gaan, ben ik bang voor.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten