Geen GVAC wegtraining, helaas

Dan ga je maandag een extra training doen omdat er zondag niet gelopen is. Dan kun je dinsdag weer eens mee met de wegtraining. En dan blijkt dat je maandag met verkeerde, lees: te kleine schoenen getraind hebt. 

Gevolg: een zere, zeg maar gerust, een geblesseerde grote teen.... 

En hij is best pijnlijk. Alsof er een auto over heen gereden heeft. 

Als ik vandaag nou eens niet ga lopen, dan moet het donderdag toch weer over zijn. Toch?

Zucht...

Fitness, alternatief voor de zondag-trimloop

Bij het ontbreken van een trimloop in de buurt, gisteren, dan maar vandaag naar de fitness. Gewoon even wat conditie op doen. Of verbeteren.

Gisteren ben ik nog op zoek geweest naar mijn indoor sportschoenen. Ik vond ze op zolder. En nog keurig in tact, oftewel, ze zien er bijna z.g.a.n. uit. Bij nader onderzoek blijkt dan wel de onderzool helemaal uitgehard te zijn maar na de stukjes rommel eruit gehaald te hebben kan ik mijn voeten er wel weer in steken. Dan is het toch wel vreemd als het lijkt alsof de schoenen "te klein" zijn. Misschien door mijn dikke geitenwollen sokken en daarom haal ik de flinterdunne loopsokken te voorschijn. Die gaan samen met de schoenen toch maar in de sporttas. Eens kijken hoe dat met die schoenen op de fitness gaat.

Ik begin eens een keer op de crosstrainer. Nog nooit eerder gedaan, en ik ken die apparaten ook helemaal niet. Stiekem afkijkend bij de buren start ik de machine op en doe maar wat na. Hmm, een vreemde beweging. Ik zet hem maar op standje 5 Geen idee wat dat inhoudt, en zo trap ik een dikke 10 minuten letterlijk in het rond. Daarna ben ik wel warm voor de loopband.

De eerste 5 minuten zijn langzaam opbouwend tot aan de 9km/u. Vervolgens 5 minuten op 9,5km/u en na deze warming-up nog 30 minuten lang op 10km/u. Door de rustige opbouw raak ik niet buiten adem, de opzet van deze training. Wel begin ik veel last te krijgen van de te kleine schoenen. Maar ik maak eerst mijn programma af. Na de 40 minuten lopen, nog een paar minuten uitlopen en uitwandelen om daarna ook nog eens een dikke 10 minuten te fietsen. 2 Liter zweet later sta ik weer in de parkeergarage klaar om terug naar huis te gaan. Ik heb mijn training weer gehad, maar wat heb ik nu toch een last van mijn voeten. Het zal me niet verbazen als ik er een blauwe nagel aan over hou. Nee die schoenen, hoe goed ze er nog uitzien, ze zijn afgeschreven. Misschien nog iets voor een goed doel? In ieder geval niet meer voor mij.

Een weekje na de ijstijd

Het weer was zacht afgelopen week.
Lenteachtig zacht.
Er is zelfs een temperatuur geweest van +13ºC.
De 2e helft van de week steekt echter de wind op. Tegelijkertijd valt er een berg regenwater omlaag. Ondanks relatief hoge temperaturen voelt het daardoor wat onbehaaglijk en waterkoud aan.
Die harde wind is ook niet goed voor het energieverbruik, zal blijken.

Elektriciteit: Stand = 139.709, Verbruik = 78kWh (-4)
Gas: Stand = 24.305, Verbruik = 54m³ (-30)
Gewicht = 82,5kg (-0,7)

Ik weeg dus iets minder dan vorige week en dat ondanks het vreetfestijn gisteren bij Fuso sushi restaurant in Eindhoven!

Zonder die harde wind in de 2e helft van de week zou het gasverbruik nog wel wat lager kunnen zijn.
Het slechte nieuws is echter, dat het volgende week weer kouder gaat worden. Laten we maar hopen dat dat dan zonder wind gebeurt. Kunnen we tenminste nog iets op energiegebied bezuinigen.
Ik kan eigenlijk maar niet wachten tot het lente wordt...

De Vrijbuiters - februari-training

Terwijl ik me in mijn Vrijbuiterstrainingoutfit aan het hijsen ben gaat de voordeurbel. Met vlug een spijkerbroek in plaats van de strakke legging om mijn benen spoed ik me naar beneden. Het is Ad die de Korzianen komt afgeven. Kan ik de komenden week weer vooruit. En zo gaat dat altijd. Als ik alleen thuis ben gaat de voordeur bel of de huistelefoon altijd als ik onder de douche sta, op de pot zit of anderzijds sanitair bezig ben. Nee, nog in bed liggen slapen komt (nog) niet voor....

Maar daarna is het vlug verder met mijn trainingsoutfit en op naar De Sprankel. Ik verwacht wat drukte op het viaduct voor Koningshof omdat daar weer dartwedstrijden gehouden gaan worden, maar het valt gelukkig mee.

In het bos is het veel kouder dan verwacht. Waarschijnlijk door de hoge vochtigheid voelt het echt waterkoud aan en vooral de oostenwind maakt het erg koud. Dus gaat voor alle zekerheid toch maar een extra shirt aan. Dit is, volgens mij, eigenlijk de eerste keer dat ik 2 shirts draag onder mijn windjack deze winter. Tot nu toe heb ik kunnen volstaan met één T-shirt, tenminste tijdens het hardlopen. Net als de rest doe ik mijn handschoenen ook maar aan.

We beginnen ook meteen met een jog-tempo als warming-up. Daarna volgen wat oefeningen en doen we weer vrij veel loopwerk. Dat is wel lastig in het bos want de sporen van de moessons, in de vorm van grote plassen en modderpoelen, zijn duidelijk in de bossen achtergelaten.

Aan de rand van het bos ziet het er opeens heel anders uit. De zon schijnt volop, het waait hier niet of nauwelijks en het voelt echt lekker aan. Nu is het zelfs warm onder die 2 T-shirts en dat windjack.

Eenmaal terug op onze startplek, onze kantine, is het toch weer heel anders. Hier is het nog steeds koud en waait de wind zo guur dat ik mijn capuchon maar op zet om mijn nek tegen de kou te beschermen. Ook Germaine moet om dezelfde reden de kraag van de jas omhoog zetten.

Tijdens de training heb ik met mijn telefoon af en toe een plaatje geschoten. En weer was het minuscule lensje vuil zodat het allemaal wat wazig is,maar och, niet geschoten is altijd mis, dus....

GVAC Baantraining

Het valt al op dat de dagen weer aan het lengen zijn. Kwart voor 6 en het is nog licht. Samen met de temperatuur voelt het alsof de lente nadert. Helaas is voor volgende week toch weer een daling van de temperatuur voorspeld. Vervelend, want het weekeinde erop is het carnaval.
Maar vandaag is er weer de eerste baantraining sinds de ijstijd. Trainster Marjolijn is ook weer terug van een ziekbed. Voor Dorie en mij en ook Herman is het ook weer voor het eerst hier op het oranje tartan.
Marjolijn krijgt in ieder geval een groots welkom. Wederom is het aantal groep-1 atleten in grote getale op komen draven.

Vanwege de harde wind wordt het programma aangepast. De loopscholing zal niet in het sprint-startvak gedaan worden maar dynamisch al dribbelend op de baan na de warming-up rondjes.
Aan de temperatuur zal het niet echt liggen. Die is toch wel een aardig eind boven het vriespunt. Het is de hoge vochtigheid van de dagenlange moessons en die vervelende wind die het wat onbehaaglijk maken.
Vanwege de problemen die ik nu ondervind met mijn ademhaling zal ik het vandaag rustig aan doen. Ik heb daarom van tevoren al besloten om de hele training mijn windjack aan te houden.

Al tijdens de 2 rondjes inlopen begin ik gauw in ademnood te komen. Ik praat nog wel met Dorie maar mijn gehijg is nou niet bepaald onopvallend. Als daarna de loopscholing volgt hebben de skippings niet alleen veel weg van een paardenbeweging, ook mijn gehijg lijkt veel op dat beest. Tjonge wat ben ik buiten adem.

Voordat we aan de kern beginnen is er gelukkig een kleine pauze voor de uitleg.
Het programma is 400-600-400-600-400-600 en tussen de runs 100m. wandelen. Alles op eigen tempo maar wel telkens iets sneller, maar toch ook weer niet helemaal tot het gaatje....

Normaal gesproken ga ik hier vliegen, tegen mijn maximale adem aan. Vandaag niet. Vandaag starten Dorie en ik rustig aan. Een aantal heren lopen vóór ons, iets sneller. Alleen wandelen wij blijkbaar iets sneller want op de 100m komen we weer bij. Op de 600m wordt hun voorsprong te groot en langzaamaan lopen ze steeds verder op ons uit. Ook wij lopen echter elke run toch iets sneller. Door de rustig start raak ik niet buiten adem. Ik kan zelfs de laatste 600m alleen gaan. Weliswaar niet op mijn top zoals ik eerder wel eens deed maar wel met wat meer inspanning. En het valt mee want ook nu ben ik nog niet helemaal buiten adem.
Dorie, die de laatste run zonder mij gelopen heeft is dit keer wel wat langzamer gegaan.
De tussendoorwandelingen hebben we nagenoeg alle in 1:03 gedaan (5,7km/u)
Verder hebben we maar weinig in baan 1 gelopen en hoofdzakelijk in baan 2 en 3. De 400m en 600m zijn dus elke keer toch al gauw 10 meter meer, zou toch een ongeveer 0,2km/u hogere snelheid zijn ...

Het is me in de kern vanavond dus gelukkig goed gegaan. Die warming-up vooraf zal daar best aan meegeholpen hebben. Laten we dat dus ook maar gaan aanhouden bij de trimlopen.
Maar wat was het weer ouderwets gezellig....

Als ik wat later in de kantine in de weekend houding op een stoel onderuit hang, wordt ik er door José op attent gemaakt dat mijn buik met die vele sixpacks nogal erg uitsteekt. Maar die zijn ook aan rust toe...

 

Is me dat even schrikken...!

Amper 4 uur in de ochtend, of is het dan nog nacht...? 

Ik schiet wakker van een hels kabaal. Vallend metaal en glasgerinkel. Ik zit rechtop in bed maar vrouwlief slaapt nog gewoon door. Ook als ik haar wakkermakend hardop vraagt of ze "het"ook gehoord heeft. Met een "...ja, in mijn droom...", ronkt ze rustig verder.

Maar dat is niet het enige wat er aan de hand is. Nee, onze slaapkamerlamp brandt opeens. En de schakelaar zit helemaal aan de andere kant van kamer, bij de deur! Een onheilspellend gevoel bekruipt me. Zou er iemand in onze slaapkamer geweest zijn...? Vrouwlief, inmiddels ook een beetje ontwaakt, kijkt ook in het rond. "Ligt er daar iets op de grond?", wijzend naar de deur. Inderdaad, daar ligt iets. Het is een fotolijst die van de muur gevallen is. Niet zomaar een fotolijst, nee, eentje van 60x90 cm met een dikke aluminium lijst. Alles ligt helemaal in gruzelementen op de grond. Hoe dat kan? De spijker zit nog muurvast in de muur en de foto hangt er al meer dan 10 jaar. Waarschijnlijk heeft de fotolijst het begeven. Het is zo'n lijst die bij de hoeken bij elkaar wordt gehouden. Metaal of plastic moeheid, of een combinatie daarvan, en dan valt hij uit elkaar en stort naar beneden, in zijn val ook nog eens de lichtschakelaar in de "aan -stand zettend.

Zo, dat was even vlug opgelost. Ik kijk vaak naar NCIS is te merken.

Maar daarna kan ik de slaap toch niet meer vatten. Het wordt de rest van de nacht uitliggen totdat ik weer naar het werk kan.

In de bios: Zero Dark Thirthy

Omdat ik vanavond toch niet ga trainen maak ik maar meteen gebruik van om weer eens naar de bioscoop te gaan. Dit keer met Kathy. We gaan naar Zero Dark Thirty. Maar eerst nog wat eten.

Bij de McDonalds bestellen we via de automaat kipnuggets en bij de snackbar Jimmy's naast de Pathé eten we een frietje. De kipnuggets smokkelen we naar binnen. Smokkelen want oeioei, je mag geen meegenomen eten- of snoep mee naar binnen nemen.

Nadat de film is afgelopen maakt één van de personeelsleden mij er op attent dat we de McDonalds voortaan thuis moeten laten. Met "... het is alleen een zak..." maak ik me er van af.

Tijdens de film zit er, 2 stoeltjes recht van ons, een gast die tijdens de hoofdfilm, de zaal wel 10 keer heeft verlaten. Zenuwachtig, telefoontjes....? we kunnen alleen maar gissen. We snappen niet dat iemand nog naar de film blijft kijken.

De film:
Sommigen hebben weten te vertellen dat het een saaie film zou zijn.
Nou ja, dat moeten we zelf gaan beoordelen.

Het verhaal gaat over de strijd tegen de Taliban. Eerst passeren de diverse aanslagen van Al Qaida op Amerikaanse doelen, maar ook op die in Londen en andere doelwitten wat ook maar iets te maken hebben met de westerse niet-moslim beschaving. Dan volgt het beeld van de bestrijding van de Taliban, het voorkomen van nieuwe aanslagen, het ondervragen van gevangen Talibanleden of aanhangers.

Eigenlijk gaat het grootste deel van de film hierover. Je krijgt enigszins een kijk op wat er zich allemaal achter de scherm afspeelt. Of dit nu werkelijk allemaal zo gebeurt laat ik in het midden. Het is immers een film en geen documentaire. Uiteindelijk brengt de jacht op kopstukken van de Taliban de speurders naar de mogelijke verblijfplaats van Osama Bin Laden. Niets is zeker, maar uiteindelijk volgt datgene waar het de film om te doen is: de uitschakeling van Osama Bin Laden.

Het blijkt toch een boeiende film te zijn. Ondanks dat je weet hoe het zal aflopen, blijft het boeiend. Zo'n beetje het Titanic-idee. Of Osama nu echt wel dood is, weet ik niet. Ongetwijfeld zijn daar weer genoeg complot theorieën over. Maar ik weet ook niet of de Titanic wel echt gezonken is. Ze kunnen tegenwoordig zo veel. Photoshoppen en films maken. Nee, ik heb de Titanic zelf ook nog nooit met mijn eigen ogen op de bodem van de oceaan zien liggen. Nee, ik geloof er helemaal niets van. Allemaal sprookjes....

Zero Dark Thirty - Official Trailer #2 (HD) 

 

GVAC wegtraining - NOT!

Nee. Geen wegtraining voor mij vanavond. 

Heeft helemaal niets met het weer te maken. De temperatuur is goed.
Wat zeg ik: tè goed. Op moment van training zal het zelfs zo'n graad of 12 zijn. 

Nee, het komt nu gewoon doordat ik last heb van mijn luchtwegen. Of beter gezegd dat ik bij de minste geringste inspanning al buiten adem ben.

Dan is er nog wat bij gekomen. Zondag bij het uitstappen uit de auto heb ik mijn linkerknie verdraaid. Tja, de in- en uitstap van de Mercedes is gewoon een stuk lager dan die van de Scénic.

Nu heb ik er niet zo veel last van, maar bij sommige bewegingen, zoals trappen aflopen, komt er toch wat druk op die knie en voelt het "vervelend".

We doen het gewoon even rustig aan en donderdag dan ook maar rustig.

Het programma is al bekend: stukken van 400 en 600m met daartussen slechts 100m wandelen.

Nog steeds geen lucht

Na die vacuümloop van gisteren heb ik er aan gedacht om toch wat meer aan condite te gaan doen. Hoewel ik eigenlijk vind dat mijn conditie de laatste tijd juist weer stijgende is. Als ik vanavond, na het ophalen van de auto bij de garage en voor het avondeten eens een rustig rondje door Zeelst-Oost ga doen.

Het voornemen is goed, maar ik merk al de hele dag dat het niet helemaal goed zit met mijn lucht. Of misschien wel wat anders. Bij het minste geringste raak ik al buiten adem en net als bij een grote inspanning voel ik het op mijn borst. Ik denk niet aan iets aan mijn hart of zo. Dat is niet zo lang geleden onderzocht. Misschien toch nog te weinig rust. De vermoeidheid is vrijdag begonnen, eigenlijk al donderdag. Wellicht wringt er ergens iets.
Ik ga het even rustig aan doen. 

Lijkt me niet verkeerd.

Einde IJstijd ?

De statistieken na, voorlopig weer, de laatste winterweek.
Gisteren is de dooi hard ingevallen en ook begint het zoetjes aan weer langer licht te worden.

Elektriciteit: Stand = 139.631, Verbruik = 82kWh (+2)
Gas: Stand = 24.251, Verbruik = 84m³ (-8)
Gewicht: 83,2kg (+0,9)

Elektriciteit is altijd al rond de 80kWh, afhankelijk hoeveel keer de wasmachine en/of vaatwasser gebruikt zijn. zolang dit rond die 80kWh fluctueert is er niets aan de hand.

Het gasverbruik is hoog maar minder dan vorige week. Het wordt dan ook minder koud, hoewel, het heeft ook 2 dagen stevig gewaaid en daar koelt het huis ook behoorlijk van af. Volgende week zal het weer heel wat minder moeten zijn, als het goede is.

Gisteren zijn we even op de erwtensoep geweest bij Marcia. 2 Kommen erwtensoep, 5 oliebollen, 3 appelbeignets, 2 porties friet, een gehaktstaaf en een La Trappe Quadruppel later keer ik pas, samen met vrouwlief, weer terug naar het Hileind. Dat moet die stijging van bijna een hele kilo kunnen verklaren...

GVAC-trimlopen: heen en weer naar Knegsel en daar kom ik mezelf tegen...

Als ik vanochtend vroeg uit het raam kijk regent het pijpenstelen. De witte deken zit overal al vol zwarte gaten waar de regendruppels voortdurend kringen in slaan. Ja hoor, de dooi heeft hard toegeslagen. En dat moet ook. Niks gekwakkel met allerlei gladheid en narigheid tot gevolg. Gewoon keihard toeslaan!
Vrouwlief moet naar het werk en met een oude, achterwiel aangedreven, automaat is dat meestal niet zo'n pretje als het glad is. Maar ze brengt het er goed vanaf, aldus de Whatsapp die ze me stuurt bij aankomst op haar werk. Dan kan ik Wally deze situatie ook meteen maar door twitteren.

Zij gaat naar de Schietbergcross in Geldrop. Ik heb niet zo veel zin in die modderpoelen en ook niet zo veel zin om verder dan 6km te reizen. met andere woorden: ik ga lekker naar de GVAC trimlopen.

Als ik vertrek zou ik bijna zeggen dat het wit als sneeuw voor de zon is verdwenen. Nou, er is weinig zon te zien, hoor! Wel regent het gestaag en verdwijnt daar door wel zienderogen de sneeuw en ijsmassa.
Maar de GVAC-verkenners hebben nog wel geconstateerd dat het parkoers nog steeds niet veilig genoeg is en er is daarom besloten tot een alternatieve ronde. Alhoewel, ronde! We lopen nu over het fietspad richting Knegsel tot en met einde fietspad en dan rechtsomkeert terug naar start/finish. Die is vandaag ook niet op de baan, want ook die ziet er nog niet uit. (zie foto onder...) Nee, we starten vandaag zowat voor de deur van de kantine. De mededelingen voor de trimloop worden vandaag ook alternatief gedaan, nl. binnen in de kantine. Nee nee, de start is toch gewoon buiten....

Dorie en ik hebben niet ingelopen. Ik vind daardoor dat we eigenlijk wat te hard weggaan. Hoewel, volgens Dorie zitten we nog maar net boven de 10km/u.
Richting Knegsel staat de westenwind weer schuin van voren hard te keer te gaan. De temperatuur is al wel boven de 0ºC maar die wind maakt de gevoelstemperatuur toch wel enkele graden lager. Het snijdt ook nog de adem af. Zou het daar door komen dat ik naar lucht blijf happen? Ik hijg me in ieder geval al de pleuris.
Na het keerpunt in Knegsel, in 18:14, doe ik toch maar een stapje terug maar het gehijg blijft, en zelf op anderhalve kilometer voor de finish moet ik nog een stapje terug doen. We finishen uiteindelijk in 36:39.
Geen tussentijden om de kilometer dit keer. Het is ongeveer 6km en dus is de gemiddelde snelheid met 9,82km/u ook zo ongeveer...

Ik ben helemaal op. Niet zo zeer wat mijn beenspieren betreft maar gewoon volkomen buiten adem. Zou dat nu echt komen doordat ik 2 baantrainingen gemist heb en omdat we niet hebben ingelopen? Met het einde aan deze gladheidsperiode kunnen de baantrainingen weer beginnen, dus dan zal het ook wel weer beter gaan, neem ik aan. In ieder geval heeft loopmaatje Dorie het vandaag gemakkelijk gehad. Liep voortdurend met 2 vingers in de neus terwijl ze volop liep te buurten. Ja, Dietermanneke, dat is nog eens andere koek....
Nu afwachten hoe Wally Geldrop heeft overleefd.

Laat ik maar vlug de foto's die ik vandaag met mijn smartphone genomen heb maar op internet zetten....
Volgende keer beter.

In de bios: The Impossible

Vreemd eigenlijk. Ik heb "The Impossible" al op DVD in huis maar ga toch lekker naar de bioscoop. Waarom? Simpel, ik vind kijken in de bioscoop altijd een andere dimensie hebben. Lekker hard geluid, tenminste bij de Pathé Eindhoven en groter, veel groter beeld dan op mijn eigen tv. En, uiteraard, ik heb mijn Pathé Unlimited Card.

Jammer genoeg heb ik al wat stukjes van de film in reclames  op de televisie gezien. Dat was niet de bedoeling maar daar Daar kom ik gewoon niet omheen.

In de bios van 10 voor 5 zijn ook veel 50-Plussers en daarmee bedoel ik al die mensen die ouder zijn dan 60 jaar... Die gaan dan helemaal achterin zitten, de plekken met veel beenruimte. Ik hoor ze ook zeggen dat het een heftige film is want dat hadden ze ook al op televisie gezien. En al bij de eerste heftige scène schrikken ze zich te pletter, zo aan de reacties te horen.

De film:

The Impossible gaat over het waar gebeurde verhaal van een gezin met 3 kinderen, jongens, die tijdens hun Kerstvakantie in 2004 op Thailand worden overvallen door een tsunami. Het gezin wordt uit elkaar gerukt en het verhaal gaat over de onderlinge zoektocht, onzeker of en wie er van hen nog in leven is. Tijdens de zoektochten wordt het leven na de tsunami duidelijk in beeld gebracht. De verwoesting van het landschap maar ook de vlucht naar hoger gelegen delen, de chaos in de geïmproviseerde ziekenhuizen, de drukte. Ook de lijken, de vele gewonden, het verdriet, de lijsten van vermissingen. Alles wordt heel realistisch in beeld gebracht. Nederlandse getuigen die het ter plaatse ook hebben overleefd weten te vertellen dat de film zo realistisch is nagemaakt dat het hen het gevoel geeft dat het ook echt is. "bij het zien van beelden ruik ik het gewoon weer...". schijnt één van die reactie te zijn.

Ik vind het ook inderdaad prachtig in beeld gebracht. Met name de tsunami zelf is ongelooflijk echt gemaakt. Heftige beelden zeg maar, net als destijds ook echt zo was.

Het enige wat me tegenvalt is het heftige camera-heen-en-weer-zwaai-gedoe. Ik ben nogal gevoelig voor die snelle handycam-bewegingen. Word er lichtelijk zeeziek van. Dus van tijd tot tijd hou ik even mijn ogen maar dicht maar dat voorkomt toch niet dat ik met hoofdpijn de bioscoop verlaat.

De film blijft echter indrukwekkend.

 The Impossible Trailer (NL)

De Vrijbuiters - op glad ijs...

Ik heb mijn loopkleren al aan maar besluit thuis al niet te gaan hardlopen maar te gaan wandelen. Niet zo zeer vanwege de kou maar juist vanwege de gladheid. De straten in onze wijk zijn spiegels en op ander plaatsen heb ik dat ook gemerkt. Ik verwacht in het Vrijbuitersbos eigenlijk wel hetzelfde. Dus vlug mijn gewone broek en andere schoenen aan en zo op naar het bos.

 

Ik mis bijna het pad naar de ingang van het bos, wat nu door de sneeuw vrijwel onherkenbaar is. Maar dan staan de gebruikelijke trimmers al klaar om te gaan hardlopen. Ook Herman en Germaine. Ik hou me toch maar aan mijn eigen woord en ga samen met de rest van de niet-lopers aan de wandel. Voor alle zekerheid gaat het trainingsjasje nog aan maar achteraf had dat helemaal niet gehoeven. Zo koud is het helemaal niet. Het zal net rond het vriespunt zijn, uitgezonderd de gevoelstemperatuur in de open stukken waar het waait.

Zelfs met het wandelen valt het niet mee. We zoeken voortdurend de stukken losse sneeuw op omdat de vastgereden en vastgelopen stukken echt wel glad zijn. Ook de fietspaden zijn dat grotendeels. Op de weg naar Steensel is het pas echt vrij. Daar komen we ook de hardlopers weer tegen. Ook Herman geeft te kennen dat het hardlopen in het bos niet goed gaat en hij loopt zelf voornamelijk op de vrije weg.

Eenmaal weer terug bij de start is er bij de koffie nog chocolade van Jan. Helaas ben ik de Nieuwjaars groepsfoto voor André vergeten maar die krijgt hij nog wel.

Volgende week zal het hier in het bos wel weer helemaal groen en bruin zijn i.p.v. wit en een graad of 10 warmer.

In de bios: Texas Chainsaw 3D

Kom ik uit de bios na de film Gangster Squad en het eerste wat ik dan doe is mijn social media checken. Tja, als het geluid van mijn smartphone uit staat merk ik alleen aan het trillen dat er "iets" is gemeld. Dus eerst Whatsapp, want het thuisfront kan weleens om wat "take away food" vragen om mee naar huis te nemen. Dat is niet het geval. Wel zie ik dat Kathy ook naar de bios gaat. Dus even naar haar Whats App-en, naar welke film en hoe laat en met wie....? Ze gaat samen met vriendin Marjolein naar Texas Chainsaw 3D. Daar wil ik eigenlijk ook naar toe. Long story short, ik ga met hen mee, gezellig.

En Marjolein neemt ook een abonnement, net als wij. Dan kunnen zij vaker samen gaan. Mij maakt het nl. niet zo veel uit om ook alleen naar de bios te gaan.

De film:

Uit de eerder verschenen 2D films weet ik nog wel dat het nogal bloedvergietend is. Maar na films als Saw 1, 2,3, 4 5, 6, 7 enz. zal dat inmiddels gewoongoed geworden zijn. Verbazend ook dat Kathy naar deze film gaat. Die houdt helemaal niet van zoiets, volgens mij. Nu is het me tijdens de film ook niet ontgaan dat ze regelmatig haar heil zocht achter haar handen of een beetje weggedoken.

Maar dan de film.

Het begint met wat er aan vooraf ging. Het is immers ook het zoveelste deel. We zien dat de familie Sawyer (wat een toepasselijke naam, maar daarom juist eigenlijk helemaal niet origineel...) door dorpsbewoners in hun huis worden gelyncht. Nadat  het huis is afgebrand wordt er nog een baby gevonden. Die wordt door een kinderloos echtpaar meegenomen en groot gebracht. Vraag niet hoe het kan, maar als het meisje inmiddels al nagenoeg een volwassen vrouw is geworden, ontvangt ze een brief van een advocaat over een erfenis van haar oma. Een oma die ze nooit gekend heeft omdat ze nooit is verteld dat ze is meegenomen en geadopteerd.

Samen met een aantal vrienden gaat ze naar de plek van haar overleden oma om de stukken te tekenen en ter plaatse krijgt ze dan te horen dat het huis van haar overleden oma nu van haar is. Het is een prachtig en groot huis. Dat kan in dergelijke films alleen betekenen dat het niet pluis is. Dan begint het gedonder ook. Het heet niet voor niets Chainsaw en dit stuk motorisch gereedschap gaat ook nu weer een belangrijke rol spelen.

Dit is om in de bioscoop of op DVD verder af te kijken.

Hoewel het hier een horror film betreft moet ik toegeven dat ik een paar keer in een bijna slappe lach ben geraakt. Sommige gebeurtenissen komen zo erg gekunsteld over en sommige zo overdreven erg voorspelbaar. Maar ook elders in de zaal wordt er zelfs luidruchtig gelachen. En we hebben het hier over een horrorfilm...! Maar goed, we hebben de film uitgezeten. Het is weliswaar 3D maar eigenlijk is het toch  niet meer dan een B-film, nou ja, een B+ film misschien. Wel vermakelijk maar voor mij niet een film om er geld voor neer te tellen.

Net als bijna iedereen, hebben ook wij al tijdens de aftiteling de zaal verlaten. Terwijl we buiten de zaal nog wat na kletsen horen we wel nog het kabaal van een kettingzaag in een afsluitende slotscène na de aftiteling. Dat hebben we dus gemist. Een tip voor degenen die de film nog gaan zien.

Wat mij betreft mogen we ook wel wat meer horen en zien van de bevallige hoofdrolspeelster en mooi blauwogige Alexandro Daddario. Helaas geen pikante plaatjes...

Na de film gaan we nog even langs de Burger King in het station van Eindhoven om van een KingDeal gebruik te maken. En dat, ondanks die bloederige scenes...

Texas Chainsaw 3D - Official Trailer (HD)

In de bios: Gangster Squad

Het is al een behoorlijke tijd geleden dat ik in de bios was. Tenminste voor mij. 13 Dagen al weer.
Komt door al die drukte van de laatste dagen. En natuurlijk omdat ik weer fulltime aan het werk ben.
Door dat werk blijft er overdag veel minder tijd over om na de bios te gaan. En 's avonds laat doe ik niet. Het wordt daarom elke keer uitzoeken wanneer en naar welke film ik kan, direct naar het werk of in het vrijde weekend? Vandaag wordt het direct na het werk. Naar Gangster Squad.

De film:
Ik heb ergens in een kritiek in één of andere krant gelezen dat het een beetje zou tegenvallen. Wel vervelend, want ik wil niet graag negatief beïnvloed worden. Dan wordt het al minder leuk om naar die film te gaan, ook al kost het me niets extra's buiten mijn abonnement om. Maar goed. Nu zit ik dan in zaal 2 met 2 kroketjes uit de naastliggende snackbar Jimmy's.
Gangster Squad is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dat wordt aan het begin van de film tenmiste vermeld. Wat daar van waar is laat ik in het midden. Ik kom hier niet voor een historische gebeurtenis maar voor een (ont)spannende film.

Het verhaal speelt zich af in Los Angeles. Mickey Cohen (Sean Penn) zwaait er de scepter als kopstuk van de lokale maffia. En hij wil nog méér macht. Uiteraard zit er tussen het corrupte clubje stadsbestuur en wetsdienaars altijd wel een enkeling die dat niet is. Deze John O'mara stelt een klein team samen om wat tegengas te geven, wat niet meevalt door die corruptie.  Zo ontstaat er een strijd tussen de machtige gangsterbende en deze kleine, maar onbekende, groep strijders tegen het kwaad.
In tegenstelling tot die kritiek is het helemaal geen tegenvallende film. Juist heel onderhoudend, net wat je van een film van de "good guys" tegen boevenbendes verwacht. Het deed me denken aan de films uit de serie The Untouchables uit mijn jeugdtijd. Wat mij betreft dus wel een goede film.

 Gangster Squad - Official Trailer #2 (HD)

Een uurtje sportschool

Ik noem het sportschool maar dat is het dus helemaal niet. Nee hoor, het is gewoon fitness. Maar dan lijkt het heel wat.

Direct na het werk wip ik binnen in het Klokgebouw in Eindhoven.

Dit keer is een kwartiertje hardlopen met 10km/u wel genoeg. Het moet een warming-up zijn, maar ik lijk nu al oververhit. Vandaag probeer ik enkele machines uit. Nee, nog niet de krachtpatserapparaten. De gebruiksaanwijzing staat er wel overal op maar ik heb geen idee hoeveel gewicht ik er aan moet hangen en of mijn houding wel goed is. De instructeur is er pas na 5 uur en dan ben ik al weer bijna weg. Ik vermoed dat ik het mezelf te zwaar gemaakt heb. Ik zie anderen aan het werk en die maken veel korter en snellere bewegingen dan ik. Toch maar eens een privé lesje aanvragen.

Ik besluit met een stukje te roeien. Natuurlijk kan ik me ook nu niet goed bedwingen. Ik roei dat de stukken er van af vliegen. Heb het gevoel dat ik iedereen al heb ingehaald, maar nee, we liggen allemaal nog gelijk. Na een hele poos flink te hebben door geroeid controleer ik de klok. Al bijna 3 minuten! Wàààt, pas 3 minuten? En ik ben al kapot. De volgende 2 minuten gaan toch maar wat rustiger. Na 5 minuten ben ik uitgeroeid. Bij wijze van spreken dan.

Een uurtje fitness en het is al genoeg geweest voor mij.
Ik pik de Scénic op uit de gratis parkeerplaats en huiswaarts.
Maar ik voel het wel, in mijn armen...

Meterstanden in de winter

 

We hebben een weekje winter achter de rug.
Vanaf maandagavond ligt er sneeuw en de temperatuur is overdag niet meer boven het vriespunt geweest. Daarbij is het 's nachts behoorlijk koud geweest met woensdagnacht in Eindhoven zelfs beneden de -18ºC. Vanaf vrijdag is er ook nog een ijzige wind op gestoken en dat is niet bepaald bevorderlijk voor het gasverbruik.

Elektriciteit: Stand = 139.549, Verbruik = 80kWh (+5)
Gas: Stand = 24.167, Verbruik = 92m³ (+32)
Gewicht = 82,3kg (-0,1)

Over energieverbruik hoef ik niet uit te wijden. Dat is naar verwachting.
En over het gewicht mag ik eigenlijk niet te klagen.
Met dit weer en die milde griepepidemie moet je gewoon goed blijven eten.
Ja, dat doe ik ook.
En nee, ik mag dus niet klagen...

Trimloop - Dieprijtcross

Vandaag is de 6e wedstrijd uit de Kempische Crosscompetitie. Vandaag is dat in Eersel, beter bekend onder de naam Dieprijtcross.

Dorie en ik hebben de "wedstrijd" voor vandaag iets anders gepland. We rijden eerst samen met Jo naar de wedstrijd, doen daar 1 of 2 rondjes en lopen daarna terug naar Duizel. Ik heb allerlei extra kleren meegenomen. Droge kleren voor de "terugtocht". Maar dat gaat zo niet gebeuren. We lopen meteen vanaf de finish door naar Duizel. En dus leggen we voor de start onze tassen alvast in de spiksplinternieuwe Clio van Jo.

Onderweg meten we de afstand weg al voor een deel en dat komt op ruim 4 km. neer. Daarbij zullen wij een iets andere weg nemen die ook nog wat langer is. Zo ver is het echter nog niet, want eerst gaan we nog crossen. Omdat we meteen na de finish doorlopen kan ik mijn spikes niet aan. Ook moet ik mijn kledingstijl op streng aanraden van Dorie aanpassen. Ze vindt me te dun aangekleed. En zo gaat het GVAC-shirt uit in ruil voor een warm fleece-shirt,bekend van de Lidl. En om gewapend te zijn tegen de ijzige wind gaat ook de bivakmuts op. Om het verhaal helemaal compleet te maken gaan we voor maar 1 rondje van 2,5km.

Het startveld trimmers is niet zo bijster groot, hoe kan het ook anders met dit weer, en toch zijn er een aantal die vergeten zijn hun lange broek aan te trekken. Wij starten lekker rustig aan en achteraan. Voorzichtig aftastend door de sneeuw. Het valt allemaal best wel mee. De ondergrond is wel hard, vooral de bulten, en puistjes, maar is verder goed te belopen. We lopen dit keer ook met een grote boog om het maisveld heen en daardoor ook wel een extra lus op het weiland richting de finish. Op dit stuk waaien wel de sokken uit de schoenen. Gelukkig mogen we hier finishen, samen in 18:22, gemiddeld 8,17km/u. Oef, dat is "langzaam" en er liepen er nog achter ons. Dit is dus echt het resultaat van behouden lopen. Van de ene kant omdat er sneeuw ligt en het parkoers daardoor verraderlijk is en anderzijds omdat we hierna nog verder moeten....

De speaker aan de finish herkent mij, en met "een bekend gezicht van GVAC", mag ik nog even kort vertellen hoe het parkoers er bij ligt.

Een stukje verder drukken wij onze stopwatch opnieuw in voor onze tocht der tochten: Eersel - Duizel in de sneeuwjacht. En wij blijven daar gewoon nuchter onder. En ja, het is intussen al een tijdje aan sneeuwen. Weliswaar stuifsneeuw, maar die staat wel horizontaal op onze gezichten gericht. Het is een straffe wind maar doordat we al warm zijn van het crossen kunnen we het goed hebben. We lopen lekker rustig in duurlooptempo.

Bij aankomst in Huize Dorie zijn eigenlijk alleen de knokkels op mijn handen koud en mijn linkerpols ter plaatse van mijn horloge. Blijkbaar met het indrukken van de stopwatch is dit deel bloot blijven liggen...

Ik klok een tijd van 32:49 en volgens het GPS-apparaat van Dorie was het 5,27km. Onze gemiddelde snelheid over dit stuk is daarmee 9,63km/u

Alles bij elkaar hebben we toch een dikke 50 minuten gelopen. En dat in deze arctische weersomstandigheden. Daarom hebben eigenlijk wel iets verdiend, vinden we.

We beginnen eerst maar eens met de kerstkranskoekjes van vorig jaar en naast de thee gaat er ook een neutje van een of andere kruidenlikeur naar binnen. Eenmaal weer helemaal terug op temperatuur drijven we deze nog eens extra op in de IR-sauna. Terug aan de eettafel gaan er nog een paar koppen soep en stokbrood met kruidenboter tegen aan. Het lijkt wel verwendag.

Na nog wat uitleg over tablets is het, met inmiddels 3 uur in de middag, tijd om richting Veldhoven te gaan.

Dat valt niet helemaal mee. Eerst is de Scénic helemaal "verijst" door de vallende ijzel, maar zijn ook de wegen niet bepaald betrouwbaar. Als ik de rotonde " 't Stuivertje" nader, raakt de Scénic al bijna in een slip bij het terugschakelen van 3 naar 2. Ik rij daarom nog maar heel behoedzaam verder. Pas als ik de bebouwde kom van Veldhoven in rij is er opeens helemaal niets meer aan de hand, alsof het hier helemaal niet geijzeld heeft. Nog even waakzaam zijn en dan is het de rest van de zondag lekker nietsdoen.

Het was weer een lekkere loopzondag...

Vrijbuiters in de sneeuw van 2013

Ik heb vandaag koffiejuffrouwdienst maar ondanks dat ik met alles ruimschoots op tijd ben, komt er altijd wel iets op het laatste nippertje tussen waardoor ik toch weer wat verlaat in de richting van het Vrijbuitersbos vertrek.

Onderweg strand ik ook nog op een stilstaande lesauto. Stilstaand voor een rotonde, wanhopig wachtend op verkeer. Als er uiteindelijk toch de rotonde op gereden wordt en de lesauto driekwart rond gaat kan ik, en de grote groep achtervolgers, de weg weer vervolgen. Alleen kom ik nu net te laat aan bij de start van de training. Ze zijn al weg... Alleen nog de groep wandelaars waar ik me dan maar bij aansluit. Gelukkig heb ik ook mijn warme wandelkleren meegenomen.

Ondanks dat het al weer een een aantal dagen geleden is dat de sneeuw is gevallen, is het nog steeds goed wit overal. En echt goed begaanbaar vind ik het nog niet. Als ik de 3 bikkels die toch aan trainen zijn voorbij zie komen, kan ik niet echt zeggen dat ze echt ontspannen lopen. Voor ons wandelaars is het wel lekker. En bij de temperatuur van -5ºC, met een gevoelstemperatuur van -12ºC, door die vieze koude wind, is het met wandelen best wel goed te doen. We krijgen het zelfs warm.

 
En zo komt de fotograaf ook een keer op de foto...

Eenmaal bij de koffie deel ik nog de nieuwjaarsgroepsfoto's uit. En natuurlijk voor Germain en André (die er helaas niet bij is) de speciaal voor hen gephotoshopte foto. Germaine krijgt een andere kleur jas, omdat ze die vorig jaar ook aan had, en André wilde zo graag wat lager gezet worden. Voor alle duidelijk: André is die lange grijze die er eerst nog met kop en schouders boven uit steelkt.

origineel
 
gephotoshopt

En dan moet ik er toch weer vlug vandoor, op naar de verjaardag van Sandra.