De 60 van Texel

Vandaag is dé dag.
De dag waarom we deze vakantie op Texel zijn aangegaan.
De dag van de 60 van Texel.

De 120km wedstrijd is al vanaf 4:35u aan de gang en de 60km start op 10:35u.De 60km estafette start weer een uur later. We zijn ruim op tijd en kunnen de auto nog fatsoenlijk kwijt. Intussen komen er verschillende 120km-lopers door, langs het startpunt. Oftewel, hebben ze er nu de helft, 60km, op zitten.

Lopend door het startvak komen we Wally ook nog even tegen en Hans Verbaandert, die hier zijn broer ondersteunt.

Als na de start het hele veld vertrokken is, gaan wij onderweg naar het eerste "ontmoetingspunt" op ongeveer 10km. In dit geval de Jan Ayeslag strandafslag. De lopers gaan hier van het strand af. Naast Luc Krotwaar zien we ook Eric Crombach voorbij komen.

Als Johan en Wally gepasseerd zijn gaan we weer op pad naar het volgende meetingpoint en zo de hele 60km lang.

Tussendoor nog even langs de villa voor een sanitaire stop terwijl Jos met de fiets op pad gaat om het tweetal de rest van de wedstrijd te begeleiden. En dan komt het. Er is geen huissleutel aanwezig. We kunnen het huis niet afsluiten. Een op-en-neertje richting Jos leert dat Jos de sleutel niet heeft en een belletje naar Anja en Leo heeft ook geen resultaat. Zij hebben echt maar één sleutel bij zich.

Terwijl wij verwoed op zoek gaan in de villa komt nog een telefoontje binnen. "Misschien in de rode jas van Leo of anders in zijn spijkerbroek..." Nou, we hebben hem gevonden en niet bij de spullen van Leo maar in de jas van Anja.... Jaja....

Wij kunnen onze begeleidingstocht gelukkig weer voort zetten.

Op "nog 15 km" is de afscheiding een feit.

Ik zie Wally alleen aan de horizon verschijnen. Weliswaar begeleid door Jos, maar Johan is in geen velden of wegen te bekennen. Pas als Wally al een tijd aan de andere horizon uit het zicht is verdwenen komt Johan opdagen. Het gaat niet zo goed, maar dat was ons al duidelijk. Hij heeft zelfs de handschoenen van Wally moeten lenen. Later zal hij toegeven hier wel te willen uitstappen, maar het toch maar niet gedaan heeft.

Volgende rendez-vous is de finish op de wielerbaan in Den Burg.

De planning van 6 uur wordt helaas niet gehaald. Niet zo verwonderlijk als je weet dat het al de hele dag waait en niet zo'n zuinig ook, en dat de lopers, minstens 30km tegen deze wind in hebben moeten ploeteren. En dat bij een temperatuur van amper een paar graden boven het vriespunt.

Hoe dan ook, ik sta klaar om de finish te vereeuwigen. Dat valt niet mee, met iedereen achter de finishlijn die het zicht op nieuwe binnenkomers ontneemt. Wanneer Wally onder het finishdoek door loopt is er nog niet zo gek veel tijd na de 6 uur verstreken. De foto mag dan wel niet 100% scherp zijn, maar onder het motto "niet geschoten is altijd mis", kan ik toch nog een heleboel mensen blij maken.

Ruim 9 minuten later is het de beurt aan Johan. Ik heb hem mooi in het vizier als hij nog net voor de finish wordt gepasseerd. Niks aan de hand, ware het niet dat die flapdrol het ook nodig vindt om voor Johan te gaan lopen. Bang om zelf nog ingehaald te worden? Wie zal het zeggen, maar door die kamikaze actie is de finishfoto van Johan niet zo fraai geworden. Daar valt helaas niet veel aan te photoshoppen.

Na de hereniging achter de finish is het tijd om terug te keren naar de villa.

De avonduren vullen we met twitteren en facebooken, SMSsen en internetten. Social media hoort er tegenwoordig immers bij. Ook bij de 60 van Texel.

De foto's staan inmiddels op internet en zijn hier te vinden.
Maar hieronder ook alvast enkele: