Dit is de 3e keer dat we de Hivernal trail aan doen en elke keer is het anders. Of eigenlijk, elke keer is er wel iets anders.
De 1e keer startten alle afstanden tegelijk en misschien daarom tot gevolg dat het met de 19km totaal de mist in ging. De 10km bleek in werkelijkheid 11,3km en onze (Dorie, Anja en ik) eindtijden lagen rond de 1:40u. Oké, ik 2 minuten korter, maar ik bleek dan ook nog minder te hebben gelopen doordat ik op het einde een stuk "gemist" heb, naar later bleek.
De vorige keer, in 2016, heb ik helaas zelf niet gelopen en zijn alleen de dames Dorie, Ellen en Anja van start gegaan op de 10km. Ze deden het toen in minder dan 1:37u maar de afstand was toen, zover ik weet, ook 10km. De start was niet gelijktijdig maar gek genoeg de kortste afstand het eerst, een uur later gevolgd door de 30 terwijl de 19km pas om half één van start ging.
Vandaag is het al weer anders. Veel logischer, als je het mij vraagt. Als eerste vertrekt de groep van de nieuwste en tevens langste afstand, die van 47km, om 10 uur met Johan en Reinier ook aan de start en nog een GVAC-er, Reli. Evert, die ook op de lijst staat, is afwezig. Deze groep bestaat uit dik 70 deelnemers.
Een half uur later vertrekt de 30km groep met tussen de 140 deelnemers ook GVAC-er Bart.
Weer een half uur later is het de beurt aan de 19km waar we dit keer een aantal AVV-ers zien deelnemen.
Om 11:30u mogen wij, Dorie, Ellen en ik, naar de start voor onze 10km, oftewel 10,4 volgens de organisatie.
Net als de eerder vertrokken groepen krijgen ook wij weer de nodige informatie. De gele pijlen zijn uitgezet en er waren 's morgens nog geen pijlen verdwenen, wat geen garantie betekent. Met de ervaring uit voorgaande edities heeft men besloten de parkoersen ook m.b.v. gele stippen op de bomen uit te zetten. Ongevaarlijk en biologisch afbreekbaar en daarom van Staatsbosbeheer toestemming verkregen om dat toe te mogen passen. Wij kennen onze plaats en dat is ergens achteraan.
In inlooptempo dribbelen we weg van de start. Rustig aan want we weten dat na een dikke kilometer de immer imposante "stairway to heaven" ons opwacht.
Ik weet wat me te doen staat. Net als de vorige keer gewoon rustig en gelijkmatig met 2 treden tegelijk omhoog. Typisch dat verder iedereen het trede voor trede doet. Ik ga op mijn manier weer heel wat voorgangers voorbij. Dat wil niet zeggen dat ik 508 treden later niet even op adem moet komen. Nog eventjes genieten van het uitzicht en dan beginnen we pas echt aan de trail. En nee, we moeten rechtsaf en niet linksaf zoals velen dat blijkbaar als vanzelfsprekend vinden.
En rechtsaf is omlaag. Een heel eind, modderig, steentjes, bobbelig maar het kan me niet deren. Ik stuif alvast maar omlaag om beneden aangekomen de dalende dames op de foto te zetten. Een stiekeme blik op mijn klokje geeft toch een tijdverschil van pakweg een minuut aan.
En dan is het weer omhoog. In stijl, oftewel steil, best wel steil. En weer helemaal bovenaan, weer omlaag via een haarspeldbocht parkoers. Veel gele pijlen zien we eigenlijk niet maar het is wel fijn te weten dat de route ook met gele stippen op de bomen is geschilderd. Dat maakt het toch een heel stuk vertrouwder.
We zijn intussen uitgegroeid tot een groep van 6 waarvan ik de enige heer ben. Het gaat me steeds goed af, mag ik wel zeggen. Voor de modderstukken ga ik niet aan de kant, nee gewoon er recht door heen. Omlaag, in grote stappen en sprongen maar wel behoedzaam en telkens even wachten op de dames terwijl ik mijn fototoestel hanteer. Ik sluit vervolgens keurig achter aan maar in de, meestal daarop volgende beklimmingen, ga ik ze toch allemaal weer voorbij. Bovenaan ook weer eventjes een foto. Dat wordt een mooi fotoverslag van deze trail.
Eenmaal, tijdens het stevig omhoog wandelen, worden we door één van de andere dames, die in het roze, al dribbelend ingehaald. Heel erg optimistisch denken Dorie en ik en ze is amper 2 meter voor ons of ook zij gaat weer over in de klimwandelpas. Alleen doet ze dat in veel kleinere passen dan wij en dus gaan we er samen weer net zo snel weer erop en erover.
Ellen krijgt het wel wat moeilijker want ze raakt ook achterop bij de andere dames. Toch lukt het elke keer weer om uiteindelijk weer bij elkaar te komen omdat steile afdalingen blijkbaar toch ook afremt.
We komen op een wat vlakker stuk, nou ja, in verhouding met wat we al gehad hebben dan. Toch nog steeds glooiender dan in het Brabantse. En hier kunnen we weer in dribbelpas vooruit. Het dames-tweetal gaat Dorie en mij een twintigtal meters vooruit terwijl Ellen en de derde ander dame wat achterop raken.
