De 2e keer dat het georganiseerd wordt, voor ons de eerste keer hier.
Op YouTube staat nog een filmpje van vorig jaar en eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het, zo uitgebeeld, een prachtig stukje natuurgebied is. Een grote plas water met daarom heen een natuurgebied. Je zou bijna vergeten dat die bergen er om heen toch echt de afval bergen van de voormalige steenkolen mijnen zijn.
De weersvoorspellingen voor vandaag zijn ook niet te vergelijken met die van vorig jaar dus het zal wel een hele verassing worden. Een hele koude verassing, vrees ik.
In ieder geval is er bij ons 's morgens nog geen sneeuw te bekennen. Onderweg naar België schijnt zelfs nog de zon en een enkele inhalende personenauto met een besneeuwd dak verraadt dat het elders in Nederland wellicht heel ander weer is.
Op de plaats van bestemming weet Johan de VW Golf achter een groot hotel-achtig gebouw te parkeren waar we maar niet weten wat de functie van dat gebouw is. Maar niemand die er bezwaar tegen heeft. We worden zelfs door een man op die parkeerplaats "succes met de wedstrijd" gewenst.
De start en finish staan naast de 2 markante mijnliftschachten. Het is er koud. Erg koud. Het waait hard, windkracht 5 en met die lage temperatuur van tegen het vriespunt maakt het dat de gevoelstemperatuur zeker enkele graden onder het vriespunt ligt.
In de grote tent waar we de startnummers kunnen ophalen is het propvol. Zo druk dat er geen doorkomen aan is maar met wat wringen lukt het uiteindelijk toch om de rij van de 20 en 30km te doorkruisen naar onze rij van 10km.
Jürgen, de enige andere GVAC-er buiten ons, is om 10:00u gestart voor zijn 30km. Johan om 10:15 en wij gaan om 10:30 weg.
De start is nog rustig i.v.m. een ijsplaat direct achter de start. Niet gezien, behalve een klein bevroren plasje. Wel zien we links van ons nog een groep lopers maar dat is maar schijn. Het blijkt nl. het spiegelbeeld van onszelf te zijn.
Dorie gaat in eigen tempo op weg omdat ik nu eenmaal een langzame start heb. Nodig heb. Zodra we bij de grote plas aankomen begin ik al op adem te komen, maar het pad is erg smal en de lopers voor me hebben nogal veel weg-ruimte nodig. Ik ben niet de enige die daar last van heeft maar ik heb geen zin in tussensprintjes om voorbij te komen en daarom blijf ik er achter hangen, wachten op een gaatje. Intussen zie ik voor me Dorie steeds verder weg lopen. Wanneer het pad breder wordt kan ik, wel, eindelijk goed voorbij de blokkades. Voorzichtig loop ik op Dorie in totdat ik haar aan de kant van het parkoers zie staan, klaar om een foto van me te maken. Dat valt niet mee. Eerst de handschoenen uit, de smartphone aanzetten, camera-app zoeken enz. Dat kost gewoon te veel tijd en dus wordt het een foto van mijn derrière. Als ze weer bij me is blijken we toch al ruim 3km erop te hebben zitten.
Het parkoers is nog steeds redelijk vlak maar even later begint de beklimming van zo'n kolenberg. En kolenbergen kennen we ook van de Hivernaltrail en dat betekent wandelen. Iedereen in onze directe omgeving moet er aan geloven. En het is lang. Denk je dat we er zijn en dan krijg je een bocht en gaat het gewoon weer vrolijk steil omhoog. En bovenaan wacht dan een uitzicht over Maasmechelen.
Daar moeten we even een foto van maken en niet zo dicht aan de rand zoals sommigen dat doen want het ziet er stiekem best wel glad uit daar.
Als we verder gaan kan het niet zo lang meer duren eer we bij de verzorgingspost moeten aankomen want die moet op ongeveer 5,5km staan. Dat klopt aardig. Na wat ijskoude cola in de vouwbeker maken we ons op voor de laatste 4,5km. Geen appeltje-eitje want er staat nóg een bult te wachten. Ook nu gaan we eerst langdurig en langzaam omhoog totdat het pad opeens ophoudt en we een ruige berg zonder enig houvast op moeten. Zowat iedereen moet onderweg naar boven 1 of 2 keer stoppen om op adem te komen. En boven is even op adem komen wel een must. En dan lijkt het alsof we nog niet helemaal boven zijn. Een stuk verder is er nog een uitkijkpost waar we over heen moeten. Voor de afwisseling hier maar eens een 360º filmpje gemaakt. Filmen doe ik eigenlijk nooit. Eens zien wat het wordt.
We vervolgen onze weg. In mijn beleving gaat het nu alleen nog maar naar beneden. Dat is ook zo. Via een paar haarspeldbochten komen we duidelijke merkbaar weer op de begane grond. Het "pad" loopt nu nog zo'n beetje door de boesj boesj en in de verte horen we de speaker al. "We zitten al op 10km....", laat Dorie weten, terwijl de finish nog niet in zicht is. Eenmaal over de streep geeft haar GPS een overschrijding aan van 260meter terwijl dat doorgaans toch (logischerwijs) minder is dan de opgegeven afstand. Als ik later het kaartje van het parkoers nogmaals bekijk blijkt dit 10km-punt ook nog zo op de kaart te zijn aangegeven.
De cola aan de finish is letterlijk ijskoud en niet alleen de cola. De harde gure wind maakt het bijna ondraaglijk om wat langer in natte loopkleren buiten te blijven lopen. En aan de kant waar de wind vandaan komt, is ook de omkleed-ruimte van de dames. Nee, dat gaat Dorie niet doen en wanneer ik dat aan de herenkant wel doe is wel duidelijk hoe hard de wind de damestent in blaast. Het scheidingsdoek tussen dames en heren staat zo erg bol in de herenkant dat iedereen verwacht dat die elk moment de heren-afdeling ingeblazen zal worden. Nee, niemand verwacht dat er aan de andere kant dames zich aan het omkleden zijn. Dat zal niet veel uitmaken of je dat daar in de tent doet of buiten.....
Als Johan ook binnen is zorg ik voor de warme thee en koffie en ondanks dat het door de machines vers gezet is, blijkt het bij aankomst in de grote tent al behoorlijk te zijn afgekoeld.
Het heeft verder geen zin om langer hier rond te blijven hangen en dus keren we na de koffie en thee terug naar de auto en weer op weg naar Noord-Brabant.
Uitslagen (netto):
10km:
Dorie: 1u23:53
Jim: 1u23:53
20km:
Johan: 2u12:03
30km:
Jürgen: 4u001:28
