De Vrijbuiters - training in mooie herfsttaferelen

Ik heb het blijkbaar gisteren niet goed bekeken bij het weerbericht. Dacht ik dat we geen nachtvorst zouden krijgen maar niets is minder waar. De Grand Scenic, helemaal dicht gevroren. Nu heb ik nog wel even voordat ik naar de training vertrek maar ondanks dat de zon al is doorgebroken is deze nog niet doorgedrongen tot de Grand Scenic. Dat wordt dus gewoon ouderwets ijskrabben. Wel eventjes, erg milieu-onvriendelijk, de auto alvast gestart en het interieur op ontdooien gezet. Helaas merk ik nu ook dat de spiegelverwarming rechts het niet doet. Terwijl de linkerspiegel, wel de belangrijkste, dampend het ijs in waterdamp doet sublimeren, blijft de rechterspiegel koud, ijskoud. Jammer maar helaas. Iets minder luxe dan maar.

Germaine zit nog in de auto te wachten en ik zie de Peugeot van Herman ook al staan als ik het pad naar de startplek inrij. Het ziet er mooi uit, zo, met die felle zon door de donkere bomen. Toch vlug even een kiekje schieten. Met de telefoon, want ik heb mijn fototoestel vergeten...

We, of beter gezegd zij, weten al dat Monique en Carla vandaag niet zouden komen en Hans verwacht ik ook niet. Wel nog Dorie en die komt dan ook. Het is nog een paar minuten voor 11 als iedereen al staat te popelen om te beginnen. En waarom niet, als we toch al compleet zijn.

En compleet wil zeggen wij met zijn viertjes, Riet, Dorie, Herman en ik, voor de echte training en André, Jan, Jos, Annie en Germaine voor de wandeling.

Die vorst voelt nog steeds koud aan en daarom slaan we stop 1 over en dribbelen al zwaaiend, knieheffend, hakken-billend, huppelend en slingerpassend, door naar stop 2 voor de overige dynamische warming-up oefeningen op de plaats. Intussen toch ook weer wat mooie sfeerfoto's geschoten met de Samsung S4.

Het heen en weer slaan we ook niet over en verder lopend naar de bosrand komen we uiteindelijk uit in een stralend zonnetje op de verharde weg. Na nog wat oefeningen en dribbelen gaan we in eigen tempo terug tot aan het 2e fietspad. Herman maakt ons nog vlug even wijs dat we over het zandpad verder moeten gaan want verderop heeft hij een vossenstrontje zien liggen. En God-weet-wat een vossenstrontje is. Maar hoe we ook zoeken, niks geen vossenstrontje....

En dus maar verder met serieus werk, langzaam aan richting cooling-down.

En we zijn vroeg dit keer. Bij de afslag richting kantine hebben we nog 10 minuten te gaan. Tijd genoeg om nog een extra blokje om te lopen richting verharde weg en via de Locht weer terug naar onze kantine. En zodoende komen we ook nog Vrijbuiter Ko tegen die vandaag even op bezoek komt.

Ter afsluiting van de training nog wat rekken en ademhalingsoefeningen en dan is het op naar het gebak van Jos, die morgen 76 jaar wordt.

Het weer:

Koud en ook vochtig koud. Gelukkig geen wind maar de temperatuur ligt hier in het bos nog rond het vriespunt. 

En dan nog even de sfeerfoto's van vandaag.

GVAC - Coopertest: resultaten

Wat mijn eindresultaat op de Coopertest was, is bekend, nl. 2.270 meter over 12 minuten, oftewel 11,35km/u gemiddeld.

Wat het betekent voor mijn training is vandaag met de mail binnengekomen.

En het is verrassend, mag ik wel zeggen.

In groep 1 trainden we met percentages van 80, 85, 90 en 95% van de snelheid op de 6 min.test (6MT).

Dat betekent bij een 6MT snelheid van 10,6km/u dat we trainden op navenante percentages, dus resp. 8,5 9,0 9,5 en 10,1km/u afhankelijk van de opgegeven afstand.

Ik heb dat altijd vreemd gevonden want waarom altijd langzamer trainen dan de 6MT en pas weer op een nieuwe 6MT er voor 100% er tegen aan en dan nog eens langer dan je gewend bent om in dat tempo te lopen. Als "ervaringsdeskundige" op gebied van hardlopen heb ik daar zo wel altijd mijn eigen draai aangegeven, maar voor een beginner lijkt me dat toch anders.

En hoe anders is het, nu ik de trainingscijfers zie na.a.v. de Coopertest, de 12 minuten test.

Hierbij is voor de percentages uitgegaan van een 100% snelheid op diverse afstanden gerelateerd aan het resultaat van mijn Coopertest. M.a.w. als ik voor die 2.270 meter 12 minuten nodig heb (=11,35km/u), dan moet ik een afstand van slechts 100m in 26 seconden kunnen afleggen (=13,7km/u). En een kilometer in 5:02min. (=11,9km/u) En dat dus op de volle 100% inspanning.

De percentages 75, 80, 85, 90 en 95 zijn van deze 100% inspanning afgeleid en in de tabel gezet.

Dit zijn dus meer realistischere trainingstijden, lijkt mij, maar het geeft ook wel "vreemde" situaties.

Bijvoorbeeld:

De opdracht luidt 200-400-600 in resp. 80, 85 en 90%

Voorheen zou je elke run een fractie sneller moeten lopen, dus de 600m iets sneller dan de 400 en de 400 iets sneller dan de 200. De percentages van de snelheid op de 6MT lopen immers op.

Met de "nieuwe" tabel is dat anders.

Dezelfde opdracht 200-400-600 in resp 80, 85 en 90%. Nu loop je gedurende de 200m met dezelfde snelheid als de 400m en op de 600m zelfs een seconde per 100m langzamer. M.a.w. het tempo wisselt niet meer maar je loopt met hetzelfde tempo alleen telkens wat langer en soms daarbij ook nog wat langzamer.

Dat wordt dus even wennen voor mij, maar dat komt natuurlijk ook dat ik door dat gedoe met mijn longen waarschijnlijk enkele testen gemist heb en deze tabel nog niet eerder heb gezien.

Voor de komende tijd betekent dat wel dat ik de tijden die ik moet gaan lopen op de training van te voren goed moet hebben opgenomen en opgeschreven want dat ga ik geheid vergeten. Het zal ook wel beter zijn als ik de tabel plastificeer en standaard in mijn sporttas laat zitten.

Als extra is ook een tabel opgenomen met prognoses voor wedstrijden ("trimlopen/prestatielopen). Daarin loop ik nog wel iets achter vanwege het conditiegebrek op de wat langere afstanden, oftewel, nog niet genoeg kilometers in de benen....

Voor een trail zal ik de 75% uit de tabel gebruiken, maar waarschijnlijk ligt die in de praktijk nog lager.

In de bios - Vaiana OV 3D

Samen met dochter Kathy zien we graag de films van Disney. Eigenlijk gaan we beiden graag naar animatiefilms maar dan het liefst in de originele taal. Herkenbaar aan OV (= originele versie). Waarom is mij niet bekend maar in ieder geval is het wel zo dat de OV-versies slechts heel beperkt worden gedraaid. Zeg maar gerust één hele week. En als je dan toevallig die week niet kunt, dan ben je alleen nog maar aangewezen op de Nederlandstalige versie. Zo hebben we al wat OV-versies gemist, zoals onlangs nog Pete's Dragon = Peter en de draak.

Maar vandaag lukt het wel, in zaal 6 van Pathé Eindhoven, samen met nog 3 andere gasten.

Opvallend is dat de voorfilms wel érg lang zijn.

Uiteindelijk is het zo ver. De 3D-bril kan op, laat maar komen.

De film:

Zoek je op Youtube, dan blijken de trailers over Moana te gaan i.p.v.Vaiana. Een beetje onderzoek leert dat Moana in Europa een Italiaanse pornoster blijkt te zijn en de film met die pornoster geassocieerd werd. (als kinderen Moana zouden googelen, dan zouden ze op heel "verkeerde" websites uit komen) En daarom heet Moana in Europa dus Vaiana en in Italië zelfs Oceanië.

Niet verstoken van enige verdere voorkennis over deze film is het meteen al een genot om te zien hoe goed tekenfilms er tegenwoordig uitzien. Het wordt niet voor niets dan ook tegenwoordig computer-animatie genoemd. De 3D maakt het daarbij nog levendiger. De bewegingen en de herkenbaarheid van een Vaiana als baby en kleuter is gewoon een lust om te zien.

Het verhaal wat zich afspeelt in Polynesië, gaat over een avontuurlijke tiener, Vaiana die, met behulp van halfgod Maui, de oceaan over zeilt op een spannende missie om zichzelf te bewijzen als grote navigator en om haar eiland en de mensen daar te redden.

Zoals altijd zijn de films van Disney tegenwoordig wat muzikalistisch opgebouwd. Ook hier zitten hele stukken zang in verwerkt en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet van alles gecharmeerd was. Met name de lengte van sommige muziekstukken waren mijn inziens wat aan de te lange kant.

Het geheel krijgt van mij een dikke voldoende maar wellicht ben ik wat bevooroordeeld omdat ik nu eenmaal van dit soort films weg ben. 😁

GVAC baantraining - coopertest

De stress weken lopen ten einde en dat betekent dat we eerst nog de top moeten bereiken. Man,  man, wat een dagen de laatste tijd. Vroeg op het werk, laat thuis, ik maat 's morgens het licht aan en 's avonds weer uit, zo gezegd. En vandaag is het niet anders, behalve dat ik wat later ben begonnen vanwege een bezoek aan de huisarts vanmorgen. Maar toch, het is al weer donker wanneer ik het kantoor verlaat, als allerlaatste.

En het is druk buiten. Op de parkeerplaats bij mijn Grand Scenic hoor ik op het perron nog omroepen dat de reizigers "gratis een kopje koffie kunnen halen, gezien de omstandigheden....". Geen idee wat is gebeurd maar ik ga maar vlug naar huis want vandaag wil ik, hoe dan ook, naar de GVAC baantraining.....

....en het is al half 7 als ik oor de voordeur binnenkom.mijn bordje eten staat al klaar. Hoe ze wist dat ik er aan kwam? "Nou gewoon, ik zou gaan trainen en dus zou ik wel "op tijd" thuis komen....".

En nu aanvallen. Hap snap. slik, zo een volledige maaltijd naar binnen in een dikke 5 minuten. Snel omkleden naar sportkledij en de broodnodige sanitaire stop, nummer 3 en dan met gezwinde spoed richting GVAC. Natuurlijk is de parkeerplaats vol maar gelukkig vind ik in Knegsel nog een plekje.Eenmaal in de sporthal blijken de groepen 1 en 2 nog in de kantine. Heb ik nog even geluk. Kan ik ook nog net "ja" roepen als mijn aanwezigheid wordt gecheckt.

Het programma voor ons: Een uitgebreide warming-up. Dat betekent vandaag heel wat rondjes in lopen en actieve handelingen onder het lopen. Oké, dat gaat wel goed. Alleen die wind. Die koude wind nog wel. 10 Minuten inlopen en ik heb het nog koud, in tegenstellingen tot de anderen in mijn groep. Maar we zijn zo ver. De groep voor ons is klaar en wij mogen.

Het wordt voor mij de eerste keer sinds mensenheugenis sinds ik een coopertest doe. Die 6 minuten lopen van de afgelopen jaren, die gingen wel. Lekker kort. Nu moet ik echt gaan indelen. Ik schat me zelf in op over de 2.000meter, liefst 2.200meter. Dus ook niet te hard weggaan!

De eerste 100m gaan in 0:31 en ook de tweede 100m. Belinda loopt voor me en ik hou zo'n beetje haar tempo aan. 1e Rondje in 2:03, Dat zal ongetwijfeld gaan teruglopen. En ja hoor, Einde 2e ronde en Belinda gaat er vandoor en loop langzaam uit. De 3e ronde en een jongedame wiens naam ik nog niet weet komt hard voorbij en haakt in ronde 4 aan achter Belinda. Ronde 5 en Belinda loopt zeker al 100m voor me maar ze is inmiddels ook al door de jongedame ingehaald. De 2000m heb ik al in de pocket en bijna op 2.100m gaat het fluitje van de laatste minuut. Nou, 2.300m lijkt me niet haalbaar en een "eindsprint" zit er niet echt meer in, in tegenstelling tot vroeger. En dus stopt de afstand na 12 minuten op 2.270m oftewel 11,35km/u.

Tevreden? Ja dat wel , maar toch.... Liever had ik 2.400m zien staan. Ook Belinda is daar niet in geslaagd, op 65m na. Het jonkie wel, precies op de minuut af 2.400m. Chapeau!

Heb ik tenminste een afstand om volgende keer te verbeteren, als het weer wat warmer is.

Even een blik terug in de geschiedenis. 

Pakweg 30 jaar geleden haalde ik op 20m. na net de 3.200m niet.....

Ja, ik begin ook ouder te worden.

Op controle bij de praktijkondersteuner

Het is weer zo ver. De 3 maandelijkse controle. Kijken naar de resultaten van het bloedonderzoek, bloeddrukmeting en gewicht. Voor alle zekerheid 's morgens nog eens de weegschaal bestegen en met 81,5kg schoon aan de haak durf ik het wel aan. Met alleen een T-shirt en de lichtst-gewicht-schoenen, natuurlijk.

De resultaten uit het bloed zien er goed uit. 

De cholesterol, (welke? Ik denk de slechte) staat op 2,49 waar dat een jaar geleden nog 2,65 was. Niet dat dat mij iets zegt, overigens.

De bloeddruk. Ze meet het 2x, voor alle zekerheid. 140/72 en dat is ook goed.

En het gewicht? Nou, dat hoeft niet..... Shit!

Of ik nog klachten heb?

Ja, eigenlijk wel. Sinds de overgang van Crestor naar Atorvastatine heb ik best wel vaak last gehad van kramp in mijn voeten. Voornamelijk kramp in mijn tenen maar ook onder de voetzool en vaak 's nachts in bed, maar ook wel eens gewoon overdag, of als ik op de bank lig. Gaan staan wil wel eens helpen, maar hier had ik voorheen geen last van. Eerlijk gezegd heb ik het nog niet in de bijsluiter gecontroleerd, maar Floor, de praktijkondersteuner, herkent het wel. 

Remedie: toch maar even stoppen vanaf vandaag gedurende 2 weken. Eventueel ook elke dag magnesium slikken. Dat wil ook wel helpen. Ook tegen de pijnen in de muizen van mijn handen. Donderdag over 2 weken (15 december) ze mij omstreeks 15:00 om te vragen of het inderdaad geholpen heeft.

Ik ben dus benieuwd.

Vrouwlief haalt overdag alvast een potje magnesiumpillen voor mij. Van de Kruidvat, want die zouden goed genoeg zijn. Gebruiksaanwijzing: 2 pillen met water gedurende de maaltijd en de dosis niet overschrijden.

Dus 2 pillen. Altijd. En niet meer. Vraag ik me meteen af waarom ze de dosis van een pil niet verdubbelen zodat je telkens maar 1 pil hoeft te slikken. Is het potje ook meteen een stuk kleiner. Ik kan het even niet volgen.

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 153.013 Verbruik = 62kWh (+3) [8,9kWh/dag]
Nog steeds hoog, maar ook nu weer veel wasmachines gedraaid.

Gas:
Stand = 29.167 Verbruik =40m³ (-8) [5,7m³/dag]
Onduidelijk waarom het minder was. Waaide wel.

Gewicht = 81,5kg (-0,7)
Tja...

Trimloop - 'T is voor niks loop Geldrop (15km)

Eigenlijk is het plan om vandaag in Ell te gaan lopen. Zien hoe deze 12,5km verloopt t.o.v. die van de Valkenloop. Maar Johan en Dorie gaan naar de 'T-is-voor-niks loop in Geldrop. Maar de uiterste datum van de inschrijving is allang gepasseerd. Toch gaat Johan Dorie nog voor de 15km inschrijven, voor geval er nog iemand zich afmeldt. En laat ik dat ook maar doen. Dorie heeft haar bevestiging al, als ik te horen krijg dat er nog 2 wachtenden voor me zijn, Maar ook dat duurt maar 2 dagen en ik mag starten met startnummer 743.

Kwart over 9 pikt Johan me op en bij de sporthal de Coevering in Geldrop zij we zo.

Het is al een drukt van belang. Om 10 uur starten de hele marathon, 30km en halve marathon. De overige afstanden hoeven pas een uur later aan de start te verschijnen. En zo kunnen wij nog wel even wat flauwekullen en genieten van het getoeter van een blaaskapel. En wij, dat zijn Rinie, Toon en Dorie.

Het is 10 uur en we mogen. Vanwege de kou van afgelopen dagen heb ik me stevig voorbereid op vandaag. 3 lagen over elkaar waarvan de onderste een thermoshirt. En laat het weer er vandaag toch heel anders uit zien. Een zonnetje en zachte temperaturen. Een heleboel blote armen en benen dartelen om me heen. Maar ik laat met niet kennen en hou mijn handschoenen gewoon stevig aan.

Uiteraard ga ik rustig van start want 15km is niet niks voor mij op dit moment. Ook al loopt Dorie wat voor me, ik pas me toch niet aan aan haar snelheid. Het is nog lang. Gelukkig zijn we niet de enige die het rustig aan doen. Als we de splitsing van de kortere afstanden zijn gepasseerd zijn de 15 kilometers definitief. We lopen een tempo tussen de 9 en de 10km/u als we bij de drankpost aankomen. Die is al erg vroeg, pakweg 4,5km en ik weet ook dat dit de enige drankpost is en daarom sla ik meteen maar 2 bekertjes achterover.

We vervolgen onze weg en ik ontdoe me toch maar van mijn handschoenen. En ja, ook ik begin het aardig warm te krijgen in mijn winter-outfit. We zijn de pakweg 8km gepasseerd als vermoeidheid komt opzetten. Dat zou ook kunnen liggen aan de kies met verdoving van afgelopen vrijdag en de last die ik er nu nog van heb tezamen met de flinke dosering paracetamols die ik heb ingenomen. Laat ik het in ieder geval maar volhouden tot aan de 10km. Helaas staan er na de 5km geen afstandsbordjes meer. Wel vanaf nog 4km te gaan, en dat nog elke kilometer tot het einde. Maar het gaat nog goed en ik blijf aan de gang. Nog 3km te gaan. Het bordje nog 2km te gaan blijft echter weg. Misschien door een onverlaat weggehaald. Maar dan verschijnt het bordje nog 2km alsnog, een dikke 9 minuten na de vorige. Mijn water zegt me dat dat niet klopt en dat hakt er meteen mentaal hard in. Die laatste 2 km. lijken opeens heel lang. En als we dan eindelijk het bordje nog 1km gepasseerd zijn, neem ik het even van. "Eventjes wandelen want ben toch wel erg moe nou...." Niet lang overigens. Pakweg 200m. max. En dan is er de finish.

Ik heb dorst, enorme dorst, maar er is echt helemaal niets te drinken achter de finish en dus moet ik rap mijn tas uit de bewaring halen voordat ik me aan wat meegebracht vocht tegoed kan doen.

Toch wel aardig vermoeid wacht ik zittend op Dorie die nog haar rek- en strekoefeningen aan het doen is. Daarna is het douchen en terug naar het gemeenschapshuis. En nog steeds dorst. Een Radlertje gaat er wel in. En na een erwtensoepje en een broodje frikandel, nog maar een Radlertje. Intussen is Wally, geheel okselfris, al gefinisht van haar marathon in 3u47. Op Johan is het nog even wachten maar een 3 kwartier later loopt hij ook onder de finishvlag door. Maar hij ziet er wat minder okselfris uit.

Nog een kopje koffie voor Johan en we kunnen naar huis.

Onderweg horen we dat Rosberg er toch in geslaagd is om wereldkampioen te worden en dat Max Verstappen er niet in is geslaagd de 4e plaats in het wereldkampioenschap te behalen.

Eenmaal weer thuis zijn er toch wel grote twijfels over de afstand. De GPS van Dorie komt amper 3 meter boven de 14km uit, terwijl mijn Endomondo-app wel een paar honderd meter over de 14km uit komt, maar die heb ik ook nog eens vergeten uit te zetten. Het lijkt er daarom ook wel sterk op dat de totale afstand geen 15km, maar slechts 14km is. Daarbij zijn de kilometer aanduidingen onderweg wel heel erg onbetrouwbaar.

De Vrijbuiters - Een uitstapje met lunch

Door de maandelijkse contributie is de koffiepot dusdanig vol geraakt dat we dat met alleen koffie en thee drinken na de zaterdagtraining niet op krijgen. En wat doen we dan? Dan maken we dat op aan andere dingen. Zo hebben we daar in het verleden ook al wat feestjes en zelfs nog deels een Survival weekend in de Belgische Ardennen mee gefinancierd. Maar dat was vroeger, toen het ledental nog zeker 2 keer zo groot was.

Voor vandaag hebben Monique en André een uitgebreide lunch geregeld in het pittoreske Steensel. En dat inclusief een voetreis heen en terug.

Om 11 uur is verzamelen op de startplaats van de Vrijbuitertraining. Vanwege de stevige onterechte commentaren van André dat ik er wel om 11uur moet zijn en niet om 1 minuut over, ben ik er dan ook al een kwartier van tevoren. Bijna iedereen, overigens. Dorie wat later maar organisator André laat nog lang op zich wachten, evenals zijn assistente Monique. Van Monique weten we dat die toch wel komt maar nu de man met de grote mond er om 3 minuten voor 11 nog niet is begint menig wenkbrauw toch te fronsen. Gelukkig is om2 minuten voor 11 toch de hele club die te voet naar Steensel zal afreizen compleet. Te voet, ja, want Jo gaat met zijn auto rechtstreeks naar brasserie Family's en helaas zijn Ko en Ine de enige afwezigen vanwege hun gezondheidsproblemen.

De wandeltocht gaat gewoon door het bos van De Sprankel, merendeels over de bospaden. Een enkele keer van het pad af, door het struikgewas wat me eerder doet denken aan een trail dan aan de uitgezette wandelroute van André. Maar ach, we zijn het wel gewend. Het is niet de eerste keer dat André hopeloos is verdwaald. Het is dat we het bordje "Steensel" tegenkomen i.p.v. "Douane" zodat we weten dat we weer in buurt van de bewoonde wereld zijn. Eenmaal weer op de verharde weg is de route naar brasserie Family's zo gevonden. Daar aangekomen staat Jo ons al op te wachten, bij zijn spiksplinternieuwe Renault.

We worden hartelijk ontvangen en een lange tafel is al voor ons gedekt en reeds voorzien van allerlei lekkernijen. Het blijkt nog niet alles te zijn. Wanneer de eerste opname voor koffie, Thee of wat anders is gedaan, wordt daarna al de soep geserveerd. We vervolgen met de broodjes en grote variatie aan warm en koud beleg en al doende wordt er ook nog een malse kroket op onze borden geschoven.

Ik zal het toch nog maar eens bij naam noemen:

Brood: broodjes: hard, zacht, met sesamzaad, bruin, muesli, panini, krentenbol en verder gewone sneetjes brood: wit, bruin, donkerbruin, met krenten en dan ook nog croissants/

Beleg: zalm, makreel, gerookte forel, kippenragout, scrambeld eggs, tonijnsalade, waldorfsalades, tomaten-salade maar gewoon diverse kaassoorten, hamsoorten, rosbief, gekookte eieren. 

En dan mag je ook nog eens kiezen uit cholesterol verlagende Becel of keiharde roomboter. Het kan niet op.

Het is goed mogelijk dat ik zelfs nog wat vergeten ben, zo'n uitgebreid assortiment was het.

Hoe lang hebben we gebuffeld? anderhalf uur, 2 uur? Eigenlijk zouden we nu languit op de bank moeten uitbuiken. Nee, het is allemaal niet opgegaan. En we moeten ook nog terug naar de auto's. Te voet, wel te verstaan. Behalve Hans, die onlangs weer getroffen is door een hartinfarct. Hij kiest ervoor om met Jo mee te taxiën. Intussen volgen wij de route, een andere route, terug naar de startplaats van de Vrijbuiters. Hiervoor gaan we Steensel in en door en buitenom langs wat bosjes, grafheuvels, golfbanen om uiteindelijk weer door De Sprankel bij onze kantine uit te komen. Tja en zouden we toch wel weer een kopje koffie lusten...

We praten wat na en dan is het uitje voorbij. Toch stiekem al half 4 eer ik eindelijk op de bank kan uitbuiken. Maar poeh, wat was dat lekker....

Bij de tandarts

Om half 4 is de afspraak dat er een kies geboord gaat worden en één kies getrokken.

De kies die getrokken moet worden is al lang een wens van mij omdat die mij al heel lang problemen geeft. Dat is begonnen met een vulling die er uit kwam. Dit was niet meer te herstellen en dus meer dan een jaar rondgelopen zonder vulling in een holle kies (!). Oké, voorzichtig eten aan de andere kant in mijn mond dan maar. Echter het gebeurt hoe dan ook dat ik ook wel eens aan de linkerkant kauw. De holle-kies-kant. Het gevolg is dat de stukken er letterlijk van af vliegen. Tot op vandaag bestaat de kies alleen nog maar uit de restanten van 2 punten wat vroeger het kauwvlak van een kies was. Bij de laatste controle beurt vindt de tandarts het toch tijd om de kies te trekken voordat het "echt" mis gaat.

Vandaag is D-Day.

Het boren van die ene kies, nota bene boven de kies die getrokken gaat worden, is geen tijd voor vanwege een opkomend spoedgeval. Dat wordt later een keer op een andere datum. Vandaag alleen "even" die kies eruit trekken.

Dat "even" blijkt wel "even" te duren.

"Eerst maar eens wat "anders" doen i.p.v. zo'n zware verdoving waar je alleen maar last van kunt krijgen." Nu weet ik niet wat hij precies doet maar ik voel wel af en toe de prikjes van een naald maar tegelijkertijd lijkt het net alsof hij ook wat anders in mijn mond spuit. In ieder geval mag ik zo nu en dan even de mond spoelen want het geeft een hele vieze bittere smaak in mijn mond. 

Ook nog even een röntgenfotootje, nog wat gefriemel en dan gaat het beginnen.

Hij begint met wat aan de kies te trekken en rukken. "Hij zit al erg los, dus dat moet zo lukken....". Of ik wil aangeven als het pijn doen. "Als het pijn doet? ik ben toch verdoofd, toch?", denk ik, terwijl mijn hartslag wat oploopt. Intussen is het trekken en rukken over gegaan in wrikken. Stevig wrikken. Het ene stuk gereedschap na het ander wordt te voorschijn gehaald. Hij heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Anders ik wel. Gelukkig voel ik geen pijn, nog niet. Intussen haalt hij het ene stukje kies na het andere uit mijn mond. "Is veel erger verrot dan ik dacht...", mompelt hij zo tussendoor. En dan eindelijk, 15 verschillende stukken gereedschap verder komt ie los, de wortel die er nog steeds in zat.

Poehee, ik blij, hij blij. "Hij zat veel vaster dan ik had verwacht, heb er zelfs pijn van in mijn handen", laat hij nog weten, maar hij is er in ieder geval uit. Drie kwartier heeft de strijd geduurd. Ik kan me nog herinneren bij de vorige extractie in het ziekenhuis dat de kaakchirurg ook al moeite had met het trekken van een kies. Die zat toen ook muurvast.

Tamponnetje op de wond en nog een paar extra om mee naar huis te nemen en thuis maar aan de paracetamol. Dat zal zeker nodig zijn, want eenmaal uit de stoel begint het vrijwel meteen pijn te doen. Dus eenmaal thuis gekomen gaan er meteen 2 paracetamols naar binnen en maar het bed in om tot rust te komen. Pfoei, nee, dat was geen pretje en nu de zeurende pijn en voortdurende de vieze smaak van bloed en slijm in mijn mond. Gelukkig heb ik vanmiddag mijn buik al helemaal volgevreten voor geval dat. Dit dus.... Hopelijk gaat "het genezen" van de wond niet al te lang duren. Morgen is het uitje met de Vrijbuiters en dat wil ik natuurlijk niet missen.