We zijn wel op tijd in Gulpen maar omdat de 29km al een half uur eerder start, is het rondom de parkeerplaatsen al overvol en zien we al mensen lopen die hun voertuig al inverweggistan hebben geparkeerd. Johan probeert nog wel een gaatje ergens te vinden maar het is echt boordevol. Ik stel nog wel voor om gewoon naar de start te rijden en dan buitenom naar het grasveldje achter de start. Daar parkeerden we vorig jaar ook en toen was er nog plek zat. Het duurt wel even maar hij besluit alsnog het er op te wagen en daar aan gekomen wijst een verkeersregelaar ons ook gewoon het smalle weggetje in naar het, achter de start/finish gelegen, grasveldje. En daar is het nog maar amper voor 25% bezet en meer dan dat zal het ook niet meer worden ook, zal achteraf blijken.
We zijn dan ook zo bij de tent met startnummers en kunnen nog even naar Cindy kijken die zich al in het startvak voor de 29km bevindt. En dan te bedenken dat zij gisterenavond al de 17km nighttrail gedaan heeft en morgen, om de Ulltimate compleet te maken, ook nog eventjes 43km zal gaan doen!
Voor haar start positioneer ik me strategisch in de 2e bocht na de start maar helaas, ik zie Cindy wel, in de middenmoot, maar daar is het zo druk, lopen er zoveel lange mannen en is Cindy zelf niet bepaald één van de grootsten en ondanks dat mijn camera in "burstmode" staat is er van haar niet veel meer te zien dat alleen een paardenstaart en een schoen. Helaas pindakaas, dus.
Voor de start van Johan, Dorie en Geert ligt dat anders. Dorie geeft al aan dat zij mij wel zullen zien bij de auto en daar ga ik dan ook staan, en ook omdat ik weet dat zij zowat helemaal achter in het veld starten. En dan wordt het ook wel wat gemakkelijker om hen in het voorbij gaan op een heleboel foto's vast te leggen. En omdat achteraan starten aan het begin ook betekent dat ze zeker last zullen ondervinden van opstopping bij de 2e bocht na de start, kan ik ook nog even doorlopen en een 2e serie foto's maken als ze weer voorbij marcheren. En dan zijn ze uit het zicht verdwenen.
Mijn planning voor tijdverdrijf zal bestaan uit het wandelen van de de eerste 2-3 kilometer van het 16km-parkoers en dan omdraaien en terug naar de auto. Dan zal er al een dik uur op zitten. Na wat rusten en wat hobby-fotograferen kan ik me dan opmaken voor de binnenkomst van de GVAC-ers.
Maar hoe anders pakt het uit! Ik ben amper 100m op weg of het begint te druppelen. Zonder regenkleding en paraplu besluit ik maar meteen om te keren richting auto. Daar houdt het al weer op maar de lucht wordt wel steeds donkerder. Opnieuw een poging en weer op 100m begint het te druppelen. Ik zet even door maar het gaat steeds meer druppelen en waaien. Noem het intussen maar regen. En alweer keer ik terug naar de auto terwijl het steeds harder begint te regenen. Het is zelfs vlug de sleutels zoeken en ook vlug de auto in als de regen even met bakken uit de lucht komt vallen en zelfs gepaard gaat met hagel. Ik blijf nu mooi in de auto. Ook als het na 5 minuten weer is opgehouden. Die donkere lucht staat me helemaal niet aan.
Als na een half uurtje de zon weer doorbreekt en ik de deur van de Golf weer open, komt een oudere man (wat heet "oudere"? hij is misschien nog wel jonger dan ik) naar me toe en begint wat te kletsen over zijn zoon die ook meeloopt en die hij via een app volgt. Zijn zoon heeft blijkbaar een Garmin en met een tracking functie kunnen zelfs zijn vrouw en familie hem thuis helemaal volgen. En ik volg ook even mee en ik heb op mijn smartphone het parkoers staan en met die 2 gegevens naast elkaar weten we precies hoe ver hij nog moet. Wel leuk zo.
Intussen zijn de eersten van de 16km al gefinisht. Nee, ik zal vandaag niet meer aan wandelen toekomen. Ook lopers van de Ultimate finishen. Als ook de zoon gaat finishen ga ik de bult op om daar op mijn loopmaatjes te wachten. Alhoewel de afstand ruim een kilometer korter is dan vorig jaar ga ik uit van een finishtijd van max. 2u15. Ik weet nl. niet hoe zwaar het onderweg zal zijn.
Geert is de de eerste die ik zie en nog binnen de 2 uur. Ik had verwacht dat ze samen zouden lopen maar dat lijkt nu toch niet het geval. Niet veel later zie ik ook Dorie en Johan daar achteraan naderen en eenmaal voorbij spoed ik me ook naar het finish gebied.
Daar staan ze alle 3 zich te goed te doen aan de vlaai en een biertje. Dorie niet echt. Haar biertje krijg ik. Een klein biertje, dat wel, maar wel in een leuk speciaal MudSweatTrail glaasje. Leuk voor thuis.
Na het omkleden wachten we nog op de binnenkomst van Cindy. Nu lukt het me wel om haar op de foto te zetten, al had dat niet veel gescheeld omdat Geert nog net er voor wilde gaan staan.
Aan de finish praten we even weer bij en dan ook nog even samen op de groepsfoto voor de Magische Fotospiegel van #JayBird terwijl het weer flink is gaan waaien en gaan regenen.
Het is tijd om te gaan maar nog niet naar huis. We besluiten om richting Vijlen te gaan naar de enige berghut van Nederland voor een drankje en een snack. En we hebben geluk want we vinden meteen een goede plek waar we kunnen genieten van een bierje en een portie bitterballen met wel heel pittige mosterd. Die ligt de anderen niet zo maar mij wel en ik heb sterk de indruk dat ze er wat wasabi door heen geroerd hebben, zo scherp is ie.
Als we daarna terug gaan naar het Brabantse zetten ze mij net voor 5 uur weer voor de deur af. Van Dorie krijg ik de herinnering mee, een (zwarte) handdoek van MudSweatTrail. Die van "mij" is uiteraard voor Geert, want die heeft er voor gelopen maar Dorie heeft er al zo veel en 1 vinden ze voor hun genoeg. En ik ben er toch blij mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten