Het is vandaag de dag van de verschoven Coopertest.
Wij, van groep 1, mogen om half 8 als eerste van start, samen met degenen die de halve Coopertest, de 6-minutentest, gaan doen.
Eerst doen we een uitgebreide warming-up. Alleen dynamisch. Toch wel fijn want hoewel het wel warmer is dan een week geleden koelt de stevige wind (windkracht 3) toch behoorlijk af. De temperatuur is dan ook "maar" 3,5ºC en de gevoelstemperatuur ligt zelfs op 0ºC. Omdat het vorig week een week lang zo snijdend koud was, voelt het nu niet meer zo koud, maar eigenlijk is het toch nog best koud, als ik eerlijk ben.
5 Minuten voor het uur "U" wordt er gestopt voor een plaspauze, speciaal voor de mensen die hun zenuwen niet goed kunnen bedwingen, denk ik dan. Het is immers toch maar 12 minuten wat we gaan doen.
Als Marjolijn heeft afgeteld van 3 naar 1, is het GO....
De start neigt altijd naar een wedstrijdloperstart maar laat ik me maar inhouden, denk ik. Toch is die 100m al precies in 30seconden, dus 12 per uur. Ik volg gewoon "rustig" de mensen voor me. Nou, die eerste ronde gaat precies in 12 per uur. Dat ga ik echt niet volhouden. Intussen is Wendy mij voorbij gelopen, wil ze wat kletsen met de mannen voor me, maar die willen zich concentreren op het lopen en willen niet kletsen. Of ze tegen mij mag kletsen? vraagt ze als ze zich weer terug laat zakken, maar ach ze laat zich maar verder afzakken tot achter mij. "Ik heb niets gezegd hoor...", laat ik haar nog weten.
De 2e ronde is al een stuk langzamer gegaan en Wendy besluit me voorbij te gaan. Of ze mij moet hazen? "Nou,dat mag, maar ik kan jou toch niet bij houden", is mijn antwoord. En ik heb ook wel gelijk want ik kan haar ook echt niet bijhouden. Ze loopt bij me weg terwijl de 3e ronde nog langzamer gaat. Niet dat ik me dat besef want ik druk alleen mijn klokje in terwijl ik niet kijk. Daar kom ik dan ook pas na de test achter. Nog voor de 3e ronde ten einde is heeft de 6-minuten fluit al geklonken. Dan heb ik meteen een idee waar ik ben, halverwege de Coopertest. Die 4e ronde hou ik nog mijn tempo vast maar daarna is het de laatste volle ronde die ik zal gaan afleggen en daarom gooi er weer wat energie in. Ik heb de 5e ronde al volbracht als het laatste-minuut-fluitsignaal nog niet geklonken heeft. Dat is gunstig. Dan zit het er dik in dat ik de afstand van mijn vorige Coopertest (2.190m) ga verbeteren. En jaar hoor. Ik ben de 2.250m al voorbij als de fluit gaat. Ik pas 13 stappen af naar de pion op het 2.275m-punt. Als dat stappen van een meter zijn, dan heb ik dus 2.262m afgelegd. Ik maak er een mooi rond getal van en geef Marjolijn door dat ik 2.260m heb gehaald. Toch 70m meer dan de vorige keer op 30 november 2017.
Wendy is precies op 2.300m geëindigd terwijl ze de vorige keer nog achter mij stopte. Die is er dus meer op vooruit gegaan dan ik.
We lopen na de test in uitlooptempo nog 2 rondjes over de sintelbaan en dan is er nog de cooling-down die we binnen doen. We zijn vandaag lekker vroeg klaar. Ondanks dat ik in de kleedkamer nog met Henk S. de Korziaan bespreek en ik daarna op de baan nog de finish van de 8-uurs groep Coopertest bekijk ben ik uiteindelijk nog voor 9 uur al thuis. Dat is wel heel erg vroeg voor een baan training. Maar wel lekker.
En als ik deze Coopertest vergelijk met die van 1 december 2016, dan blijk ik toen 10m meer te hebben gelopen maar is het verloop van die Coopertest nagenoeg gelijk aan die van vandaag.
Best wel grappig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten