Trimloop - High Tech Night Trail (High Tech Campus Eindhoven)

Berichtgeving van deze loop was maar mondjesmaat en omdat de "overdag"-versie dit jaar niet geweest is (tenminste, helemaal niets van meegekregen terwijl de mountainbikes wel van start gingen...), was ik er al van uit gegaan dat dit ook niet door zou gaan. Het is dat ik via Facebook (hoe anders) het toch al tegenkwam en ik mezelf op de Early Bird à € 10,00 heb ingeschreven. Scheelt toch € 5,00. Pas veel later volgt de uitnodiging via een mailbericht.

Ik schrijf in voor de 10km. Denk dat dat wel moet lukken, toch? Als ik het rustig aan doe.
Maar vandaag zijn de weergoden niet zo goed gestemd, aldus de weer-apps. Om 19:00 zal het regenen en de start is om 18:30. Maar als Dennis de kleinkinderen om 17:00 ophaalt begint het al te druppelen en even later regent het behoorlijk. En ik ben echt wel een regenhater.
En het is een Night Trail en niet zo zeer omdat de 's nacht gelopen wordt maar omdat het dan zo donker is als de nacht en dus moeten we voorzien zijn van een lampje. Ik heb alleen een hoofdlamp en dan is het óf de hoofdlamp óf mijn onafscheidelijke pet... En zonder pet in de regen, daar heb ik dus een broertje dood aan. En zeker als je brildrager bent.
Enfin, dat betekent al dat ik de verwachting van de afstand al van tevoren terug schroef naar 5km. Ik moet het wel leuk blijven vinden.

Het is niet zo ver en het is daar niet zo druk en genoeg parkeerplaatsen, dat weet ik allemaal en dus hoef ik ook niet zo extreem vroeg te vertrekken. Alleen vanwege de verkeersdrukte tijdens de spits zal ik wat op tijd weggaan en dat is om 17:37 op de klok van de Scénic.
Het is wel even wringen om vanaf de oprit tussen het verkeer op de N2 te komen maar toch niet veel later, en dat is bij de volgende afrit is de weg naar de High Tech Campus al helemaal vrij.
De volgende afrit is dan meteen die ik moet nemen. Kom ik op de rotonde voor de ingang wel heel wat verkeer tegen van personeel wat naar huis wil maar het lukt me toch de voorrangsrotonde op te komen en de campus op te rijden.
Parkeergarage P0 is de eerste garage die we tegenkomen en uiteraard helemaal leeg. Amper 12 minuten na vertrek sta ik daar al geparkeerd.
Dan is het nog maar een stukje wandelen over De Strip naar The Colour Kitchen waar de start en de inschrijving is. De muziek komt je al tegemoet. Het regent nog steeds maar niet meer zo hard maar mijn beslissing staat nog steeds, nog...

Ik ontvang mijn startnummer en chip en zoals altijd gaat het hier heel informeel. De inschrijving is in het restaurant maar die is gewoon in bedrijf. M.a.w. we staan ons om te kleden bijna tussen de gasten die zitten te eten. Maar het schijnt niemand te deren. En ook is de opkomst hier ook nooit zo gigantisch.
Het valt me op dat ik ook een aantal kinderen zie. Ik tel er al 6. Dat was misschien ook wel leuk geweest voor onze kleinkinderen maar wist ook niet dat die ook al mee mochten doen. Iets voor een eventuele volgende keer misschien.

Na het opspelden van het startnummer en de omkleed ceremonie probeer ik toch om én mijn pet op te doen én daarboven op mijn hoofdlamp. Het is wat wringen en uitproberen maar het lukt. Nu nog buiten testen of die wel blijft zitten tijdens het lopen. Dat blijkt wel maar toch is de hoofdband wat omhoog gekropen. Voor alle zekerheid trek ik die band helemaal omlaag tot onder mijn oren. Voelt wel wat raar maar als die dan nog omhoog schuift dan voel ik dat ook meteen.
En dan ben ik klaar voor de start met nog 10 minuten te gaan.
Even nog een selfie en al doende komt een man van de organisatie naar me toe, of hij een foto van mij zal maken. Dat kan alleen maar beter en dat blijkt dan ook...

We krijgen de laatste instructies voor de loop: Het parkoers blijkt geen 5km te zijn maar "slechts" 4,3km. Dat biedt voor mij weer nieuwe kansen. 2 Rondes zijn dan nog maar 8,6km...Volg de zwarte pijlen op de witte ondergrond en de parkeergarage moeten we tot aan het dak doorlopen en dan via de trap omlaag en dan hebben we nog een minuut voor de start. Die minuut wordt opgevuld met meer volume van de muziek en met een rookgordijn. Wel een mooi effect met al dat licht overigens.
En dan wordt er afgeteld, in het Engels: Ten-nine-eight.... en bij "Start" zijn we weg.

Helaas ben ik de enige GVAC-er vandaag. De dames van vorig jaar die mij zo fijn vooruit hielpen zijner dit keer niet bij en dus pas ik mijn tempo aan aan mijn ademhaling.
Nu gaat iedereen wel hard weg vind ik en als ik na een paar honderd meter om kijk loop ik al helemaal achteraan. Nu is de rest niet zo ver verwijderd maar ik besluit voor alle zekerheid toch maar aan een dame aan te klampen die net voor me loopt. Nee, mijn nachtzicht is niet bepaald om over naar huis te schrijven en als ik overdag al de weg kwijt kan raken, dan is dat in het donker nog erger.
Dus ik volg haar tempo. Dat gaat net. In het bos stroopt het even wat op en er vormt zich een groep dicht bij elkaar. Uit het bos gaan we de omhoog naar de geluidswal. Bijna boven aan gaat de dame voor me over in wandelen en dus maar vlug er over heen. Nu ben ik tenminste niet meer de laatste als we over de geluidswal gaan. Bij het omlaag gaan voor de aanloop naar de volgende "beklimming", stuit ik op een "langzamere" loper of iemand die niet goed over het ruwe terrein durft te lopen, omdat die telkens stukjes wandelt. Ik durf niet voorbij te gaan. Daar is het te smal voor en ik weet niet hoe dat hier in het donker gaat. Bij het weer omhoog gaan naar de volgende geluidswal staat Connie te flitsen en net als vorig jaar ontstaat bij de steile afdaling terug naar de campus een file en sluit de groep weer helemaal aan.

Foto: Connie Sinteur

Eenmaal beneden is de kans om ook deze man voorbij te gaan. De hele groep versnelt hard en wordt helemaal uit elkaar getrokken. Ik kan ze amper bijhouden als we bij de parkeergarage zijn aangekomen. En dat wordt een hele klim. Bijna bovenaan zijn er op 2 verdiepingen afsnijd mogelijkheden en ik weet dat sommigen dat doen. Helemaal op het dak worden we naar het trappenhuis geleid. Bij het omlaag gaan besef je pas hoeveel verdiepingen we omhoog gelopen zijn. Ik ben weer blij dat we weer buiten onze weg kunnen vervolgen.
Ik herken het eigenlijk niet van de vorige keer maar we lopen weer langs het water af als ik in de verte flitsen zie. Het is Yvonne die daar ook staat te fotograferen.

Foto: Yvonne Leijten

Als ik denk dat we al weer richting De Strip gaan worden we toch weer naar rechts gestuurd. Een blokje om, denk ik dan maar. Intussen ben ik wel enkele andere lopers waaronder vaders en zonen gepasseerd en volg ik nu een man op de hielen. Nee, ik ga hem maar niet voorbij. Misschien gaat hij wel voor nog een rondje. Ikke toch maar niet. Nee, ik voel de vermoeidheid van de "beklimmingen" toch wel in mijn benen en nog een rondje en dan zowat alleen én in het donker zie ik niet echt zitten.
Maar het lijkt alsof de man voor me steeds langzamer gaat. Ik ben eigenlijk niet van plan om hem voorbij te gaan maar als hij al 10m voor de finish stopt ga ik er toch maar over heen.

Ik klok 31:26 op mijn TomTom Spark 3. En dat over 4,32km. Dat zou mooi overeenkomen met wat ze van tevoren aan afstand hebben aangegeven. Maar ik weet ook dat de GPSsen het hier op stukken het laten afweten. In de parkeergarage is die kans groot maar aan de grafieken van de data van de TomTom merk ik ook dat er "dips" ontstaan in de schaduw van hoge gebouwen.
Misschien probeer ik me zelf wat goed te praten en dat ik toch die 5km heb afgelegd in de geklokte tijd want die 4,32km is toch een eind onder de 8km/u terwijl ik voel alsof ik veel harder gelopen heb.
Daarom heb ik de resultaten van vorig jaar maar opgezocht en naast die van dit jaar geplaatst. Ik moet zeggen, ik kom aardig in de buurt en zelfs sneller dan vorig jaar. En ook toen gold dat de afstand weliswaar als 5km werd bestempeld maar ook toen al ongeveer die van de lengte van dit jaar bedroeg. Dus eigenlijk best goed vergelijkingsmateriaal.

Na afloop en voor het naar huis gaan tgoch nog even wat bij gepraat met de vader en zijn zoon en waarschijnlijk een vriendje die beiden hebben meegedaan. Ze zijn allebei 12 jaar en er was nog een deelnemertje die zelfs eerder gefinisht was en die misschien wel 9 of 10 jaar was, Deze heb ik weliswaar ingehaald maar nog een jong gastje en 2 jonge meisjes zijn toch voor mij binnen gekomen. Volgend jaar toch kijken of ik nog een paar kleinkinderen kan overhalen om mee te lopen.
Als herinnering: een Apple. Een echte, grote, heerlijk sappige en die heb ik al op nog voordat ik de deur naar de parkeergarage heb bereikt.