Geen zin het verslag te lezen maar benieuwd naar de foto's, scroll dan meteen door naar beneden!
We gaan weer naar het zuiden. Het uiterste zuiden. Maastricht. En dan ook nog aan de zuidelijke kant.
De Sint Pietersberg. Daar is het vandaag te doen: de Sint Pieters Bear Trail, met een keuze uit 3 afstanden, te weten: 10, 19 of 32 km.
Johan heeft zich ingeschreven voor de langste afstand terwijl Dorie en ik, "uiteraard", voor de korte afstand gaan, de "instaptrail" van 10km. Maar dit keer zijn we niet alleen met zijn tweeën. Nee, we krijgen dit keer gezelschap van Geert. Geert heeft ons de laatste tijd wat in de gaten gehouden voor wat betreft de trails die wij doen. Ik schrijf er namelijk ook regelmatig in geuren en kleuren over in ons clubblad de "Korziaan". Nieuwsgierig geworden door ons enthousiasme heeft hij uiteindelijk ook besloten zich in de ring te wagen. En na gisteren de laatste lange afstand als voorbereiding voor de halve marathon van Eindhoven te hebben volbracht, gaat hij vandaag zijn eerste trail uitproberen. Samen met ons.
De start is best wel laat en daarom staat de Golf ook pas om kwart voor 12 voor de deur. Geert is ook al opgehaald en nadat ik me voorin heb geïnstalleerd kunnen we vertrekken. Streeftijd, om 1 uur in Maastricht. Geen probleem. De parkeerplaats op de ENCI is nog niet eens half vol maar we hebben al wel veel atleten te voet naar de ENCI zien lopen. Die hebben hun voertuig duidelijk elders, verder weg geparkeerd.
Vanaf de parkeerplaats is het nog wel eventjes een kwartiertje lopen tot we in het traildorp arriveren.
En het is er druk. Erg druk. Had ik eigenlijk niet verwacht. Maar de rijen voor het afhalen van het nummer gaan snel, het in bewaring geven van de tassen echter niet. Er staat inmiddels een rij van wel 30 meter voor de provisorische balie waar Johan nog even voorkruipt en al onze tassen afgeeft.
En dan hebben wij in ieder geval wel ruim de tijd om ons in alle rust voor te bereiden voor onze afstand. Wat een onzin eigenlijk, want we bereiden ons nooit voor, behalve dan dat we nog even een sanitaire stop moeten doen. Bij ontbreken van dixies en plaskruizen en slechts 2 toiletten maken de heren, inclusief moi, maar gebruik van moeder natuur.
In afwachting van de start van Johan genieten we van het zonnetje. Ja ja, de zon schijnt. En dat na een dikke week van moesson regens.
Voor de start van de 19 en 32km.zoeken we een mooie plek. Ik ga midden op het parkoers staan. Inderdaad, midden op het parkoers, maar dan wel achter een dikke paal. Ze moeten toch om die paal heen en nu ik er achter sta, met mijn geel-groen GVAC shirt, valt die paal zeker op, redeneer ik maar.
En na het startschot is het wel een mooi gezicht, zo, al die mensen die op me afstormen maar wel langs me af gaan. En het zijn er veel, héél veel. Later hoor ik dat het totaal aantal deelnemers, inclusief de 10km., zo'n 1.200 telt. Het duurt dan ook wel even eer we Johan ontwaren. Hij gaat op de foto en dan is niet lang daarna het hele veld gepasseerd. Tijd voor ons om ons gereed te maken voor de start, die 15 minuten later zal plaatsvinden.
Nu valt dat wel mee met die 15 minuten. Nee, we gaan toch wel wat eerder weg, maar omdat we bijna achteraan staan halen we die 15 minuten toch bijna.
Het gaat meteen omhoog. Niet echt steil en ook nog redelijk breed. Je kunt zelfs nog met zijn vieren naast elkaar lopen. Geert en Dorie lopen al voor me uit maar even later ben ik er al weer bij. Nee, het tempo is nog laag genoeg dat ik niet buiten adem raak. Het blijft maar flauwtjes omhoog en omlaag gaan. Meer omhoog dan omlaag, dat wel, maar het is gemakkelijk te doen. Wel gaat het langzaam over in singletrails en dat betekent dat we in polonaise achter mekaar lopen. Intussen genieten we wel van de omgeving. Van de natuur, van de steile "afgronden" waar we langs lopen, de steile taluds aan de andere kant van het pad en de mooie uitzichten zoals die over de Maas. Dan pas beseffen we hoe hoog we al zijn aangekomen. Achter me hoor ik een bonk en er blijkt een dame achter met gevallen te zijn. Blijven hangen aan één van de takken van de doornstruiken, maar alles is goed afgelopen op wat schrammen na.
Het tempo is niet hoog maar inhalen op dit smalle pad met links en recht een diepte (we lopen eigenlijk op een soort rand) dat doe ik maar niet. En och, we hebben geen haast. Doordat ik stil heb gestaan om een foto te maken, lopen Dorie en Geert al een eindje voor me uit.
Opeens staan we stil. We bevinden ons in een kloof met aan de linkerkant een grot. Even een foto momentje. Als we eindelijk aan het begin van de file zijn blijkt het om een glibberige afdaling te gaan. Glibberig valt eigenlijk wel mee. Of komt het dat we al wat meer ervaring hebben? Wij zijn overigens niet de enige met "ervaring". We maken kennis met "Alex", die zelfs al eens een trail van 160km heeft gedaan in Nepal. In 3 dagen, dat dan weer wel, maar het blijven toch eventjes 160km.
Intussen zijn we bij de volgende file gearriveerd. Dit keer moeten we omhoog. Het duurt wel even. En intussen komen de eersten van de 19km er al aan en die mogen voor. Dus terwijl de beginners moeizaam de steile wand beklimmen, stormen de 19-kilometer-trailers daar gewoon even langs omhoog. Hoe kan het, zou je zeggen, maar het kán gewoon....
Maar wij komen uiteindelijk ook boven aan en dan blijkt dat Dorie de smartphone nog niet had aangezet en dus nog geen foto kan maken. Haar verkoudheid speelt nogal parten en Geert is vaker vooraan te vinden dan Dorie en daarom draagt ze hem op om maar foto's van ons te maken. Dat is geen probleem en na een spoedcursus fotograferen met een smartphone gaat Geert er voor.
We ploeteren verder. Het pad wordt weer breder en we dalen af, en dat kan ik goed. Het veld is intussen uit elkaar geslagen. We staan niet meer hutje mutje achter mekaar. Weer lopen we tegen een steile beklimming aan. Het gaat hier wel heel steil omhoog. En dat zonder touw. Ik ga maar rücksichtlos omhoog, mezelf aan de takken en wortels optrekkend en over het rood-witte lint. Over? Inderdaad. Blijk dat ik eigenlijk naast het parkoers aan klimmen ben wat nog moeilijker blijkt. Maar ik ben boven en kan zo mijn mede trailgenoten weer op de foto zetten. Die zijn intussen druk doende een van schrik verstijfde dame uit haar benarde positie in de struiken te bevrijden. Ze heeft er de schrik goed in en dreigt telkens naar beneden te glijden. Het lukt Geert en Dorie om haar heelhuids op de top te krijgen en we gaan weer verder. Terwijl ik nog een selfie maak met een mooi uitzicht op de achtergrond gaan mijn maatjes al vast verder. Ik volg en het is een afdaling. In no-time heb ik ze weer bij gehaald. Er op en er over en ik stort mezelf omlaag. En dan nog word ik door een 19km trailer gepasseerd. Die gaan dus écht snel. En zo afdalend komen we terug in het start- en finishgebied. Ik wacht hier beneden weer op mijn maatje voordat we weer samen verder gaan.
Ja, verder, want we gaan nog niet richting finish maar de groeve in. En dat terwijl we op de GPS van Dorie toch al voorbij de 8km zijn.
De groeve is een verhaal apart. Zo open, groots en magisch landschap. Aan de rechterkant ligt de "fabriek" waar we aan voorbij gaan met overal bergen zand, mergel, kiezel. We lopen om zo'n kiezelberg heen waar intussen de lopende band gewoon nog stenen op de top laat vallen. De fabriek draait blijkbaar gewoon door. Het is heel apart om hier te mogen lopen waar normaal gesproken alleen de gigantische trucks rondrijden. Hier en daar komen we wel reusachtige graafmachines tegen waar natuurlijk ook even voor geposeerd wordt. Ja, er worden nogal wat foto's geschoten en niet alleen door ons. Gelukkig zien we aan de kant ook Yvonne Silverentand weer fotograferen. Dan zijn we in ieder geval weer verzekerd van kwalitatief goede en betaalbare foto's.
We nemen echt de tijd in de groeve en desondanks zijn we absoluut niet de laatste van de 10km. Na het laatste bultje om uit de groeve te komen, lopen we na de laatste bocht over de finishmatten.
Eindtijd: 1u39:24 en terwijl we met zijn drieën tegelijk door de finish gaan, sta ik niet in de uitslagen.
Na de finish doen we ons te goed aan drank, ik hoofdzakelijk cola, en chocola en peperkoek. Onze tassen zijn tijdens ons avontuur verplaatst naar een andere, open plek. Dat kan omdat het gelukkig mooi droog weer is. Maar daardoor is het ook best wel afzien tijdens het omkleden in de tent. Zijn de "ramen" in de dames tenten keurig geblindeerd, bij de heren staan die gewoon wagenwijd open zodat Dorie later ook precies weet te vertellen dat ik schoon, hip, jeans stijl ondergoed heb aangetrokken.
Op het terras genieten we nog na, koffie en thee erbij en voor mij een pilsje, in afwachting op Johan zijn doorkomst naar de groeve. Intussen kunnen we mooi de foto's bekijken die onderweg gemaakt zijn. Mooi niet, dus. Geert weet blijkbaar niet hoe zo'n camera op een smartphone werkt. nul-komma-nul foto's blijkt hij gemaakt te hebben. "...maar hij piepte toch elke keer...". is zijn verweer maar Dorie pareert meteen door hem duidelijk te maken dat dat betekent dat hij dan pas heeft scherp gesteld. Nog eventjes drukken en dan heb je een foto....., zo, dus...
Gelukkig breng ik het er beter van af. Ik heb wel foto's en ik mag daar niet ontevreden over zijn, al sta ik er dan zelf niet in aktie op.
We zien Johan in de verte zijn laatste meters door de groeve afleggen en na 3u34:38 officiële bruto eindtijd zit zijn 32km er ook op.
Na met zijn allen nog een hamburger (ik een broodje curryworst) naar binnen te hebben gewerkt is het weer tijd huiswaarts te keren. Nagenoeg klokslag 7 uur vertrekken we weer van de parkeerplaats van het ENCI terrein. Precies een uur later sta ik weer op het Hileind, na een geweldige mooie en gezellige dagje uit, want dat was het weer vandaag.
Dat moet volgend jaar weer over en hopelijk weer met hetzelfde weer.
Het weer:
Prachtig zonnig weer en dat na dagen van onophoudelijke regen. Slechts een beetje wind en een temperatuur van ca. 18ºC maar door de zon voelt dat warmer aan.
Uitslagen:
10km, volgens de GPS van Dorie, 11km.: omdat we alle 3 tegelijk zijn gefinisht: 1u39:24
32km, Johan in 3u34:38
En hieronder een aantal foto's "onderweg" gemaakt met de smartphone Samsung S4. Ook 4 foto's van Yvonne Silverentand, altijd blij met haar kwalitatief geweldige foto's. Kijk ook naar de filmpjes van de trail op Youtube onderaan de foto's!
2 bovenstaande foto's door: Yvonne Silverentand
2 bovenstaande foto's door: Yvonne Silverentand
Jaja, hier fotografeer ik Dorie eerst van achteren, sjees ik naar boven en dan weer een foto van voren.
Filmpjes op YouTube:
