donderdag 23 januari 2014

Het gaat gewoon helemaal fout ( sorry Dorie... )

Donderdag en baantraining op het programma. De "dobbelsteen" loop. Dat zal ik met Dorie, mijn vast loopmaatje doen.
De Facilitair Coördinator heeft ons er al voor gewaarschuwd: Er zijn voorlichtingsdagen op de Kempen Campus wat zoiets betekent als dat parkeren nagenoeg onmogelijk gemaakt zal worden. En dat is ook echt zo. Waarschijnlijk omdat het grote deel van de aanwezige ouders wellicht moeder is. Hoezo? Nou, 80 auto's, 100 parkeerplaatsen, VOL. ! Nee, ik bedoel: Géén plaats meer! Inderdaad, ik schets hiermee de manier van parkeren.
 
Daarom volg ik het advies van de Facilitair Coördinator op. Ik kom met de fiets.

De sporttas ziet er inwendig dan wel anders uit.
Geen trainingspak. Wel de loopkleren er in i.p.v. aan.
Ik ga in mijn "burger" outfit naar de training, kleed me daar om in "sport-outfit" en weer terug in droge "burger-outfit" weer naar huis.
Omdat regen wordt verwacht gaat ook de regenbroek mee.

De fiets is deze week nog voorzien van een spiksplinternieuw achterlicht onder mijn zadel. Helaas zijn de nagelnieuwe batterijen al leeg zonder dat hij al aan is geweest. Action kwaliteit, zal ik maar zeggen. Geluk bij een ongeluk heb ik nog een lampje als herinnering aan een of andere trimloop achter de hand en wanneer die zijn rode licht volop naar achteren straalt, zwaai ik vrouwlief vrolijk toe. Op naar GVAC.

Ik ben Zeels-Oost nog niet uit en ik weet het al.
Mijn wijzerplaat horloge nog om. Niet mijn sporthorloge.
We zullen het vanavond alleen met de GPS-watch van Dorie moeten stellen.

2 Kilometer verder, op de doodlopende weg naast de UNA voetbalvelden, word ik gestoord door een steeds harder wordend geratel tegen de spaken van mijn achterwiel. Voorzichtigheidshalve kies ik er toch voor om dit nader te onderzoeken. Met een gracieuze beweging zwaai ik mijn rechterbeen achterwaarts over de achterkant van de fiets. Dat moet op die wijze omdat een herenfiets nu eenmaal anders gebouwd is dan een damesfiets. Helaas kan ik die vloeiende beweging niet afmaken. Halverwege blijft mijn voet steken. blijkbaar in één van de hengsels van mijn sporttas. Hij gaat niet meer voor- of achteruit, niet meer links of rechts. Even rij ik nog een eind door, linkervoet op de linkerpedaal, rechtervoet achterop mijn fiets. 
Dat kan niet lang goed gaan. De afloop is voorspelbaar maar ook onvermijdelijk. Met een smak kwak ik links van mijn fiets tegen het asfalt. Terwijl ik omrol neemt mijn rechtervoet in het hengsel, de sporttas mee uit mijn fietstas. Eenmaal weer overeind gekrabbeld zit mijn rechtervoet nog steeds verstrengeld in dat hengsel van mijn sporttas. En verdomd goed vast ook nog.

Damagecontrol.
Het valt allemaal mee. Eenmaal de fiets weer helemaal rechtop valt plots mijn zwaar hangslot uit mijn fietstas. Nee, niet zomaar, nee, van onderen. Mijn tas blijkt weggerot. Vandaar dus dat geratel. Het had dus nog veel erger kunnen aflopen als die zware ketting helemaal tussen mijn spaken terecht zou zijn gekomen. Onder het fietsen. Moet er niet aan denken.

Enfin, ik vervolg mijn weg en bijna bij de Burgemeester van Hoofflaan, we zijn weer anderhalve kilometer verder, schiet het me te binnen. Mijn schoenen! Mijn hardloopschoenen!
Die liggen dus nog thuis. Niet mee ingepakt. Die heb ik normaal gesproken ook al aan als ik, met de auto, naar de training rijd.
Nu is het wel genoeg geweest. Kan er nog meer mis gaan?
Rustig keer ik mijn fiets om in de richting van Zeelst-Oost.
Jammer Dorie, dit is onderhand wel overmacht.

Gedurende wel een uur hang ik liggend op de bank te balen van deze misser.
Blijkbaar heb ik me toch wat opgewonden want er is intussen wat duizeligheid opgestoken. Het is beter als ik de rest van de avond maar even rustig aan doe. Er is immers niets aan de hand en het had veel ernstiger kunnen aflopen als ik niet op die doodlopende weg was gevallen maar op een drukker stuk weg. Of rechtsom, in die ongemakkelijke houding.
Langzaamaan voel ik wat pijntjes opkomen. Natuurlijk. Zou het bijna vergeten. Ik ben ook nog gevallen. Morgen zal ik er wel meer last van krijgen, vrees ik.

Och, ik ben inmiddels al weer wat rustiger.
Er komen nog zo veel leuke trainingen.



Geen opmerkingen: