Eerst wilde ik wel hier gaan lopen. Dan toch maar niet. Rik in ieder geval
niet. En de 6km start zo laat, nl. na de finish van de 10km en dat wordt hem
dan ook niet. Dus van onze loopkalender afgehaald. En toch... Ja het kriebelt.
De tijd van 2 jaar geleden, 1:14:50... Natuurlijk, het is een verre van vlak
parkoers, maar ik had ook best wel vaak gewandeld. En dus ga ik toch weer de
uitdaging aan en schrijf me op de allerlaatste voorinschrijfdag in voor de
10km.
Ik heb de GPX al gedownload want je weet maar nooit en het valt me al op dat
het parkoers niet helemaal hetzelfde is als 2 jaar terug. Wel grotendeels en
dus weet ik dat het weer klimmen geblazen wordt.
Er is parkeerruimte genoeg, wordt vermeld, en ik besluit niet als de vorige
keer bij het station te parkeren op ongeveer een kilometer van de start, maar
op het Eeneinderweg. Dat gaat op de Googlemaps en als ik helemaal klaar voor
vertrek ben ga ik op weg. Het is nog vroeg maar vroeg arriveren is alleen maar
fijn. En ik ben er ook vroeg, zeker anderhalf uur voor mijn start. Kan ik nog
mooi de start van de 10EM om 12:00u meemaken. De eerste bekende heb ik al
ontmoet: Verona. Lang niet gelopen, zegt ze...
Ik haal alvast mijn startnummer op. Staat warempel ook mijn naam op het
nummer. Wel klein en in script 😂
Als de 10EM van start gaat kijk ik of ik nog meer bekenden tegenkom. Ja hoor,
in de staart van het veld. Ik was even haar naam kwijt maar Marion is voor ons
een bekende uit het trail circuit. Niet snel en nu ook helemaal achteraan.
Maar ja, 10EM in dit heuvelachtig gebied. En dan is het weer even stil in het
start-= en finish gebied.
Ik ga even terug naar de auto om me om te kleden, intussen nog een broodje
kaas verorberend en op de weg terug naar de start loop ik met een paar dames
mee die denken dan ik de weg niet weet. Zij liepen blijkbaar verkeerd en zijn
door een voorbijganger even op het goede spoor gezet.
Het is nog ruim tijd voor de start. Ruim, zeg maar bijna 3 kwartier. dus tijd
genoeg voor een plasje, 2 plasjes zelfs. En ook even wat inlopen. Dat gaat wel
heel erg stroef. Niet zo actief geweest de laatste tijd en net terug van 4
heel vermoeiende dagen er-op-uit, en ook toevallig hier in Kerkrade als
uitvalbasis. Maar ik weet wat me te wachten staat: Gewoon rustig op pad gaan
en proberen rustig die heuvels beklimmen en mezelf niet opblazen.
Voor de start maak ik nog maar even een selfie om mijn fans op Facebook van
mijn avontuur op de hoogte te brengen.
En 5min voor tijd staat er werkelijk nog helemaal niemand in het startvak.
Eigenlijk ben ik dat best wel gewend bij wedstrijden in het Limburgse maar ja
het lijkt door Corona allemaal zo lang geleden.
Maar 2 minuten voor de start staat opeens iedereen voor het startdoek, of
eigenlijk er achter, ik bedoel dus aan de verkeerde kant van de lijn. Als
alles helemaal in orde is en ik mijn plek achteraan heb veilig gesteld, gaan
we van start. Ik druk mijn klokje pas aan op de matten.
We beginnen eerst met een blokje om, om daarna terug te keren en in omgekeerde
richting onder de startboog door te lopen voor de rest van het parkoers.
Mijn tempo is rustig, vind ik, zoals ik dit met aan mijn ademhaling reguleer.
Toch loop ik niet helemaal achteraan. Als we de startboog onderdoor zijn
gegaan, gaat het omlaag richting station. Verraderlijk, zo'n afdaling aan het
begin. Kilometer 1 komt voorbij en 6:25 is gewoon toch veel te snel. Ik had
meer 6:50 in gedachten.
We lopen naar beneden en onderaan tussen de gebouwen van het Discovery Museum
door en via de overweg aan de andere kant van het spoor verder. Ook over de
parkeerplaats wat ik dacht dat dat niet kon omdat ik een paar geleden hier nog
geconstateerd had dat die voor de helft was afgesloten voor bouw- en
graafmachines. Niets is minder waar. Speciaal voor deze loop, dat kan niet
anders, zijn de hekken aan één kant een meter terug gezet en daar kunnen wij
nu gewoon ons parkoers volgen.
Dat gaat bijna aan het einde van de parkeerplaats linksaf over een lastig en
steil (omlaag) bruggetje en dan over in bospad. Heel raar maken we een hele
cirkel om een vennetje en als ik denk dat we weer terug gaan moeten we
linksaf, steil omhoog en verder over een bospad. Een slingerend pad van een
kilometer lang, omhoog en omlaag, meer omhoog dan omlaag en ook nog met
trappen onderweg. Ik kon het me niet herinneren van de vorige keer maar op de
route van TomTom van 2019 blijkt het toch hetzelfde te zijn als 2 jaar terug.
Aan het eind van het pad dalen we al draaiend af naar een fietstunneltje of
inieder geval een tunneltje waar je wan je fiets dient af te stappen, zo niet,
dan is dat op eigen risico, aldus de teksten op het bord aan het begin van de
tunnel. Enfin, we lopen er doorheen en het is een dalende tunnel en we komen
uit op de openbare weg waar verkeersregelaars ervoor zorgen dat we veilig en
wel ons parkoers kunnen vervolgen. En dat gaat hier dus omhoog waar ik vorige
keer al moest wandelen. De man voor me, waar ik heel langzaam op inliep, gaat
opeens over in wandelen. Dat ga ik (nog) niet doen en in rustig tempo dribbel
ik omhoog. Ik zie ver voor me ook anderen over gaan in wandelen en even later
weer dribbelen. Ik dribbel rustig naar boven en weet dat we daar bij de
rotonde rechtsaf gaan. Rechtsaf volgt de volgende rotonde maar hoewel we
lijken boven te zijn voelt het duidelijk dat we nog steeds klimmen en dat is
ook wel te zien. Pas bij het verlaten van de 2e rotonde, de ingang van Gaiazoo
gaan we via het fietspad omlaag. Ik ben tussen de 2 rotondes een dame voorbij
gegaan die even een wandelpauze neemt of even met haar smartphone aan de gang
moet. Bij het inzetten van de afdaling loop ik langzaam in op weer een
jongedame. Nee, ik doe niet echt moeite maar maak wel gebruik van de
zwaartekracht en binnen deze kilometer passeer ik haar. Weer 2 dames voor me
terwijl het weer omhoog gaat. En verderop zie ik aan lopers dat we linksaf en
omhoog moeten. Vlak voordat ik er ben gaan de 2 dames over in wandelpas.
Gelijk hebben ze, want we gaan weer nog steviger omhoog. En nog hou ik het
dribbelend vol. Nu loopt er nog een man voor me. Ik hou me aan mijn eigen
plan. Toch wordt de afstand langzaam kleiner. Intussen lopen we door een
parkachtig bos. smalle kronkelige en glooiende paden. Komt er dan nooit een
einde aan die heuveltjes.... We passeren Kasteel Ehrenstein. Vorige editie
gingen we nog over de brug en zo wat door het kasteel, nu passeren we het op
afstand. Jammer! Vermoeidheid begint nu aardig op te spelen en dan openbaart
zich doordat het ademhalen, of beter gezegd, het reguleren er van, steeds
moeizamer gaat. We hebben dan inmiddels 8km achter de rug maar pfff, er is
hier helemaal niets vlak in dit parkoers.
Ik zie dat de man voor me onderweg nog een dame heeft "opgeraapt" en ze kan
hem blijkbaar voorlopig nog bij benen. Ik zie ze nog in de verte als we
een drukke weg moeten oversteken. Als ik op dat punt arriveer ontstaat er net
een discussie tussen de verkeersregelaar en een automobilist. Ik ga verder
langs een rij hekken. Daar zijn we aan de andere kant ook langs gekomen op de
heenweg toen we uit het fietstunneltje kwamen. Nu doemt er weer een (andere)
fietstunnel op en man, wat is deze weer steil omhoog. Of lijkt dat maar door
de vermoeidheid. Wetende dat we vanaf de Markt alleen maar zijn afgedaald,
staat er dus nog steeds een aantal meters omhoog te wachten.
Het tweetal voor me raakt langzaamaan uit het zicht.De afstand wordt groter.
En weer, of nog steeds omhoog... Ik moet even wandelen en geef mijn horloge
een tussentijd in, wandel een stuk en dan weer mijn horloge een tussentijd
ingeven en weer aan de gang. Nog steeds omhoog dus zo rap gaat dat niet. Het
blijkt (achteraf) dat ik op 59:51 ben gaan wandelen op 8,65km gedurende 1:09,
totaal 90m. De man en zijn jongedame zijn nu bijna uit het zicht verdwenen. Ik
zie ze even in de verte als we weer een drukke weg moeten oversteken. En aan
de andere kant van de weg wacht een trap!!. Een tiental treden. Die gaan
moeizaam omhoog en bovenaan kijk ik op tegen een oplopend plateau. Even genoeg
gehad. Even weer op adem komen. Even wandelen, omhoog. Ik word opeens
vergezeld van de man die ik een paar kilometer terug passeerde omdat die de
bosjes in "moest". "Even bijkomen...", laat ook hij weten. "lijkt wel of er
geen einde aankomt...", is mijn antwoord. We wandelen lichtjes omhoog maar
blijkbaar is mijn wandelpas wat groter dan die van hem. Hij komt niet
langszij. Als het vlak lijkt te zijn vertrek ik voor mijn laatste etappe.
(voor de statistieken: 110m gewandeld in 1:07) Gas erop. Ik weet dat we nog
een blokje moeten doen. Ik volg de pijlen die al over het hele parkoers op de
grond zijn gekalkt maar blijkbaar koopt er iets niet. Als ik de pijlen naar
recht volg laat een verkeersregelaar (gelukkig) weten dat ik toch echt naar
links moet. En daar zit dat laatste blokje om in. Ik loop zuinig, over de
stoep, ook waar net een bejaard echtpaar de volledige breedte schijnt nodig te
hebben. Ik kan me er we langs wurmen maar dat neemt niet weg dat madam toch
wel even schrikt. Ik volg het parkoers helemaal over de stoep. Waarom ook
niet. Het zijn allemaal grote bochten naar rechts... en dan kom ik uit op het
laatste stuk richting de markt... naast de hekken en linten van het parkoers.
Dus toch maar even door een gaatje "terug" het parkoers op en op de markt moet
er nog een rondje markt gedaan worden voor ik naar de finish kan. En die
wandelpauze heeft me goed gedaan. Het tempo op deze laatste paar honderd meter
is alleen maar omhoog gegaan en zelfs tot boven de 10km/u op het einde.
Mijn TomTom geeft een eindtijd aan van 1:09:18 maar de afstand is "slechts"
9,92km. Zou dat aan die laatste "binnenbochten over de stoepen"kunnen liggen?
Gemiddelde snelheid 8,59km/u oftewel 6:59km/min. En hoewel dat sneller is dan
2 jaar geleden valt me dat toch tegen. Oké, ik was er niet echt voor getraind
maar de afstand was ook korter dan 2 jaar geleden. Echter omgerekend was dat
toen 8,47km/u en vaker gewandeld oftewel 7:05min/km en dus was ik dit jaar
sneller...
Zo'n trimloop kost me wel wat jaren. In ieder geval op mijn fitnessleeftijd.
Die is nl. gestegen van 73 naar 76jaar!! De VO2max is steeg daar bij van 31 naar 32.
Het was me het loopje wel. Als ik de resultaten in de tabel bekijk vind ik
maar dramatisch. Dat moet beter. Daar moet aan gewerkt worden. De JIM is bijna
klaar. Eens zien of het daar wat vruchten afwerpt.
Maar ik mag vandaag wel weer een medaille dezelfde als de vorige keer maar dan wel met een lint van 2021) en een wafel mee naar huis nemen
😋
Geen opmerkingen:
Een reactie posten