Het leven van een clubbladbezorger-vrijwilliger gaat niet over rozen...

Een vereniging draait vrijwel, of wellicht wel, geheel op vrijwilligers. Dat zijn die lieden die geheel belangeloos en zonder ook maar enige financiële vergoeding de handen uit de mouwen steken om dat ene radertje in het klokwerk te zijn wat een club in beweging houdt.

Laat ik nu ook zo'n vrijwilliger zijn.
Ook zo'n tandwieltje.
Ja ja, ik heb plechtig beloofd dat ik ons clubblad bij de clubleden in de wijde omgeving van mijn wijk zal bezorgen. Door weer en wind. En regen en sneeuw. En tropische hitte en vrieskou. In voor -en tegenspoed. Amen.

Nu doen vrijwilligers hun werkzaamheden grotendeels en of wel helemaal in hun vrije tijd.
Dat geldt ook voor mij.
Helaas ben ik een hardwerkende arbeider die dat nog zeker 9 jaar zal moeten volhouden, dankzij die Haagse heren waar ik in ieder geval niet op gestemd heb. En de meeste vrije tijd gaat nu eenmaal in die noeste arbeid zitten. Dat wil zeggen, dat ik ook behoorlijk moet schipperen met mijn restje vrije tijd.

Ter zake. Uitgave 5 van ons clubblad wordt later dan ik had verwacht bij mij thuis bezorgd. Ook dat is het werk van een vrijwilliger die net een marathon in de stad van de Fankfurters heeft volbracht. En laat ik nou net de dagen erna bevangen worden door allerlei kwalen. Kortom, mijn vrijwilligerswerk ligt even stil. Totdat ik een klacht ontvang. Via de mail en via Whatsapp. "Waar blijft mijn clubblad!!!"

Oké, oké, no panic. Vandaag gaat die de deur uit.
Maar op het moment suprême persen de boze geesten de wolken weer eens flink over Zeelst uit. Even uitstel, maar dan toch maar op pad, te voet, voor het eerste deel van de klus..
Laat ik eerst die klacht maar eens afwerken en daarna nog een stuk ploeteren door de moesson.
Pfff... Morgen maar verder afwerken.

Nee, het leven van een clubbladbezorger-vrijwilliger gaat echt niet over rozen....