Het is net als bij de tandarts

Als je een afspraak maakt omdat je kiespijn hebt dan is op het moment suprême de kiespijn als sneeuw voor de zon verdwenen.

Zo erg is het bij mij nou ook weer niet, maar het is wel zo dat ik vanaf vanmorgen niet meer zo zwaar en zo lelijk hoest als de afgelopen dagen. Enfin, de afspraak staat toch en zo zit ik al ruim voor tijd mijn tijd te verdoen in de wachtkamer. Het is niet de dokter maar de dokters assistent die me oproept.

Vreemd want ik heb de dokter toch echt al gezien. Het blijkt dat ik even bloed moet prikken. Ik heb bij het maken van de afspraak nl. verteld dat ik kom omdat ik al zo langdurig last heb van hoesten.

De prik in mijn vinger is nu bij lange na niet zo pijnlijk als een tijd geleden, toen het nog met een botte punaise ging. Nu is een heel klein maar wel vlijmscherp naaldje met als resultaat een piepklein druppeltje bloed blijkbaar al voldoende.

Als de dokter himself me even later oproept is het resultaat van het "bloedonderzoek" in ieder geval dat er geen infectie (meer) aanwezig is. Nu nog even aan de slag met de stethoscoop en warempel zit er in de linkerlong nog ruis. Maar het is een infectie die op de terugweg is. Oftewel aan de beterende hand. Dat mag onderhand ook wel, na zo'n 3 weken.

"Nog even goed in de gaten houden dat het ook echt minder wordt. Als dat niet het geval is of als er koorts komt op zetten, dan toch weer even terugkomen...". 

Voor de broodnodige nachtrust zal hij codeïne tabletten voorschrijven. En daar mag ik het mee doen.

Oké. Goed bericht dus. Helaas is het recept nog niet bij de apotheek aangekomen en ik besluit daarom de codeïne tabletten maar in de loop van de dag een keer op te halen.

En nu maar hopen dat het écht op de terugweg is.