jimjimiz.blogspot.com: Trimloop - TrechoTEAMrun Estafette ½ Marathon in Vleuten

Het was amper 2 weken voor de TrechoTEAMrun toen ik hem tegenkwam, terwijl ik aan het zoeken was naar leuke loopjes. De TrechoTEAMrun, een halve marathon in estafette vorm. Met 3 deelnemers, die elk 2x aan bod moeten komen over een rondje van 3,5km. Volgens mij zou dat dan 21km zijn en dan zou je nog 100m tekort komen voor een halve marathon, lijkt mij.
Enfin, estafettes vind ik gewoon leuk en het zou ook nog wel eens leuk kunnen zijn als we dat met vader, zoon en kleinzoon zouden doen. En dus ging de vraag uit naar Danny en Damian en of zij daar wel iets voor zouden voelen. Het zijn dan weliswaar geen echte hardlopers maar wel nog jong en dan stelt een rondje van 3,5km toch niet zo veel voor, dacht ik zo.
Het duurt wel even maar dan komt toch de bevestiging en dan kan ik ook meteen, voordat de uiterste inschrijfdatum verstreken is, ons aanmelden. Ons teamnaam wordt dan D-man generatie. Het eerste deel omdat Danny dat altijd gebruikt en de generatie is omdat we met 3 generaties meedoen en omdat de tijd tekort was om nog een fatsoenlijke, lees originele naam te bedenken. Voor een eventuele volgende keer hebben we intussen wel wat suggesties.

Het weekend van tevoren gaan Danny en Damian alsnog in training maar of dat nou verstandig is...
Dat blijkt ook wel als Danny na afloop last heeft van zijn knie en wat misschien nog wel ernstige gevolgen kan hebben voor onze deelname. In ieder geval voor als hij zijn 2e keer de 3,5km moet volbrengen. We gaan het zien.

Iets over half 9 vertrekken we richting Vleuten. Het zou ongeveer een uur rijden moeten zijn en inderdaad staan we dan ook een klein uur later al op de parkeerplaats van DESTO.
Het paviljoen waar we onze nummers kunnen ophalen en waar vlak ervoor het wisselvak en de finish zich bevinden is duidelijk zichtbaar.

Ik heb nergens hoeven opgeven wat onze leeftijden zijn (je moet minstens 12 jaar zijn) en evenmin wat onze volgorde van lopen zal zijn. Voor ons zelf hebben we dat laatste al bepaald, nl. dat Damian als eerste zal starten, vervolgens met Danny zal wisselen en dat ik dan de 3e loper ben. Vervolgens wissel ik weer met Damian en dan volgt Danny weer en ik neem dan de laatste ronde voor mijn rekening. Omdat we niet weten hoe lang we er over zullen doen heb ik voorzichtigheidshalve 25 minuten per ronde per persoon aangehouden. Dan zouden we uitkomen op 2u30. Vermoedelijk zal Damian wel wat sneller gaan en zelf denk ik ook onder de 23 minuten te kunnen blijven. Deze eindtijd vergeleken met de uitslagen van 2017 en 2018 betekent dat wij als allerlaatste zullen eindigen. Dat is geen ramp want er is geen tijdslimiet en het is een funrun, zo wordt gezegd, en omdat ik wel wat ervaring heb met helemaal alleen achteraan lopen heb ik om die reden besloten om als laatste te lopen. Laten ze nu bij de organisatie besloten hebben om zelf een volgorde te bepalen en waarschijnlijk afgeleid van de inschrijving. Ik ben de inschrijver en dus sta ik als eerste loper genoteerd. Vervolgens Danny en dan als laatste Damian. Dat trekken we nog wel even recht bij de speaker, want hij zal degene zijn die onze namen opnoemt als we gaan wisselen en zo zullen we toch in onze eigen volgorde aan deze halve marathon beginnen.

De start is op een andere plek dan het wisselvak. Dat is wel logisch want het wisselvak is maar smal en daar starten met 95 deelnemers, dat is vragen om problemen.
Het startvak zal daarom wel op dezelfde afstand vanaf het wisselvak op een andere en brede plek gaan plaatsvinden. Ik geef Damian nog de instructie om maar achteraan te starten en rustig weg te gaan omdat het standaard is dat iedereen als een gek er vandoor zal gaan.
Terwijl we op veilige afstand staan wordt er afgeteld en bij NUL gaat het hele lopersveld van start. Damian heeft keurig zijn plek achter in het veld gekozen. En inderdaad, zoals verwacht is iedereen er ook als een gek vandoor gegaan. Wij gaan terug naar het wisselvak en Danny doet zijn warming-up.

We verwachten stiekem dat Damian zo rond de 20 minuten zal binnenkomen maar daar hebben we ons wel in vergist. Nog voor 17minuten zijn verstreken zien we hem al aan de andere kant van het hek voorbij komen en na de haarspeldbocht komt hij al richting wisselvak. Met 17:36 op de klok maar met een officiële tijd van 17:39 op de chip, rondt hij de 1e etappe af.
Het wisselen gaat niet zoals we gewend bij bij een estafette, dat er al lopend een baton wordt doorgegeven aan de volgende loper, maar hier gebeurt dat door een oranje sherp/lint over het hek voorbij de finish aan de volgende loper te overhandigen, die dan aan zijn etappe kan beginnen.

Ook Danny heeft er geen 25 minuten voor nodig. Al na 22:14 officieel geklokte tijd wissel ik hem af, onderweg nog omkijkend naar de totaal-tijd. Die blijkt nog onder de 40 minuten te zijn.
Ook bij mij gaan de eerste paar honderd meter te hard. Met het reguleren op mijn ademhaling probeer ik het tempo wat te stabiliseren. Mijn eerste kilometertijd toont aan dat ik dat nog niet goed beheers maar het rondje is niet zo lang en ik probeer het huidige tempo aan te houden. Ik weet immers dat het begin al wat te snel was. Na 2 bochten en wat slingeren volgt het langste stuk, een weg met in het midden een brede berm met gras en bomen en aan het einde van de berm keren we, om over de andere weghelft terug te gaan. En dan lopen we terug tot aan de zijstraat rechtsaf waar we via een mini Alp d'Hues over een snelweg moeten. Maar eenmaal boven en over de snelweg gaat het weer omlaag tot aan de poort waar je via een U-turn weer van richting omkeert en nu weer vals plat omhoog richting wisselvak/finish gaat. Nettotijd volgens de TomTom 20:41 en officieel 20:42. Oef! Dat is boven de 10km/u. Dat is rap voor mij. Gelukkig is het herstel ook snel.

Intussen is Damian al weer op pad. De vraag is, of hij zijn tijd van de 1e etappe zal verbeteren maar die tijd is al verstreken als hij nog niet in zicht is.Vader Danny maakt zich al lichtelijk zorgen totdat het oranje lint van Damian al weer zichtbaar wordt. Op het stuk richting finish perst hij er nog wel een eindsprint uit om uiteindelijk deze 4e etappe met 18:13 op zijn naam te schrijven.

Zijn 1e ronde heeft Danny het rustig aan gedaan om zijn knie te sparen en wie weet kan hij er in de 2e ronde meer uit halen. We hebben intussen al gezien dat er best wel veel teams nog moeten wisselen terwijl Danny al even onderweg is. Met andere woorden, we zijn helemaal niet zo slecht als we van te voren hadden gedacht.
Intussen ga ik ook al warm draaien voor mijn rondje, de 6e en laatste etappe, maar mijn benen voelen toch wel behoorlijk stijf en moe van die eerste, voor mij best wel snelle, ronde. Ik laat Damian alvast weten dat ik verwacht dat het bij mij ook niet zo snel zal gaan als bij de eerste beurt.
En dan komt Danny al in zicht. Best wel vroeg en dus schiet ik naar het wisselvak en dan wisselen we voor de laatste keer.

Vlug blik ik nog even, in het voorbijgaan, op de klok. 1u39 en nog wat... Dat was snel.... Dan zouden we dus dicht bij de 2 uur uit kunnen komen. Maar tijdens het lopen ben ik niet zo'n held in het hoofdrekenen. Bij de 1e kilometer check ik mijn doorkomst en die blijkt al een aantal seconden over de 6 minuten te zijn en dus nu al een "behoorlijk stuk" langzamer dan bij mijn vorige beurt. Intussen word ik ingehaald door dezelfde persoon in oranje en met een zakje Yahtzee + dobbelstenen op haar rug, als in de 3e etappe. Alleen gaat zij nu zo rap dat ze meteen bij me wegloopt. Of ga ik nu zo langzaam? Dat langzaam is overigens wel relatief want zo snel als ik nu loop, loop ik al jaren niet meer. Bij het 2-km punt is wel duidelijk dat de snelheid er niet echt meer in zit als ik deze met nog 3 seconden langer dan de 1e kilometer afsluit. Ik schat onze eindtijd nu al in op pakweg 2 minuten over de 2 uur. Nog altijd een hele prestatie, vind ik zelf.
Die laatste anderhalve kilometer loop ik voor wat ik waard ben. In de verte zie ik een groepje kleurrijke dames lopen en dat wordt mijn richtpunt. Weliswaar zijn ze nog een behoorlijke afstand verwijderd, het kan mijn tempo wel goed doen. En het lijkt al meteen alsof ik op ze in loop. Wanneer we voor het slingerpad rechtsaf gaan is de afstand misschien nog maar 20 meter. En op het slingerpad omhoog wordt het zelfs zienderogen kleiner. Onderweg staat een dame nog foto's van ons te maken. Ik glimlach nog vlug en hup er weer tegen aan. Helemaal bovenaan eerst over de brug en dan gaan we voor het laatste keer omlaag. Ik ben niet de enige die de stal ruikt want ook zij gaan in rap tempo omlaag en pas bij de poort waar we die beruchte U-turn maken kan ik de laatste dame verschalken. Dat gaat overigens niet vanzelf want eerst naar rechts, gaat zij ook naar rechts, dan links binnendoor aan de binnenkant van de bocht, snijdt ze ook binnendoor...Het lijkt Maxime Verstappen wel! Dan maar rechts buiten om en in sprinttempo er rechts langs en richting finish. Ik zie de klok nog steeds onder de 2 uur staan en dan gaat de turbo er nog even over heen. Ik lees 1:59:55 als ik de klok passeer maar dan ben ik nog niet op de matten. Volgens de speaker en mijn klokje hebben we de 2uur verslagen!! Dat hadden we van tevoren absoluut niet verwacht.

Mijn chip wordt wat moeizaam en onhandig van mijn schoen geknipt en ik krijg mijn medaille omgehangen. Die van Danny en Damian krijgen zij bij de fotografe die van ons nog een teamfoto maakt.

Na een kort rondje uitlopen en wat op adem komen gaan we het paviljoen binnen waar ons een kippensoepje wacht, aldus de speaker. Helaas is dat niet meer dan een dode mus. Er is werkelijk niets meer te krijgen. Geen hamburger, broodje frikandel en al zeker geen kippensoep. Niets wat op de prijslijst staat is nog te verkrijgen behalve een tosti. En zo komt Damian onverrichter zake weer met mijn geld terug. We besluiten daarom op de terugweg maar wat langs de weg te gaan eten want als je je al ergens lekker voor hebt gemaakt, dan gaat dat niet zomaar meer weg.

Voordat we vertrekken vindt nog wel de prijsuitreiking plaats. Daar is niet zo veel van te verstaan omdat de microfoon maar sporadisch wordt gebruikt. Wel gaat de prijs voor de leukste naam naar een team die uit 3 generaties blijkt te bestaan en dat zijn wij niet. En eerlijk gezegd had ik het idee dat daar leden bij waren die de minimum leeftijdsgrens van 12 jaar nog niet hadden bereikt, zo op het eerste gezicht te zien. Maar we hoefden ook geen geboortedatum op te geven. Ook van de andere prijzen kunnen we niet veel verstaan en daarom doen we nog wel even een sanitaire stop en verlateb dan het sportpark.

Ver hoeven we niet te rijden als we al een KFC drive in zien. En na daar de lunch te hebben genuttigd gaan we weer verder richting huis. Rond 15:00u weer thuis. Tevreden en met een mooie medaille.