... want morgen is de Airport Run in Eindhoven. Goed voor 12,5km.
Tja, vroeger, heel vroeger, draaide ik er mijn hand niet voor om, om effekes een 12,5km. te gaan lopen. Toen was alleen de vraag hoe snel ik er over zou gaan doen.
Tegenwoordig is dat heel anders. Tegenwoordig moet ik voor een afstand als 10, maar ook 12,5km al in training. Het is helemaal niet zo vanzelfsprekend meer. Laat staan hoe snel ik er over zal doen. Eerder: loop ik hem wel uit zonder te hoeven wandelen. En: ben ik na de finish helemaal of slechts half dood.
Allemaal genoeg redenen om het vandaag bij de Vrijbuiters toch maar wat rustig aan te doen. Als ik nou gewoon bij Jo blijf, dat moet dat wel lukken.
Wel gaat toch nog het windjack aan want het voelt best wel frisjes.
Vandaag zijn ook Carla en Monique er weer bij en die starten vrolijk een heel andere kant op dan dat we de afgelopen weken al gewend zijn, nl. in de richting van de training van Riet. En dat is voortaan de heel andere kant op.
Ik sluit me maar meteen bij Jo aan. Net zoals de andere keren beginnen we eerst met inlopen over hobbel de bobbelpaden alvorens we beginnen met de danspas-oefeningen. Verder gaat het weer over die smalle paadjes, nog verder van de koffieplaats af. Ook nu wisselen we loopoefeningen met statische oefeningen af. Ik kan het toch niet volhouden om bij Jo te blijven en volg dan maar het spoor van onze deurwaarder André. Ook Germaine moet wat gas terugnemen vanwege last aan haar achillespees.
Onderweg komen we in het bos nog een man tegen met een witte Audi met groene kentekenplaten. Een taxi, volgens André, want hij heeft blauwe kentekenplaten. Nee, André, die zijn groen. Nee, houdt eigenwijze André vol, blauw. Groen. Blauw. Groen. Blauw.....
"Mensen, wat was de kleur van de kentekenplaten van die witte Audi?
Groen...", wordt eenstemmig geantwoord.
Maar goed, André is pas geleden aan zijn ogen geopereerd. Dat zal het wel zijn....
Intussen zijn we wel weer bijna terug bij AF.
Nog even een lang hobbel-de-bobbel-pad, bezaaid met venijnige takken, zowel los als vast. André is hier al een keer op zijn bek gegaan. Dit keer is het de beurt aan Jo. Jo heeft er gelukkig niets aan overgehouden en na de sluitingsceremonie van Germaine staan we allen weer veilig en wel aan de koffie en thee.
Volgende week sla ik over. Dan ga ik mijn loopmaatje Dorie supporteren, aanmoedigen, vooruit schreeuwen en misschien ook wel fotograferen in de Cauberg-trail in Valkenburg.
Dan zijn Carla en Monique er ook niet. Die gaan samen met de bus voor een paar dagen naar Berlijn. Omdat die twee continue met elkaar in gesprek zijn en vaak niet in de gaten hebben wat er verder om hen heen gebeurt, hebben we het donkerbruine vermoeden dat zij daar in Berlijn weleens vergeten om uit de bus te stappen. We stellen ons dan ook al voor dat ze op een gegeven moment aan de buschauffeur vragen hoe lang het nog duurt voor ze er zijn.
"Maar mevrouw, we zijn al 2 dagen in Berlijn en we hebben al een rondrit gedaan. Morgen gaan we weer terug naar Nederland..."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten