Ik heb me helemaal klaar gemaakt voor de 4e etappe van de Virtual Run 42km 3D die ik nog
steeds moet afmaken. Zelfs mijn drinkvestje al om. Niet zo zeer tegen de dorst
maar om de keel gesmeerd te houden. Hoesten door een droge keel kan je in
deze tijd nu eenmaal helemaal niet gebruiken.
Ik maak me op om eerst een
rondje door de wijk in te lopen. Maar wat gaat dat moeizaam. De benen zijn
niet stijf, nee super-stijf. Nog net niet pijnlijk. Ik dribbel rustig maar het
wordt er helemaal niet beter op. Vooral de stijfheid in mijn kuiten en/of
achillespezen baren me een beetje zorgen. Ik moet die 10,55km toch maar niet
doen. Of het wordt een hele langzame en wat ik er daar nog mee
opschiet...
Ik beëindig het inlooprondje en rek wat dynamisch en nee, het gaat hem niet
worden, ik ga dan maar gewoon een rustig rondje uitlopen. Die loopjes van dit
weekend hebben er blijkbaar toch ingehakt, op de een of andere manier.
En dus start ik mijn klokje weer en ga echt op mijn gemak weg, gewoon richting
de Hovenring. De eerste kilometer in 7:28 geeft wel aan dat ik het toch echt
rustig aan doe. Ademhaling heel rustig, de pas ook heel rustig. Langzaam de
Hovenring op, 7:11, ietsjes sneller, maar dat lag eigenlijk wel in de
verwachting. Na een rondje Hovenring weer omlaag en de rotonde Kruisstraat ¾
rond met de klok mee en dan is het bij de Total Express 3km in 7:02. De
stijfheid is grotendeels verdwenen maar ik hou het rustig, ook op het lastige
stukje op de Severinuslaan en ook die 4e kilometer gaat boven de 7min in 7:04.
Nu schakel ik een tandje bij. Heb vooral die 4e kilometer het gevoel alsof ik
geforceerd op de rem loop en dat loopt ook niet lekker en dus even wat losser
lopen, nee, niet echt versnellen. Ik weet zo niet waar ik uit zal komen omdat
ik deze ronde normaal gebruik voor 6km en dus koppel ik er nog een klein blokje
aan vast om zo aan de 5km te komen. Die laatste kilometer ging dan toch weer
wat pittiger in 6:22, hoewel ik voor mijn gevoel er nou niet echt aan getrokken heb.
Ik loop nog een rondje uit door het parkje met nog even een selfie. Doe
daarbij de nodige beenoefeningen. Toch nog een kilometer. En dan afsluitend
met allerlei rek- en strekoefeningen. Dat moet het goed doen voor mijn benen,
ga ik vanuit.
Toch heeft me dat weer een jaartje opgeleverd en mag me nu al 75jaar noemen. De VO2max van 32 naar 33
Geen opmerkingen:
Een reactie posten