Deze post is nog niet helemaal klaar en zal nog worden aangevuld maar anders zouden de hierna volgende posten te lang moeten wachten
Kathy gaat vandaag met mij meer naar het zuiden, naar deze Sint Pieters Bear
Walk. De eerste keer dat er een wandeltocht gehouden wordt als uitbreiding op
de Sint Pieters Bear Trail die al een aantal jaren hier wordt georganiseerd.
Marcia gaat helaas niet mee omdat die een personeelsfeest van Jochem
heeft.
Enzo rijden we met zijn tweetjes naar het zuiden. Het is zaterdag ochtend maar
met de drukte op de snelweg zou het zo maar een gewonde doordeweekse dag
kunnen zijn.
In Maastricht is het even goed uitkijken in de wirwar van het afslagen sinds
de A2 hier ondergronds gaat. En als je altijd als bijrijder hier aankomt, is
dat toch anders als je dan een keer zelf rijdt 😁.
Maar we komen er wel en we rijden gewoon door de slagboom, die keurig voor ons
opent, naar boven. Er is nog wel plek om te parkeren en we melden ons meteen
voor onze startnummers. Ik heb dan wel 20002 en gek genoeg bestaan alle
startnummers volgens de startlijst maar uit 4 cijfers in de de grootte van
3000. Dan blijkt dat dat komt omdat wij laat-inschrijvers zijn en blijkt
Kathy's startnummer 20003 te zijn. Maar daarvoor krijgen we dan wel een
wandelkaart met respectievelijk de startnummers 3145 en 3146 uitgereikt, die
we met een key-chain, zichtbaar op de borst moeten dragen. Dat moet want de
groeve is verboden toegang, en alleen toegankelijk met de startkaart en met
groepen die met de boswachters mee zijn. En later zal blijken dat er op
strategische plekken daar ook op "bewaakt" wordt.
Maar het is nog vroeg en daarom doen we eerst nog een kopje koffie in Chalet
d'n Obervant en kan ook Kathy alvast een blik op de groeve werpen. Het valt me
meteen ook op hoe groen de groeve nu is. Na een afwezigheid van een paar jaar
is die zo geleidelijk aan veranderd van een cement-grijze groeve naar een
bijna groene. Nog even naar het toilet en dan lopen we langs het meertje
richting de start.
We lopen in, ieder geval aan het begin, hetzelfde parkoers als bij de
voorgaande trails waar ik aan mee heb gedaan. Maar nu staat er wel veel meer
vegetatie. We staan af en toe stil om wat foto's te maken van het uitzicht. Ik
ook. Het valt me ook op dat er nu nog maar weinig water staat en wat er staat
is niet meer van het typische blauw als vroeger.
Ik had Kathy al aangegeven dat we ook altijd veel roofvogels zien vliegen.
Niet de oehoe's die wat verderop nestelen, want die vliegen 's nachts, maar
welke, daar heb dan ook weer geen weet van. en inderdaad zien we even later,
duidelijk de silhouetten van roofvogels boven ons cirkelen. Er staan
verscheiden groepjes met gidsen stil. Allemaal turend met hun verrekijkers.
Wij blijven ook even staan om misschien wat meer te horen te krijgen. En dat
is ook zo, want het zijn buizerds. Dat kun je horen aan hun "gemiauw", weten
ze ons duidelijk te maken. Buizerds maken echt een "miauw" geluid en daar zijn
ze dan aan te herkennen. Nou, dat weten we ook weer. En dat geeft ook weer
voer om ook eens wat vaker met een boswachter of gids op stap te gaan.
We gaan weer verder door de groeve. Bij het volgende groepje horen we de gids
uitleggen dat er vroeger mergel gewonnen werd in een gangenstelsel en dat het
later pas over ging in dagbouw met grote machines. En uiteraard leg ik Kathy
dan ook even kort uit hoe ze die mergelstenen los zaagden en dat ze die dan op
de manier waarop ze die uitzaagde, ook weer mee moesten bouwen. dus niet
kantelen of draaien maar zo eruit en op dezelfde manier er in. Tja, "Wij"
hadden bij NS ook gebouwen die (deels) uit mergel waren opgetrokken en het
beste voorbeeld is natuurlijk het station van Valkenburg.
Onderweg zien we borden in het groen staan met uitleg over die
mergelwinning.
En dan komen we bij de zuilen. Grote piramides van de ENCI groeven, zo lijkt
het. Tegenwoordig omgeven door groen, maar het blijft imposant.
En we gaan weer verder. Volgende bestemming is het uitzichtpunt. Daarvoor
wandelen we wel met een grote boog naar toe. En uiteraard moeten we daarvoor
ook omhoog. Rechts van ons ligt nog wel de grote plas. Dat men daar vroeger
gewoon in mocht zwemmen, terwijl het nog echt blauw van kleur was.
We zien de tap naar het uitzichtpunt verschijnen. Gelukkig heeft Kathy geen
schrik voor open trappen, want anders konden we deze tocht wel vergeten.
Het is een hele klim en mijn luchtwegen worden weer flink op de proef gesteld.
Bijna boven is er nog een bankje waar we even kunnen uitpuffen voordat we aan
de laatste etappe over stenen trappen naar boven kunnen.
Het weer:
Zonnig en best a lvroeg warm. T= 19,6ºC, Tgevoel= 18,3ºC. Wind kracht 2 (O)
Statistieken:
Fitnessleeftijd: 31
VO2max: 43
HRgem: 113 bpm
HRmax: 159 bpm op 2,38km
Geen opmerkingen:
Een reactie posten