De 4e editie en ik zal er niet aan meedoen.
Weliswaar wel ervoor ingeschreven, maar op advies van de huisarts toch maar niet aan deelnemen. Geen onnodig risico nemen, zolang het niet helemaal duidelijk is hoe het mijn hart gaat.
En dus reis ik als supporter mee naar het Limburgse.
In de haast na een laatste toiletbezoek, vergeet ik mijn extra warme vest aan te doen. Extra warm, want het kan best koud zijn als je aan de kant staat te niksen. Maar dat is nog niet eens het ergste. In dat vest zit ook nog mijn smartphone. En wat is een mens tegenwoordig zonder smartphone. En dan zit er ook nog eens de extra smartphone, ook nog in dat vest. De smartphone die Dorie zou gebruiken om onderweg nog foto's te maken. Dat gaat hem vandaag dus niet worden, helaas.
In tegenstelling tot vorig jaar, toen het wit van de sneeuw zag, ziet het er nu met die zon veel veelbelovender uit. Tenminste onderweg. We moeten nog zien hoe het er daar in Landgraaf uit zal zien.
Nou, dat is niet veel anders. De zon schijn wel niet zo uitbundig als onderweg maar het ziet er toch droog uit. En de parkeerplaats is nagenoeg verlaten. Vorig jaar was dat wel anders toen er gelijktijdig een rommelmarkt gehouden werd. Maar we zijn ook vroeg want de start is voor de kortste afstand het eerst, gek genoeg. Dat blijkt te maken te hebben met het parkoers van de langere afstanden die ook over de kortere afstanden gaat. Dat wil wellicht toch vergissingen leiden.
De startnummers worden opgehaald en de dames duiken de kleedkamers in.
Voor de start gaan ze nog even met de organisator op de foto en dan vertrek ik alvast naar de trappen. Johan en Reinier zijn al onderweg.
Het aanzicht van de trap met zijn 508 treden, blijft imposant. Ik zie Ellen de treden omhoog dribbelen. Doe dat nou niet, denk ik bij mezelf. Het is nog een end. Maar even later gaan alle dames in stapvoets tempo over en helemaal boven aan verdwijnen ze uit het zicht.
Ik loop terug naar de start waar om 12 uur de start van de 30km begint. Die is omgewisseld met die van de 19km, die nu om half 1 pas start.
Tegen de tijd dat Johan en Reinier start, verwacht ik ook de dames weer in zicht.
Het is nog een heel gedoe om op het stuk te komen waar het parkoers de sportvelden weer opdraait. Niets dan hekken waar je niet door heen kunt, behalve dan daar ergens boven aan. Inderdaad, een gat onder in het hek en vandaar kom ik toch het parkoers op. Alleen laat mijn DSLR me opeens in de steek. Batterij leeg, geeft hij aan. En dat terwijl de accu's vanmorgen nog ramvol waren. Door de kou misschien? Gelukkig heb ik toch nog een reserve cameraatje bij. een simpele, maar niet geschoten is altijd mis en zo kan ik de dames toch nog even vastleggen.
Door het hek weer terug en dan nog een keer op het parkoers een paar kiekjes.
Terug richting de finish heb ik het door.... De batterygrip onder mijn camera is wat los komen te zitten. Maakt blijkbaar geen goed contact meer. Even de schroef weer aandraaien en hij is weer 100%. Gelukkig. Ik was al ongerust. En nu kan ik weer foto's maken.
De dames naderen de finish en eenmaal door de finish worden ze wederom door de organisator opgevangen en gaan ze nog samen op de selfie.
In de kantine wachten we met zijn allen op de binnenkomst van de Johan en Reinier. Intussen babbelen we ronduit met de 4e dame van het gezelschap, ook een Anja, die een groot deel van de trail onze dames heeft vergezeld.
We verwachten de heren omstreeks 2½ uur maar gelukkig kunnen we vanuit de kantine al zien wanneer ze de laatste kilometer ingaan en dat is al ruim binnen die tijd. En dus vlug naar buiten om de finish mee te maken.
Helaas zijn de beloofde medailles er niet. De leverancier is in gebreke gebleven. Maar ze worden in ieder geval nagestuurd.
Ondanks dat ik mijn startnummer niet heb opgehaald weet Dorie toch een kop snert voor mij te ritselen. En als Johan en Reinier ook hun portie hebben gehad, gaan we weer terug naar Brabant.
