Na een hete dag werken in het uiterste zuiden van Limburg stap ik om half 5 in Eindhoven uit de trein:
KRAK.
Een enorme pijnscheut trekt door mijn linkerkuit.
Ik kan geen stap meer verzetten. Strompelen naar de eerste de beste bank. Even voelen. Geen kuiltje in de kuit, maar het voelt echt wel als een zweepslag.
Ik sta net buiten de perronkap en naar de trappen doe ik er bijna een kwartier over. Tussendoor nog een keertje zitten. Lopen gaat echt niet. Wel achteruit, maar dat ziet er helemaal niet uit. Met kleine pasjes, de linkervoet 90 graden naar buiten gedraaid gaat het nog net.
De volgende pitstop is dan maar de Bruna en dan daarna naar de parkeerplaats. Gelukkig, auto rijden gaat nog wel, hoewel ik de koppeling niet lang ingedrukt kan houden.
Eenmaal thuis gaat het been omhoog en de coolpack er tegenaan. Even Marjolijn laten weten dat ik donderdag en voorlopig daarna ook niet kom, totdat ik weer zekerheid heb dat het over is.
Intussen is de kuit licht opgezet maar wel supergevoelig...
Ik breng de rest van de avond maar door in mijn bioscoopzaal, kijkend naar Jack Reacher, de stoel in ligstand en het linkerbeen loodrecht omhoog tegen een barkruk. Nou, vreemd gezicht misschien, maar dat werkt wel verrekes goed.
En gelukkig heb ik, ondanks dat het al zo'n oud bed is, wel de mogelijkheid het voetengedeelte omhoog te brengen. Dan moet het in de nacht ook wel goed komen.
Voor morgen heb ik het werk maar naar thuis verhuisd.
Alweer de zoveelste keer dat ik een blessure oploop buiten de loopsport om.
Of... misschien zitten er wel te veel risico's aan mijn werk, wie weet....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten