Jongste broer Thony zag afgelopen donderdag Abraham. Het feest was gisteren. 's Avonds, en dat betekent dat vrouwlief niet meegaat omdat er dan op kleinkinderen gepast moet worden. Die gaan nl. zo laat niet meer mee naar Breda.
Onze kinderen verheugen zich erop om hun nichten en neven weer eens te zien en ik op de ontmoeting met mijn andere broer en zijn vriendin, want dat is ook al weer een tijd terug. Ook neefjes Randy en Jason met zijn vriendin zijn er. Die heb ik al jaren niet meer gezien. Ik herken Jason eigenlijk alleen vanwege de foto's op Hyves. Een mooie gelegenheid om even bij te praten. Mooi niet dus, want zodra het gezellig begint te worden gaat de muziek hard. Oorverdovend hard. Niveau discotheek. Op mijn vraag waarom het zó hard moet is het antwoord iets in de geest van "...wij oudjes...". en de muziek blijft zo hard. Ontkenningsfase? Nog steeds? Helaas, we worden echt allemaal ouder, hoor! Dus geen gesprekken doch slechts 1 op 1 geschreeuw in elkaars oor. Wel jammer.
Desondanks is het wel gezellig. Je moet alleen alles 3x herhalen.Erg leuk ook de 3 meiden Felicia, Shelley en Soraya weer te zien. Er is ook voor een avond buffet gezorgd. geheel in stijl: Hamburgers en friet! En aan hapjes en drankjes geen gebrek.
Zoals verwacht is de weg naar huis net als die van de terugweg na een concert. Suizende oren en veel te hard praten. Ook eenmaal thuis gekomen wijst vrouwlief me erop dat ik wat zachter moet praten want baby Jason slaapt. Ik kan haar helaas niet uitleggen waarom de muziek zo oorverdovend hard moest staan.
1 opmerking:
Jim, ik lees je blog nu pas. Heb ondertussen ook nog andere gelezen. Jij hebt je roeping gemist, je had columns moeten schrijven. Alhoewel, je moet nog heel wat jaartjes ;), dus wat let je?
Een reactie posten