Dit is dan weer een film uit de 50-PLUS bios serie. D.w.z. een reeds eerder uitgebrachte film en nu opnieuw in de bioscoop, zij het met beperkte voorstellingen, en speciaal voor de 50-plussers. Dan hebben ze geen last van jeugdige herrieschoppers, denk ik dan maar. Tijdstip van draaien ook nog eens halverwege de dag voor nog meer rust. Daarbij is het genre film ook nog eens voor de wat meer intellectueel. Hoe kom ik aan al die wijsheid? Nou, ik heb het al een keer eerder meegemaakt.
De zaal is dan gevuld met 70-plussers (hoezo 50-plus?), grijs en/of kaal, al dan niet in zondagse kledij én halverwege de film is er een pauze waarbij aan de verkoopbalie, gratis koffie of thee met een gevulde koek wordt geserveerd.
Enfin, vandaag zit ik dus weer in zo'n 50-PLUS film. Dat mag, ik ben ook 50-plus, alhoewel de toegang voor alle leeftijden is. Maar met mijn bijna 57 jaren ben ik toch echt de jongste in de zaal. Dan ga ik gemakshalve wel even op het uiterlijk af van de andere bioscoopgangers in de zaal.
Natuurlijk ook even met mijn smartphone spelen, twitteren bij welke film ik zit en dat soort dingen. Is eigenlijk heel gewoon. Normaal gesproken in een zaal met 100 bezoekers zijn zo'n 95 mensen met hun phone aan het spelen in afwachting van de film. Maar niet bij een 50-PLUS bios film. Ik ben echt de enige... Weliswaar niet de enige met een mobieltje, want de welbekende Nokia ringtone hoor ik ook afgaan in de handtas van een van de dames. Maar dan heb je het ook echt gehad.
En dan halverwege de film die pauze. Ik was er nu op voorbereid en volg de oudjes naar de balie voor een kopje koffie en een gevulde koek. Dat is weer mooi meegenomen. En met mijn Pathé Unlimited Card kost me dat geen cent extra.
Terug in de zaal blijkt ook dat die mensen niet echt van deze tijd zijn. Handtassen, jassen, alles laten ze keurig in de zaal liggen terwijl ze elders hun koffie en koek nuttigen.
Best grappig allemaal. En je hebt er gelukkig geen last van. Alleen merk ik wel dat ik de "oh, nu snap ik het..." wel altijd zeker 10 minuten later hoor... Ja, ja, over een paar jaar ben ik ook zo, denk ik dan maar.
De film:
Incendies is een film uit 2010 en draaide in februari 2011 in de bioscopen.
Het verhaal gaat over een tweeling die na het horen van het testament van hun moeder op zoek gaan naar hun broer, waarvan ze het bestaan niet wisten en naar hun vader. Dat brengt ze in het roerige midden-oosten. Er worden geen landen genoemd maar het is duidelijk dat het hier over Libanon gaat. De film wisselt verleden (het leven van de moeder) en het heden (de zoektocht naar de broer en de vader) met elkaar af.
Eigenlijk is dit alles, maar de manier waarop de film gemaakt is, is bijzonder heftig en aangrijpend. Daarbij is het ook nog boeiend. Langzaamaan wordt er naar een climax toe gewerkt. In recensies staat het gehele verhaal al uit de doeken gedaan, maar het doet de film eigenlijk onrecht aan als je dat eerst leest.
De film is echt een aanrader. Geen commerciële film met effecten e.d. Geen gewelddadige film, alhoewel er wel behoorlijk wat geweld in voorkomt. Het speelt zich immers deels in oorlogstijd af, maar zie dat maar als "functioneel". Aan het einde van de film wordt opeens zoveel duidelijk dat je de film gewoon nog een keer moet zien. Het is wel een lange zit, 2 uur en 10 minuten, dus voor die 50-plussers is de pauze halverwege wel welkom. Al is het alleen maar om even naar het toilet te kunnen gaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten