Ik ga gewoon voor 2 rondes, goed voor 12,7km.
Tempo: héél erg laag om het maar lang genoeg vol te houden.
Kilometer streeftijd, zo om en nabij de 6:30.
En het gaat ook wel langzaam. Ik merk het ook aan Dorie die moeite heeft om aan mijn lage tempo te wennen.
Is de eerste kilometer weliswaar onder die 6:30 afgewerkt, door het gebabbel van al die dames om me heen vergeet ik zowaar het 2-kilometer punt te klokken. Dat lukt dan wel op kilometer 3 en dan zit ik wel precies op 6:30 gemiddeld.
Op weg naar het 5km.-punt vraagt Dorie toch voorzichtig of het voor mij wel verstandig is om voor 2 rondjes te gaan. Vorige week nog 2,5km en vandaag ruim 5x zo veel? Het zal ongetwijfeld wel te maken hebben met mijn, niet vooruit te branden, tempo, maar ze heeft wel een punt. Nee, laat ik toch maar verstandig doen en het maar bij 1 ronde laten. Dan kan ik me die laatste anderhalve kilometer wel een tempo verhoging veroorloven. Niet spectaculair natuurlijk maar ik vind wel dat ik op zijn minst een beetje moe aan de finish mag arriveren. Eindtijd 40:29 over 6,35km .! Het zou goed een langzaamaan record kunnen zijn, maar goed, ik heb een reden. Pas ziek geweest en eigenlijk nog steeds.
Dorie loopt gewoon door, de 2e ronde in.
Als ik, na me in droge kleren te hebben gestoken, weer naar buiten ga om Dorie te zien finishen staat daar ook Nicole. Ze komt even gezellig op de thee. Maar eerst Dorie zien finishen. Zelfs iets eerder dan ik verwacht zien we haar aankomen en finishen met meer dan 3 minuten sneller dan de 1e ronde.
Haar conditionele voorsprong op mij is niet gering, maar ik hoop toch snel weer in de buurt te komen. Met een mogelijke halve marathon op het programma moet ze toch even zonder mij de voorbereidingen verrichten.
Terwijl Dorie geniet van een weldadige douche, nemen Nicole en ik de tijd om wat bij te kletsen onder het genot van een kopje thee. Voor Nicole toch een gedenkwaardig plek, hier in de kantine van GVAC. Hier stond ze nog op het podium na haar overwinning op de halve marathon van GVAC. Tja, daarna ging het opeens bergafwaarts. Blessure na blessure...
Maar hier in de kantine van GVAC is er al snel contact met de toch al weinige aanwezigen. Zo sluiten Judith en Peter aan en even later ook Boudewijn.Ik l;eg een beetje uit hoe het reilen en zeilen hier bij GVAC gaat, hoe de trainingen verlopen en zijn ingedeeld. Haar een beetje warm maken. Wie weet, als het straks voorjaar is en haar laatste blessure, de achillespees, het toelaat om voorzichtig wat te gaan sporten, dat ze zich dan ook bij de beginnersgroep van Marjolijn meldt.
Time flies. Het is zo 1 uur geweest en dan zou ik eigenlijk al thuis zijn.
Volgende week zondag wordt het een trainingsloopje in Duizel. Een kilometer of 10 of zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten