Vandaag zullen we het krijgen: De test bij inspanning, oftewel myocardiscintegraf bij stress.
Ik heb vanmorgen geen telefoontje gekregen en dus gaat de test door.
Vanaf gisterenmiddag kwart voor 3 geen cafeïne gehad en vanaf kwart voor 10 vandaag ook helemaal niets meer gegeten of gedronken. Zelfs geen water, wat overigens wel mocht. En ook 'smorgensvroeg de dagelijkse medicijnen omdat die gewoon geslikt mogen worden.
Net als gisteren ook vandaag weer ruim op tijd de parkeerplaats van het
MMC op. Geen verkeerde beslissing want de parkeerplaatsen zijn vol maar vrouwlief heeft toch een plekje gespot en daar duiken we dan ook meteen in.
Onderweg naar route 055 checken we nog even de restauraties op saucijzenbroodjes, want bij de instructies zit ook het nuttigen van een boterham met vet beleg, zoals 48+ kaas of worst. Nou voldoet een saucijzenbroodje ook wel. En die zijn er volop te krijgen en dus melden we ons bij de balie van 055.
Of we even terug willen lopen door de zelf openende deuren en dan links in de wachtkamer wachten tot ze ons komen halen. Die gesloten deuren zullen er wel niet voor niets zijn, gezien de waarschuwingen van nucleair en radiologie. Hoe dan ook, in de wachtkamer wachten we af tot ik op klokslag kwart voor 3 wordt opgeroepen.
Na "ik ga ook mee...", wordt vrouwlief verzocht om via een andere deur binnen te gaan en verder niets meer te zeggen of mee te bemoeien. Dan mag ik door de andere deur in een kleedkamertje mijn bovenlijf ontbloten.
Het is er druk, wist de man die me kwam halen nog te vertellen, maar meer dan 3 mensen (mannen) in witte jassen zie ik niet. Een andere visie op "druk" dan ik heb, kennelijk.
De ene man begint meteen maar met het aanbrengen van een infuus. Dat heb ik wel eens vaker gehad maar dit lijkt me toch wel een hele lange naald. Maar het gaat probleemloos.
"En nu gaan we fietsen...", luidt de volgende taak. "We?" Alleen ik dus, en dat op een hometrainer. Dat was toch anders dan bij Rini, die het met dumbells mocht doen.
Of ik koffie of cola heb gedronken?
Nee, vanaf gisteren kwart voor 3 helemaal niets met caffeïne, zoals was voorgeschreven.
Of ik iets gegeten had?
Nee, alleen 's morgens ruim voor de 4 uur voor de test en dan alleen crackers met jam. O ja, en hagelslag. Dat laatste was eigenlijk niet helemaal goed geweest. Is toch chocola. Maar ik moest zoet beleg pakken en de eerste 2 dingen die iedereen dan opnoemt zijn jam en hagelslag. Maar goed, we gaan het toch proberen.
Of ik medicijnen heb ingenomen?
Ja, want dat mocht en de lijst met medicijnen zitten bij mijn spullen. Vrouwlief haalt ze te voorschijn, terwijl een van de mannen mijn torso vol hangt met elektrodes.
"Oei, ook bètablokkers!", is de volgende opmerking. Dat is niet zo goed voor de test. Blijkt, dat de radioactieve stof die via mijn infuus wordt ingebracht pas kan gedaan worden als mijn hartfrequentie op 85% zit. Van wat weet ik niet, maar de bètablokkers zijn er juist om die weer omlaag te brengen. Tegenstrijdig dus. We gaan het toch proberen en als het niet lukt gaan we het anders doen, door een andere stof te injecteren en met dumbells te gaan werken. Met andere woorden, simuleren van de inspanning.
En dus mag ik beginnen te fietsen. Trapfrequentie tussen de 70 en 80 houden. Niet moeilijk. Misschien in het begin omdat er nog geen weerstand op zit maar naarmate het wat zwaarder wordt gaat het al beter. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Of beter hoe het afloopt. De vorige keer bij Diagnostiek voor U kon ik bij 250W de pedalen nog maar amper rond krijgen en ging ik zowat dood, zo leek het. Nu lijkt de verzwaring veel geleidelijker te gaan.
De mannen houden de monitor in de gaten. Nee er kan nog niet geïnjecteerd worden. "We" zitten nog te laag.Er klinkt al twijfel of "we" het halen of dat de bètablokkers te goed hun werk doen.
Het klink al heel positief als er gezegd wordt dat "we" door kunnen gaan want we kunnen het halen. We gaan voor 80% en dus trap ik er nog wel even tegen aan. En dan krijgt de man met radioactieve vloeistof toestemming om te injecteren. Nog even één minuut blijven volhouden. Dat is geen punt. Het gaat nog steeds helemaal niet zwaar. Na het "stop"-teken fiets ik nog een minuut of 5 even uit.
"je had je man wel mogen aanmoedigen", weet één van de mannen vrouwlief te vertellen, maar dat was juist niet de bedoeling weet een andere man weer te beantwoorden. Nee, hij heeft wel meer mee gemaakt dat vrouwen hun mannen aanmoedigen dat ze nog best wel kunnen volhouden en dat het dan niet goed uitpakt. Nee hoor, het is goed zo.
Ik kan mijn meegenomen boterhammen nuttigen samen met een aangereikt kartonnetje chocomel. Maar laat ik daar nu helemaal niet van houden! Als ik dan in ieder geval nog 2 glazen water wil drinken. En die saucijzenbroodjes zijn ook goed. Over 3 kwartier word ik terug verwacht voor de foto's.
Het valt me op dat ik helemaal niet zweet. En dat bij zo'n inspanning en dan ook nog binnenshuis. Bij de vorige inspanningstest bij Diagnostiek voor U spoot het zweet uit mijn hoofd en lijf en was de mee genomen handdoek dan ook voor mij verplicht. Waarschijnlijk zullen de medicijnen daar ook debet aan zijn. Moet haast wel.
In de restauratie gaat dat saucijzenbroodje er in als koek... Van te voren toch maar vlug chocomel naar binnen gegooid. Viel mee, gelukkig. Terug in de wachtkamer gaat er nog een half liter-flesje meegebracht water er achter aan, en wederom stipt op tijd word ik opgeroepen voor de foto's.
Ik weer door de kleedkamerdeur, vrouwlief door de doktersdeur. Met ontbloot bovenlijf meld ik me dan bij de dame naast zo'n groot ziekenhuismachine.
Ze verwijdert de naald van het infuus en als ik eenmaal in de machine heb plaats genomen, liggend op mijn rug met mijn armen boven mijn hoofd, schuift ze me naar binnen en stelt ze de platen (camera) in voor gebruik. Ik hoor één van de mannen met witte jassen binnen komen. Nee, onder die platen liggend kan ik verder niets meer zien. Hij legt uit wat de bedoeling is, nl. dat de camera in stapjes om me heen zal draaien en dat ik niet moet bewegen. Duurt ca. 20 minuten. Daarna zullen de artsen de resultaten beoordelen of het nog noodzakelijk is om de test in rust alsnog uit te moeten voeren. En dan gaat de machine aan.
Er gebeurt niet veel. Er is niet meer geluid dan toen ik de kamer binnen kwam. Wel kantelt het platenpakket boven mij een aantal graden en dan staat het weer stil. En even later weer. Dat is gevaarlijk voor mij. Ik denk nog "Jim, doe je ogen niet dicht. Je valt in slahaap!" En daarom hou ik ze maar stijf open.
Ik tel de secondes tussen 2 kantelmomenten. Dat zit tussen de 55 en 57 tellen. De tijd verstrijkt langzaam als ik de man in het wit hoor zeggen dat het goed gaat. Nog 6 minuten, en een minuut later, nog 5 minuten. Dat had ik ook wel in de gaten. Ik tel mijn 55 tellen per kanteling en ik herken het moment van stoppen van de machine.
"We gaan nu met de arts even de resultaten bekijken en beoordelen en dan laten we daarna horen of de test in rust nog door moet gaan. Een ogenblikje...". En in dat ogenblikje moet ik nog maar in de machine zien wakker te blijven.
De man komt terug. Rijdt me uit de machine en ik mag overeind komen.
De resultaten zijn goed. Ik hoef de test in rust niet meer te doen. De foto's geven aan dat de hartspier goed functioneert. Wat dat voor mij betekent, daar voor moet ik bij de cardioloog zijn omdat hij het hele pakket aan gegevens weet. In ieder geval kan ik ook gerust morgen op vakantie gaan.
En daarmee kan ik me weer aankleden en zijn de testen een feit.
Nu alleen nog alle belangstellenden op de hoogte brengen. Daar hebben we gelukkig Whats-app, email, Facebook en desnoods nog de telefoon voor.
Morgen mooi op vakantie....
