Training - De Vrijbuiters

Nu weet ik al dat het vannacht zou vriezen en ja hoor, de Grand Scénic is weer helemaal dicht gevroren. Gelukkig hoeft vrouwlief niet weg en de C3 staat vorstvrij onder de carport en dus ga ik daar mee op pad. Nog mooi op tijd.

Helaas viel 2e Kerstdag dit jaar op donderdag en dat is nou net de dag waarop anders al het huisvuil wordt opgehaald. In dit geval gebeurt dat dan op de eerstvolgende zaterdag. Vandaag dus. En op zaterdag wordt ook het oud papier opgehaald.
Waar heeft dit nu mee te maken?
Nou simpel, op de Broekweg voorbij de rotonde sta ik oog in oog met... een klikowagen. Die voor de groen kliko's. En die staan altijd midden op de weg zodat de mannen erachter gewoon ongestoord de kliko's van beide kanten van de straat kunnen pikken. Daar sta ik dan stil. Ik zie achter de klikowagen ook een andere rij auto's wachten. Ik sta rechts van de weg en dan moet die klikowagen wel een keer van het midden van de weg af. Het duurt en duurt en uiteindelijk staat hij naast me en kan ik weer doorrijden. Dat geldt overigens niet voor de auto's achter de klikowagen.
Bij de volgende lastige zijstraat van rechts kijk ik goed uit voor verkeer van rechts en het enige wat er aankomt is... een klikowagen. Die voor het plastic afval. Maar die ben ik voor. Nog 1 klikowagen te gaan, waarschijnlijk die voor het oud papier, en die zie ik ver voor me, bij de meubelzaak de Echo maar die staat daar gelukkig stil. Waarschijnlijk aan de koffie. Nu verder zonder hindernissen kan ik mijn weg vervolgen naar de Vrijbuiters.

Ik ben er eigenlijk amper op tijd.
Als de C3 is geparkeerd en ik me omkleed en de boel afsluit, horloge klaar zet, is het al 11:03 als we eindelijk vertrekken. We, dat zijn Herman en Hans en Dorie en Iris, kleinkind van Johan.
We lopen zoals gebruikelijk naar de 1e stop voor de warming up en krijgen al een voorproefje van hoe het bos er uit zal kunnen zien. Het brede bospad ligt vol hele grote plassen water en er omheen is het een en al modder.
Na de warming-up lopen we Theo van D. tegen het lijf. Hij is er met de training van de halve marathon groep maar die zijn maar alvast doorgelopen.

Na deze korte ontmoeting neemt Herman het gidswerk weer over en leidt ons weer over de singletracks door het bos. Van tijd tot tijd stoppen we even om op adem te komen en lopen we weer terug om Dorie en Iris op te halen. Als we weer op het fietspad zijn aangekomen, doen we weer wat oefeningen. We krijgen gezelschap van een ouder echtpaar (tenminste, ik ga er vanuit dat het een echtpaar is) die ons blijkbaar wel vaker heeft bezig gezien en waarom ook niet, ze doen even wat oefeningen met ons mee.

Daarna is het voor ons tijd om naar de verharde weg te gaan, Nedermolen, waar we weer tussen de 2 ANWB paddenstoelen zullen sprinten.
Ook dit keer kom ik niet verder dan een topsnelheid van 17,8km/u daar waar ik een paar weken geleden nog over de 19km/u ben geweest. Met 47 seconden over 220m blijf ik steken op een gemiddelde van 16,8km/u. Herman, Hans en Iris volgen op 9 seconden, goed voor 14,1km/u. Alleen Dorie doet het rustig aan. Iris gaat er wel voor maar dat heeft dan wel tot gevolg dat ze steken in haar zij oploopt. En daarom doen zij het even wat rustig aan als wij weer rechtsaf een smal bospad in duiken.

Maar bij een kruispunt draaien we weer om ze weer op te halen. We vervolgen ons pad weer en na veel omzwervingen draaien we weer richting onze kantine. Eerlijk gezegd heb ik even geen flauw idee waar we zijn maar door de stand van de zon weet ik dat we de goeie richting in gaan. We lopen even door een stukje bos waar de zonnestralen  weer mooi tussen de bomen door schijnen.

En weer verder gaat het. Nog even een lang bospad af tot dat we weer op het fietspad bij het kapelle aankomen. En het is inderdaad een lang en kronkelig bospad en op het moment dat we er bijna zijn, ga ik op mijn bek. Net die ene boomwortel die wat verder omhoog steekt dan ik door mijn beslagen brillenglazen heb kunnen zien en bam, daar ga ik. En nog voordat ik de grond raak draai al instinctief in de valbreekhouding. Nee, de fotocamera heeft niets geleden (hoop ik), mijn bril ook niet, ook al is die van mijn oren afgeschoven en behalve de pijn in mijn linkerscheen, linkerknie, rechterheup, rechterschouder en rechterhand is er vooralsnog helemaal niets aan de hand.
We doen het nu even rustig aan en omdat we nog maar een minuut of 6 hebben dribbelen we rustig tot aan de banken vlak bij de kantine voor wat rekoefeningen en ronden het daarna op de startplek af.

Dan zijn we wel pas om 11:03 vertrokken, we zijn nu ook pas om 12:03 geëindigd. We hebben dus geen tijd vergooid.

Alle foto's zien? Ze staan HIER.