Na de euforie van het lenteweer van de afgelopen dagen is het sinds gisteren behoorlijk omgeslagen. Was het gisteren nog de grote hoeveelheid regen die de weersomslag inluidde, vandaag is het nog erger. Volgens de smartphone zou het nu sneeuwen, ontdek ik vanmorgen tijdens de ochtend-GSM-check. De bevestiging volgt als ik het slaapkamer gordijn wat opzij schuif. Wat een shitzooi. Daar zit ik nu helemaal niet op te wachten. Uit de tweets uit Groningen blijkt dat de wereld daar weer onder een witte deken bedekt is. Gelukkig is het hier alleen maar (deels) op de daken. Maar het blijft shit, want ook de temperatuur ligt rond het vriespunt en daarbij waait het ook nog.
Vrouwlief is al vroeg weg naar het werk en ik heb mezelf toch echt "beloofd" dat ik vandaag zou gaan hardlopen. En belofte maakt schuld. M.a.w. ik gewoon naar GVAC trimlopen. Wel heb ik mezelf beloofd het maar bij één rondje te houden.
Het is niet druk bij GVAC. Daar zullen verschillende redenen voor zijn. Één van die redenen is ongetwijfeld dat klote (foei) weer. Maar vandaag is ook de Karpencross in Eindhoven. Daar gaan tegenwoordig steeds meer GVAC-ers naar toe. Ook andere snellere lopers die anders ook bij de GVAC trimlopen hun best doen. En daardoor komt het aantal deelnemers vandaag niet boven de 22 uit. Na de start is het daarom ook een heel ander gezicht dan normaal hier. In plaats van snelle lopers die de baan al verlaten hebben terwijl de rest amper op de heft is, is nu alleen dat laatste het geval.
Ik loop samen met mijn loopmaatje. De start is langzaam. We hebben niet ingelopen, vandaar. En ik heb het koud. Vreselijk koud, ondanks de 2 T-shirts en mijn windjack. En dat terwijl ik bijna heel de winter goed tegen de kou kon. Maar dat zit dan ook tussen mijn oren. Ik heb gewoon schoon genoeg van dit winterse weer en vooral als we al stevig aan de lente hebben mogen proeven.
Maar goed, we starten dus langzaam en eenmaal van de baan hebben we de straffe oostenwind stevig op kop. Over kou gesproken... Op het 1 km-punt zijn daarom al 6 minuten en 26 seconden verstreken.
Gaandeweg worden de tussentijden op de kilometerpunten wel korter. We gaan dan wel steeds sneller, de vermoeidheid wordt bij mij ook een stuk groter. Het is dat Dorie er niet vandoor gaat anders zou ik na het 5 km-punt beslist een tandje teruggeschakeld hebben. Nu gaan we vastberaden door tot aan de finish. De tijd die we daar te horen krijgen is dan wel heel goed voor ons, maar wijkt toch 17 seconden af van mijn zelf geklokte eindtijd. De klok is na de start gewoon te laat aangezet. Voor de reële tijd hou ik daarom mijn eigen tijd maar aan. Het is geen wedstrijd, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten