Het was al niet zeker of Dorie wel mee zou doen. In dat geval zou Johan op haar nummer lopen.
Als ze me 's morgens oppikken is het wel duidelijk. De zware en schorre stem van Dorie maakt duidelijk dat zij nog wel erger verkouden is dan ik. Maar ook Johan bromt wat dieper en heser uit zijn keel. Desalniettemin gaat hij voor een rustig uurtje hardlopen op het startnummer van Dorie.
Het kost altijd wat zoekwerk in het doolhof rond Eindhoven Airport maar uiteindelijk staan we wel het dak van parkeergarage P4.
Eenmaal beneden komen we al de nodige bekenden tegen. Paul Peeters maakt ons er alvast op attent dat er "een hele lange rij bij de inschrijvingen" staat. Nou goed. We zetten een dribbelpasje in om wat extra tijd goed te maken. Bij de grote tent aangekomen zien we wat Paul bedoelt. De rij, 3 mensen dik staat tot wel 30 meter buiten de tent.
We sluiten aan en al gauw blijkt dat er in de tent eigenlijk 3 rijen zijn, afhankelijk van de hoogte van het startnummer en dus sluit ik me aan in rij 2 en Johan in rij 3. Achteraan. En na 10 minuten te hebben gestaan zijn we nog geen decimeter op geschoten.
Er heerst gelukkig geen ergernis. We zitten per slot van rekening allemaal in hetzelfde schuitje. En daarom denken we ook allemaal hetzelfde: "hoe moeilijk kan het zijn om 444 startnummers uit te delen (wij staan in de rij voor de startnummers 1000-1443)
Terwijl buiten een percussieband met met een hoop gebonk de lopers alvast opwarmt staan er binnen nog enkele honderden lopers hun nagels op te vreten. Maar ook daar komt een eind aan. Als het aantal startnummers slinkt wordt het wat gemakkelijker om ze in de chaos terug te vinden. Eenmaal bij de tafel zie ik een lijstje waarop de nummers worden afgestreept. Nu intussen niet meer. Afhaalbewijsje laten zien, nummer uit de bak en afgeven, klaar. Duurt nog geen 5 seconden (!).
Nu mijn tas nog afgeven op de bewaarplaats. Daar moet ik wel zelf voor een tag zorgen want er staat niemand en vervolgens vlug naar buiten waar inmiddels al omgeroepen wordt dat de start is vrijgegeven. We kunnen beginnen.
Mooi is dat. Ik sta amper buiten. Mijn schoenveters moeten nog goed gestrikt worden, geen warming-up en ik moet eigenlijk nog naar de w.c. Maar daar is allemaal geen tijd meer voor. Vlug achteraan, helemaal achteraan aansluiten. Ik zie nu ook Johan naar het achterveld komen. Hij is nog later dan ik met zijn startnummer.
In het startvak zie ik ook de NS-ers waarmee ik "eigenlijk" samenloop. Even nog bij ze melden dat ik er ook ben en dan klinkt de starthoorn. (Ja hoorn! Ik weet inmiddels dat het startpistool al vaker wordt verbannen.)
Ik weet niet hoe lang het duurt eer ik over de startstreep loop, maar dan pas druk ik mijn klokje aan. Collega Lian is dan al lang vertrokken.
Ik doe het kalmpjes aan. Mijn verkoudheid speelt me ook parten. Tegen de kriebelhoest heb ik wel wat snoepjes gepakt, maar tegen dat snotteren helpt alleen wat papieren zakdoeken. En dan heb ik het nog niet over de adem die ik nu tekort kom door dat gesnotter.
Het tempo is best wel gezapig. Ik heb het gevoel in de halve marathon van Eindhoven te lopen. Meriam komt me opeens voorbij en bepaald niet langzaam. Nu weet ik wel dat ze sneller gaat dan ik, maar om me nu zo snel voorbij te gaan....
Bij het 1km-bord klok ik 6:25. Dat is wel heel langzaam, maar eigenlijk niet echt een verrassing.
Het loopt wel lekker tussen al dat volk. Ik doe het op mijn gemak. Zo kan ik rustig mijn ademhaling aan. Er zijn helaas geen kilometerpunten. Ik heb nu even geen idee hoe hard of hoe langzaam ik ga. Daarbij moet ik ook nog een keer stoppen omdat mijn veters te lang zijn en elke keer tegen mijn benen aan slaan. Nee, ze zitten goed vast, maar ik moet er niet aan denken als ik er per ongeluk op zou gaan staan. Direct achter het 5km-bordje stop ik weer, maar nu voor de veter van de andere schoen.
En dan weer verder, terug naar waar ik gebleven was. Altijd als je dan even stil hebt gestaan, ga je daarna automatisch iets harder weg. Ik ben in no-time terug bij het groepje lopers waar ik was voordat ik stopte en hoppa, erop en erover.
In de verte doemt Jo de Leest op. Even een kort praatje en weer verder.
Dan zie ik ook de karakteristieke rode broek van Wim Keijzers en in een bocht groet ik hem beleefd terwijl ik hem passeer.
Het wordt tijd voor het 10km.-bord, vind ik. Terwijl ik 2 jongedames voorbij loop, hoor ik de een nog tegen de ander zeggen dat we op 9 km. zitten. Ik schat daarna zo ongeveer in waar ik het 10km.-punt kan verwachten. Bij het passeren van dat 10km-bord blijk ik al over het uur te zitten. Ruim een halve minuut zelfs. Ja ja, dat valt tegen. Dat heb je zo, als er verder geen kilometer aanduidingen zijn. Wil ik die 1u15 halen dan moet toch echt het gas erop. En zo gedacht, zo gedaan. Er gaan 2, 3 tandjes erbij en het wordt een ware inhaalrace. Alles wat voor me loopt, loop ik naar toe en erover heen. Ik schat nog 500 meter te gaan, als we opeens linksaf moeten. Linksaf? En de finish ligt toch echt een eindje verderop aan de rechterkant. Zou ik me dan zo vergist hebben in de afstand? Maar het maakt niet uit,ik schakel zelfs nog een tandje erbij. Een lange eindsprint. Vóór de finish zie ik nog wel Rein Vellema op duiken maar die is net te ver om ook te verschalken. Ik zet mijn klokje stil op 1u17:46 en aan de finishlijn hoor ik iemand met organisatiekleren aan zeggen dat het 700 meter meer was. Aha, vandaar. Vandaar ook mijn "slechte" tijd.
Ook Johan bevestigt later de langere afstand. Hij meet zelfs 800 meter. Vanuit verschillende bronnen blijkt de afstand inderdaad tussen de 700 en 800meter langer te zijn. Op zich vind ik dat niet zo erg. Het was voor mij goed te doen en ik heb mooi mijn gemiddelde snelheid nog wat omhoog weten te brengen op die laatste 3,2 kilometer.
Na afloop is het nog wel wat bijpraten met wat oude bekenden en dan wachten we nog even op de tombola. Nou, wij vallen in ieder geval niet in de prijzen, maar er zijn wel 2 clubleden bij wie dat wel het geval is. Zo gaat Harry Welp er met een prijs vandoor en Anita Moonen zelfs met één van hoofdprijzen, een vliegreis.
Zo, alles bij elkaar weer een leuk dagje, goed prestatie. Het gaat langzamerhand weer steeds meer de goede kant op met mijn conditie en mijn snelheid. Volgende week zondag wacht mij de Urban Army Run in Oirschot. Wel heel wat anders, maar de opgebouwde conditie kan ook daar weer goed van pas komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten