We hadden al afgesproken om deze week in het Vrijbuitersbos te gaan lopen,
Dorie en ik samen met Iris, maar het weer voor deze week ziet er
allerbelabberst uit. Niet wat temperatuur betreft maar wel de aangekondigde
herfstkuren. Eén weer-ap voorspelt zelfs een kleine kans op onweer op dinsdag.
Maar op dinsdag, als ik nog niet ben uitgeslapen en ik op de telefoon kijk,
ja, dat is toch ook één van die dingen die je als eerste activiteit doet in
deze moderne maatschappij, zie ik dat Dorie heeft ge-appt: "Wij gaan lopen bij
de Buitenjan om 10u...". 8:48u en het is nu 9:28
Oei, dat wordt haasten....
Gelukkig is het over de snelweg niet zo lang rijden en ik app mijn
bevestiging, doe mijn badkamer ritueel, check de sporttas en hop met de Scenic
op pad. En zo ben ik om10:01 ter plaatse... 😀
Johan is er ook met kleinzoon Chris en hij gaat, net als bij de Vrijbuiters,
wandelen, maar dan wel met de hond. Dorie , Iris en ik starten met de
training. En het miezelt alleen lichtjes.
Net zoals bij de Vrijbuiters doen we bij de eerste stop de nodige warming-up
oefeningen. Even op adem komen en dan gaan we verder. En verder wil zeggen dat
we naar "het gat" gaan. We gaan niet helemaal door het gat maar wel er om heen
en onderlangs.
Daarna crossen we verder door het bos over de paadjes die we zaterdags ook
nemen. Onderweg stoppen we 2x voor wat oefeningen. De temperatuur is hoog, en
al zeker vergeleken met afgelopen zondag. En toch heb ik het moeilijk. Nu meer
dat ik last heb van hartkloppingen, alsof ik te ver ben gegaan. Dan ga ik
automatisch een tandje of 2 terug en dus val ik wat terug, maar komen
uiteindelijk telkens weer bij elkaar.
En zo draven we maar door. Op het eind doen we nog even de oude "kantine" van
de Vrijbuiters aan en maken nog een onzie op de graasweide van de ezels, die
we hier nog nooit gezien hebben. WE lopen nog even langs de grafheuvels terug
richting de auto's maar omdat we bijna bij de 5km zijn maken we de ronde nog
af tot aan de 5km. Het klokje gaat op stop.
Daarna nog even wat rek- en strekoefeningen en that's it.
We hebben geluk gehad. Het heeft niet echt geregend, alleen gemiezeld en op
sommige stukken in de bossen merk je daar ook nog eens helemaal niets van.
Tijdens het omkleden komen ook nog eens een aantal hondenwandelaars ons
vergezellen of beter gezegd, zoeken hun honden Snow op. Een Golden Retriever,
goed gebruind door de modder, komt zelfs op mij aflopen en ik hoor al roepen
dat hij er achterin zal springen. Nou gaat dat niet gebeuren want mijn
kofferruimte is stik vol. Ik aai hem/haar en dan "probeert" hij/zij het nog
even bij Dorie om dan maar naar het baasje terug te gaan. En terwijl ik ook
die kant op loop maar meer om mijn schoenen schoon te stampen van de modder
zie ik opeens wie het baasje is en dus ook wie de hond is. Die van de
overbuurvrouw...
Het is tijd om naar huis te gaan. Het was weer leuk geweest. Gelukkig hebben
we de plaatjes nog... 😉
Geen opmerkingen:
Een reactie posten