Trimloop - Singelloop Breda (10km)

Ik heb deze loop weliswaar al verscheidene keren gedaan, voor Rik is het de eerste keer. En dat terwijl die al heel lang op zijn bucketlist stond. En vandaag is dan de dag.
De voorspellingen van het weer zijn niet zo best. Uitlopers van de orkaan Lorenzo schuiven al vanaf gisteren over ons land en alleen Groningen zou gespaard blijven. En dat betekent voor ons vandaag: regen, regen, regen en nog eens regen. Of makkelijker gezegd: "er valt vandaag maar één bui... van een uur of 8..."
Enfin, mijn loopkledij is daar op al aangepast. Omdat het al oktober is mag de lange tight al weer aan en vanwege de regen weer mijn hoofdpijn-gele  Declathon-jasje met daaronder "slechts" een T-shirt met lange mouwen. Ook Rik gaat al in herfstkleren. Dat mag overigens niet gezegd worden van het overgrote merendeel van de andere deelnemers, maar dat zullen wel bikkels zijn. Ik vind het in ieder geval behoorlijk waterkoud aanvoelen.
Maar voordat het zover is hebben we eerst de trein naar Breda gepakt. Al een vroege, die van 9:44u. Onze stasrt is weliswaar pas om 12:47u maar lekker vroeg zijn is wel zo relaxt. Verder weet ik al uit ervaring maar ook uit de brief en de website dat er nogal wat gelopen moet worden voordat we aan de start kunnen staan.

Eerst van station naar de lockers aan de Kloosterplein 11, dan naar Revant aan de Brabantlaan 1 om ons om te kleden, dan weer terug naar Kloosterplein 11 om de spullen in de locker te keggen en dan naar de start op de Claudius Prinsenlaan zo'n 250m terug. De finish is op een heel andere plaats, nl. op de Grote Markt en voorbij het loperskwartier op het Kasteelplein moeten we weer terug naar de lockers op Kloosterdreef en voor omkleden ook weer naar Revant....
Pffff....
Maarrrr... op station Breda aangekomen volgen we de pijlen naar de start, want vlak daar bij zijn de lockers, in het Rabo-gebouw. En wat blijkt, hier kun je ook gewoon omkleden, al zijn het geen kleedkamers maar die hebben wij niet per se nodig. Wij slaan de wandelingen naar Revant zo mooi over.
En "de lockers zijn groot genoeg voor een tas met kleren", aldus de website en brief bij het startnummer. Maar als we ieder met een kaartje met pincode bij onze locker staan, staat al meteen vast dat dat hem niet gaat worden. De lockers blijken afmetingen te hebben van slechts ongeveer 30x30cm en ca. 40cm diep. Daar past nog maar net een schoenenzak in de lengte in en een sporttas of zelfs een rugzak al helemaal niet. Het duurt daarom ook niet lang eer we besluiten nog 2 lockers te huren,voor ieder van ons 2 lockers. Daar kunnen we onze spullen wel in kwijt waarbij het nog wel behoorlijk wringen, persen, vouwen en duwen is om de onze tassen er in te krijgen. Maar dat lukt.
En dan zijn we er wel klaar voor maar hebben we nog 2 uur te gaan voordat we mogen starten.

We gaan even wat op verkenning in het startgebied. Het regent weliswaar nog steeds maar meer miezerig. We steken over door het startvak en dan richting Gemeentehuis waar het secretariaat is gevestigd. Daar kunnen op een lux bankje lekker droog de start afwachten.
En dan zie ik Mirjam. En dan moet Rudolf er ook bij zijn. En dat klopt. En ook zij gaan voor de 10km maar starten al om 12:15u bij de 1e groep met een geschatte eindtijd van 51min.... 😉

Een half uur voor onze start gaan wij naar buiten waar het intussen wat erger regent. Eerst maar eens op zoek naar de plaskruizen en dan wat inlopen en dan het startvak in. Rik stelt voor om in het start van 12:31 te gaan staan en alvast te starten. Ik denk dat de controleurs ons dan tegenhouden. Maar we steken gewoon weer over door het startvak en voorbij de controleur duwt Rik mij het startvak in en meteen maar naar voren. Zo, we zijn er. En dan nog 3 minuten voor de start. Da's mooi. Nog even een selfie voor Facebook en ja hoor we mogen.... De zandloperstart zorgt er wel voor dat we niet allemaal tegelijk weg kunnen maar dat zijn we intussen wel gewend.

Ik ga maar meteen weg zoals vorige week bij de Kempenlandtrail, gewoon op gevoel en rustige ademhaling. Dat gaat lekker alhoewel ik wel schrik van mijn 1e kilometertijd van 6:38. Ik loop achter 2 jonge dames maar die laat ik nu maar doorlopen. Even temporiseren. En dan blijkt het 2km punt zelfs al na 6:28 bereikt. Weer een stapje terugdoen dan maar. En dan lijkt het alsof ik dat beter niet had kunnen doen. Vrij plotseling gaat mijn hartslag omhoog en bonkt mijn hartslag in mij keel. Ik minder vaart maar het helpt niet en hoewel ik nog langes niet bij de 3km ben ga ik al wandelen. Is best wel even schrikken. Rik komt me al voorbij. "lijkt wel of ik het aan mijn hart heb...", laat ik hem in het voorbij gaan nog weten.
Rik gaat verder en ik volg even later maar de rest van de loop gaat hetzelfde. Ongeveer een 300m lopen en dan 50m wandelen. Telkens als ik mijn hart hard voel bonzen. De hele rest van de loop door.

Dit beeld zegt, denk ik, wel boekdelen.
Zelfs op 150m voor de finish moet ik toch weer even wandelen. Heel frustrerend.
Rik is intussen 3 minuten voor mij al gefinisht.
Ik kan nou niet bepaald zeggen dat ik moe ben aan de finish. Wel behoorlijk balend! Hoe kan dat nou en waar ligt dat aan? Aan het feit dat ik me al 2 dagen niet lekker voel met hoofdpijn en duizeligheid? Maar vandaag was dat al niet meer...

We lopen weer terug naar de lockers en kunnen weer gebruik maken van de weinige stoelen die er staan. De meeste 10km-lopers zijn al weer weg en ook de halve marathonlopers die om 14:00u starten. En zo kunnen we ons heel rustig omkleden om daarna weer de weg naar het station te nemen. Vanwege de hevige regen die nu naar beneden komt gaat dit keer wel de regenbroek aan.
Op het station hebben we geluk want binnen 9 minuten zal de trein naar Eindhoven al vertrekken en dus hoeven we niet zo lang op dit wel bijzonder tochtig perron te blauwbekken.

Om kwart over 4 kan ik dan al weer de deur op het Hileind open maken en ons tegeod gaan doen aan de koffie. Hoe dan ook was dit toch weer een gezellig dagje uit, ondanks het pokkeweer en mijn matige prestatie maar wel met een mooi medaille 😁

's Avonds gaat de data van het TomTom horloge over naar de PC voor nadere analyse. En ja hoor. Dan is op de grafiek wel duidelijk te zien dat de hartslag telkens opeens stijgt naar 170 en zie je hem dalen omdat ik ga wandelen. En dit herhaalt zich voortdurend. Maar dan vind ik 170 helemaal niet bijzonder hoog maar het zijn wel telkens de momenten waarop ik overga op wandelen na het bonzen van mijn hart. Misschien toch iets onder de leden en is het wellicht ook maar goed dat ik naar die signalen luister en ben gaan wandelen ook al was dat zelfs op 150m voor de finish...