Het is ook maar goed dat ik ben gekomen want behalve mij is er alleen nog Carla die met mij meedoet. Ook Herman, die er weliswaar wel is, moet afzien vanwege een blessure.
Verder loopt Rini op krukken omdat hij een nieuwe heup heeft gekregen en zijn alleen nog Germaine, Dorris, Annie, Jos, Herman en André er voor de wandelaars.
En omdat ik nog steeds te kampen heb met longproblemen zullen de hardloopstukken ook niet bijster snel gaan. Die doen we dan ook in mijn gezapig tempo. We praten veel onderweg en doen dit keer ook niet zo veel oefeningen. Omdat we wat later vertrokken zijn duurt de training dan ook wat korter dan een uur maar toch, precies om 12:00 uur zijn wij ook klaar. Dan heeft de training al met al toch 51:12min. geduurd en hebben we in totaal 4,19km afgelegd. Ja ja, waar zo'n GPS-horloge al niet goed voor is.
Na afloop spreek ik Herman nog even aan. Of hij al iets gehoord heeft van zijn camera. En ja, hij heeft hem inmiddels al weer terug. En nog mooier, de vinder van zijn camera had blijkbaar precies dezelfde camera maar die was stuk en heeft daarom al zijn overbodige spullen ook aan Herman mee gegeven.
Voor alle duidelijkheid, wat was er nu aan de hand?
Ik vond een aantal weken geleden op Facebook een oproep van een kennis dat er door iemand een camera gevonden was en met een afbeelding van één van de foto's van die camera. En laten dat nu de Vrijbuiters zijn.... Maar vreemd genoeg kon ik die bewuste foto niet in mijn archief vinden. Wel allerlei foto's van diezelfde dag maar niet die zelfde foto. Overigens ben ik ook geen camera kwijt. Dan zou het alleen nog van Herman of van Dorris kunnen zijn maar vooral Herman neemt nog wel eens zijn camera mee en laat nou net op één van mijn foto's Herman staan, mèt een camera om zijn nek hangend.
Dus wat doe ik, ik whats-app de vinder dat ik weet van wie die camera is, maar het antwoord is duidelijk: noem het merk camera en het type, dan kan hij opgehaald worden.
Laat ik dan ook wat duidelijker zijn en zeggen dat de eigenaar van die camera 75jaar is en waarschijnlijk niet eens meer weet wat voor camera en welk type dat was, hij zelfs geen mobiele telefoon heeft en laat staan Facebook. Ter ondersteuning stuur ik meteen wat foto's mee van de vrijbuiters van die bewuste dag, incl. een foto van Herman met omcirkeld de camera om zijn nek.
Het antwoord is onverbiddelijk: Nee, die persoon moet aangeven welke camera en welk type het is....
De kennis die de melding van de gevonden camera wereldkundig gemaakt heeft neemt nog eens contact op met mij, of de camera bij de eigenaar is en ik moet haar helaas het vreemde nieuws geven dat, ondanks al die "bewijzen", de camera alleen aan de persoon gegeven wordt die het merk en type camera kan doorgeven. Haar antwoord blijkt precies hetzelfde als wat ik denk:"Waarom zet je het dan op Facebook, als je het helemaal niet wilt afgeven.... Misschien wil hij het helemaal niet meer afgeven...."
Ook de Vrijbuiters die wel op Facebook zitten heb ik e.e.a. doorgeseind en tijdens mijn afwezigheid van de laatste tijd hebben zij samen met Herman het gelukkig voor mekaar gekregen dat hij zijn camera alsnog terug heeft gekregen. De reacties waarom het nou zo moeizaam moet gaan als toch duidelijk foto's van de Vrijbuiters zijn doorgegeven zijn unaniem, nl. heel vreemd.
En dan de foto's waar het om ging, het betreffen foto's van 2-3-2018:
Eerst de foto van Facebook met oproep wie weet wie dit zijn en van wie de camera is. Ikke dus.
Dan de foto's die ik stuur als bewijs dat het van één van de Vrijbuiters is.
Als laatste bewijs de eigenaar met de camera om zijn nek in de rode cirkel, uitvergroot van bovenstaande foto.
Tja, hoe duidelijk kan het zijn.....
Pffff. wat een gedoe allemaal.
Gelukkig is het uiteindelijk wel goed gekomen maar eerlijk gezegd had ik er wel een heel hard hoofd in. En ik was niet de enige.... 😕
Geen opmerkingen:
Een reactie posten