Maar het wordt tijd voor de verzorgingspost. Als we arriveren vertrekken de 2 voorlopende dames voor de laatste 4 kilometer. Ook de andere dame maakt nauwelijks gebruik van de post terwijl wij juist nog even een gezellig babbeltje maken voordat we ons opmaken voor de laatste etappe. Ik klok 1u06:24 bij aankomst. En dan zitten we "pas" op een kilometer of 6, goed voor amper 5,5km/u. Oef...
We weten dat we nog wel een bult te verduren krijgen maar ach, we zijn het inmiddels al gewend. We weten ook dat we op de terugweg zijn want we kunnen in de verte al een speaker horen.
Intussen zijn we aangehaakt op het stuk parkoers waar alle afstanden richting finish langs moeten. En hier halen de 19km-trailers, die een half uur eerder dan ons gestart zijn, ons her en der in. Ook Bart op zijn 30km en een uur eerder gestart, komt ons al voorbij. En passant moeten we ook nog een watertje doorkruisen, maar we hoeven er niet echt door heen.
Hoewel wat vlakker, het blijft een mooi parkoers. We laten Ellen voorop lopen zodat ze niet elke keer ons moet "inhalen". Ze mag de laatste kilometers het tempo aangeven.
Wanneer we een hekwerk en een poort tegenkomen weten we dat we ons al aan de rand van het sportpark bevinden. Daar komen we aan de andere kant van het hek Ine van AVV tegen. "....nog één bult..." roept ze ons nog toe. Wij dalen af langs het hekwerk en eenmaal helemaal beneden gaan we aan de andere kant van het hek weer terug en ook weer omhoog. Nee, het blijkt geen bult te zijn maar een trap. En nee, geen gewone trap maar een trap met reuzen treden. Ik denk dat elke trede wel een halve meter hoog is. Ellen probeert nog even om langs de "trap" omhoog te gaan, maar nee, toch maar over de "trap".
We draaien richting opblaasboog maar we weten dat in voorgaande edities we nog wel eventjes eerst nog een andere kant opgestuurd werden. Deze keer is dat niet het geval. We lopen nagenoeg direct recht op de finish af. Dat allerlaatste stukje is nog wel weer even een kuitenbijtertje maar als het goed is komen we toch met zijn drieën tegelijk over de finish. De tijd op onze klokjes staat stil op 1u44:24. In de uitslagen is het dameskoppeltje zo'n 5½ minuut op ons uitgelopen en dame met startnummer 349 zo'n minuut of 3½. Daarbij is er tussen hen en ons nog een dame gefinisht die wij tijdens de trail helemaal niet gezien hebben. Maar ik wel kan herinneren dat die ons vlak voor de finish nog wel gepasseerd is. Ze komt dan ook pakweg 15 seconden voor ons over de streep.
Direct voorbij de streep grijp ik gretig naar de hete erwtensoep. Nee, dit keer geen overmatige dorst. Nee, vandaag is het mijn primeur voor het meesjouwen van een Decatlhon water-rugzak. En die ene liter water is ook nagenoeg helemaal opgegaan.
Op weg naar de warme douches weet Bart te vertellen de 30km, op zijn GPS 28,3km, in 2u36 of 37 te hebben volbracht. 6e plek, denkt hij. Nou, het is inderdaad een 6e plek met 2u37:49 netto (bruto 1 seconde langzamer). De snelste 2u17:01 Tim Kragten (alweer)
In de kantine verdrijven we de tijd met wat blikken door het raam naar de schamel bezochte vlooienmarkt in de sporthal, het bekijken van de foto's, verzorgen van de inwendige mens en nog wat oeverloos gezwam. In ieder geval gaat de tijd richting finish van de 47km-heren snel voorbij. De verwachting is zo tegen half 5 en tegen die tijd staan we ook al in afwachting bij de finishboog. Opmerkelijk fit passeren Johan en Reinier de finishmatten na 47km zwoegen in 6u25:24, binnen de 6½ uur. Op de tafel resteren dan nog 7 medailles en die worden alle 7 nog vergeven, want de allerlaatste laat een tijd van 7u36:01 noteren. Toch preiken er op de uitslagen lijst slechts 51 finishers. Oftewel 20 DNF of er waren er geen ruim 70 gestart.
Dorie trakteert de heren nog op erwtensoep en als ook zij gedoucht en wel in de kantine aan de warme en koude drank zitten is het niet veel later tijd om richting Eindhoven te gaan. Het begint al wat te schemeren. Niet zo gek want ik app om 17:38 naar vrouwlief dat ze weet dat we bijna uit Landgraaf vertrekken. Johan mag zijn benen na die 47km wat rust gunnen. Ik rij het gevolg naar het Brabantse en eenmaal de Eindhovenaren in Eindhoven gedropt neemt Dorie, aan het Hileind in Veldhoven, het roer verder over richting Duizel. Ja ja, het loopt intussen al aardig richting de 7 uur 's avonds. Een lange dag. Maar wel weer heel gezellig.
Het is dat ik mijn smartphone niet bij me had toen ik vanmorgen al naar Sleepless ben wezen kijken. Dan had ik al eerder het bericht van de tandarts ontvangen dat mijn behandeling van vandaag niet doorgaat. Hadden we, of in ieder geval ik, wellicht nog meteen een andere film kunnen pikken.
Zo, vrijdag ochtend in de bioscoop, dan kun je er wel van uit gaan dat het wel niet zo druk zal zijn. En dat klopt ook wel. Dat was in de eerste week van 2017 wel anders toen half Nederland nog vakantie had.