Afgelopen week alleen op maandag een mislukte training gedaan en verder niet
meer gelopen. Heeft er ook mee te maken maken dat Rik in quarantaine moest omdat
zijn vrouw met koorts in bed lag. Hoeft totaal niets met corona te maken te
hebben maar voorzichtigheid hè...
En dus alle goede voornemens om zelf te gaan hardlopen werden verder door de
kou van deze week de kop ingedrukt. Maar de afspraak om bij Dorie te gaan
lopen, die staat nog. Hoewel het op 2e Kerstdagochtend nog wel twijfelachtig is. Op
allerlei weerberichten en -apps wordt gewaarschuwd voor opkomende ijzel. De één zegt, vanaf het midden van het land naar het noorden toe, de ander zegt
vanuit het zuiden naar het noorden toe. De één zegt in de avond en nacht en de
ander weer vanaf de middag. Eigenlijk ziet het er dus gunstig voor me uit en
met het slechtste scenario zou het 's middags ook in onze regio kunnen gaan
ijzelen. En dat betekent weer dat ik, na onze training, wel meteen naar huis
zal moeten. Maar het is gewoon even afwachten wat de werkelijkheid zal
brengen.
En dus stap ik vandaag in de C3 naar Duizel.
En het is koud. De temperatuur is nog maar -2ºC en de gevoelstemperatuur ligt daar
nog eens een graad of 3-4 onder. Er staat gelukkig niet zo'n gure wind, zoals
de afgelopen dagen.
Aangekomen in Duizel gaan de windjack en de handschoenen aan.
Als het klokje van Dorie zijn satellieten heeft gevonden, zetten we de
stopwatches aan en gaan we op pad. En meteen voel ik toch die snerpende kou
bij het ademhalen.
Zoals altijd doen we de eerste kilometer op inlooptempo en vrijwel vanaf de
start zit ik met mijn ademhaling op 3 passen in 4 passen uit en voordat we die
eerste kilometer hebben bereikt zelfs al op 2-in en 3-uit... Die eerste
kilometer gaat weliswaar in 7:04 en valt eigenlijk nog best wel mee.
Dan gaan we het eerste bos in. Die is niet zo modderig als waar Dorie bang
voor was. De vorst heeft zijn drogende werking uitstekend gedaan. Halverwege
het bos komen we Johan en een ander persoon tegen, beide met hond. Die
bespringen ons ter begroeting en na dit kort oponthoud vervolgen we onze weg.
Dat die 2e kilometer in 7:34 gaat is logisch gezien de honden-ontmoeting.
We gaan nu weer over de verharde weg, steken de N284 over en dan richting het
viaduct over de A67 als we de 3e kilometer in 6:50 afronden. Dit is voor mij
op dit moment echt al hard genoeg. Na de beklimming en afdaling van de viaduct
duiken we De Pan in over het zandpad. Ook hier slechts enkele modderplassen en
kilometer 4 gaat in 7:04.
"Hoever zullen we gaan?", vraagt Dorie, die nog steeds fit oogt. "Nou, niet
meer zo ver....", laat ik hijgend weten, "...ik zit best wel in ademnood...".
We besluiten daarom wat eerder om te keren en dat doen we op de plek waar een
omgevallen boom de weg verspert.
We lopen in tegengestelde richting van het pad waar we over heen kwamen en dan
is kilometer 5 in 7:03 toch ook weer boven de 7min. Een stukje verder, bij het
waarschuwingsbord voor overstekend wild stoppen we even voor de onzie. En om
meteen ook maar de neuzen te legen.
Die korte pauze (ook de klokjes gaan even op pauze) is wel lekker en we
starten weer vol goede moed. Meteen maar het viaduct weer omhoog en meteen ook
weer schiet de ademhaling omhoog. Ik moet een tikkie terug doen terwijl Dorie
op haar gemak een"gat slaat". Bij de afdaling houdt ze wat in en kom ik weer
bij. Die recuperatie heeft wel weer enkele seconden gekost en zo gaat
kilometer 6 al in 7:11.
We naderen de N284 weer en die kunnen we gemakkelijk zo oversteken maar omdat
die auto van rechts toch harder lijkt te rijden dan is toegestaan, zetten we
een kort sprintje in snel over die rechter rijbaan te komen. Een stukje van niks en een
eveneens een versnelling van niks, maar ik ben wel meteen buiten adem en moet
even matigen. Voordat we het eerste bos weer in gaan bereiken we de 7km en die
is, waarschijnlijk door dat "tussensprintje" in 6:59.
Ik volg Dorie door het bos en ik heb het er maar moeilijk mee. Ik krijg mijn
ademhaling niet meer gereguleerd en zit zelf op 2passen in en 2passen uit,
eindsprint tempo ademhaling. En toch is te tempo echt wel laag.
Als we het bos verlaten, weet ik dat het nog ongeveer een kilometer is. Met
een laag tempo moet dat te doen zijn. Dorie heeft al vaker aangegeven dat, als
het moet, we wel even kunnen stoppen, maar ik loop dan liever wat langzamer.
Maar met die gedachte in mij hoofd gaat het met de ademhaling steeds slechter.
Nog vóór we aan de 8km zijn moet ik aangeven dat ik toch even moet
wandelen.
Shit!! Op de laatste kilometer. Als ik dit later terug kijk op de data uit de
TomTom is dan ook wel te zien dat de hartslag opeens weer omhoog gaat. Die is niet zo
dramatisch hoger maar wel flink boven de 170. We wandelen een dikke 100m en
dan maar weer verder in nog lager tempo. Tja die 8e kilometer ging dus in
7:42. De Hapertseweg kunnen we met een klein beetje inhouden oversteken maar
omdat we, eenmaal thuis, nog niet aan de 9km zijn lopen we nog even door.
Dorie is er al eerder aan en een paar seconden later bereik ik de afstand van
9km. Die laatste kilometer waarvan ook een deel in de wandelpas viel gaat
in 7:40.
De eindtijd van 1:05:07 is niet wat ik bij aanvang in gedachten had en de
vermoeidheid na afloop ook niet. Die kou nekt gewoon mijn ademhaling.
Voornamelijk het inademen van de koude lucht geeft problemen. En nu na afloop
begin ik bij elke inspanning ook meteen weer te hijgen. En als ik op mijn
horloge kijk zie ik dat de hartslag dan ook weer sterk stijgt. Nee, die kou en
mijn astma lijken geen goede combinatie. Ik googel dat toch even en mijn
gevoel is helaas juist. Hoewel het niet bij iedereen zo is, blijkt het in de
meeste gevallen, dat koude en hoge vochtigheid van invloed zijn op de
luchtwegen van mensen mensen die astma hebben. Dat gaat dan gepaard met
benauwdheid, kortademigheid en hoesten. Voor dat laatste neem ik dan ook vaak
mijn waterzakje mee. Niet tegen de dorst maar om de hoestneiging te dempen.
Oké, ik heb dus een goed excuus voor dit debacle maar vind het zelf maar
helemaal niks. Het is helaas niet anders.
Na een onderonsje met thee met cake en de tomatensoep is het al bijna 13:00u
en tijd om weer terug naar Veldhoven te gaan. Het is droog gebleven. Er is
geen ijzel. Ik kan gewoon veilig naar huis terug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten