De eerste nacht weer in een eenpersoonsbed. Een IKEA-bed, aan de labels te zien. Het is dan ook Zweedse kwaliteit. Of dat betekent dat het goed is wil ik daarmee niet zeggen.
De matras is bepaald niet mijn hardheid. Geef mij maar een stevige harde matras die maar weinig indeukt. En slapen op die lattenbodem... Samen met de IKEA in-elkaar-schroef-verbinding vormt het bed één krakend geheel. Als ik mijn adem inhoud, dan kraakt het niet.
Daarentegen adem ik volop en ook nog heel luidruchtig. Het mag wel duidelijk zijn dat mijn nachtrust niet geheel onopgemerkt voorbij is gegaan.
In de vroege ochtend word ik wakker van de regen die, nou niet bepaald, zachtjes tegen mijn zolderraam aan tikt. Ik heb echter ervaring met even wakker worden en na die ene minuut begin ik aan deel 2 van mijn nachtrust.
Ik heb het leven, een verdieping lager, al wel gehoord, maar sta toch pas om 9 uur op.
Meteen maar de sportkleren aan en voor alle zekerheid ook mijn windjack. Dorie, die net brood heeft gehaald, vindt het niet al te warm, net als de berichtgeving op de smarttelefoons en tablets.
Johan heeft een wandelroute gevonden, de G14, goed voor 6,5 km. Dat wordt onze training.
Het kan hier ook niet anders dan meteen omlaag en omhoog en weer omlaag en omhoog enzovoorts. Ik reken daarbij sowieso op mijn eerste kwartiertje hijgen.
Mijn benen zijn wel stijf van de afgelopen trainingsloze dagen maar de heuveltjes zijn nog steeds te doen. Helaas is één van de blauwe paaltjes verdwenen en missen we daarom een afslag. Een eind verderop komen we toch weer op het oorspronkelijke wandelpad maar daar besluiten we de blauwe-palen-route maar weer in omgekeerde richting te vervolgen. Eenmaal terug bij de bungalow hebben we ongeveer 7,8km afgelegd. Vanwege de diverse stops staat er geen tijd voor, maar we kunnen stellen dat de gemiddelde snelheid nog net geen 8,5km. bedraagt. Voor een training waarbij nog 2 honden meeliepen mogen we niet klagen.
laat ik mezelf ook maar eens op de foto zetten, na afloop van de training
Na een zondagse brunch, compleet met croissants met jam is het tijd voor geocaching. Nou ja, meelopen dan, want Anja en Leo zijn de cachers en wij lopen er gewillig achteraan. Als je zelf niet mee cacht is er ook maar weinig aan, behalve dan de schoonheid van de natuur en de af en toe irritante wielrenners en mountainbikers die je bijna van de sokken rijden. Helling af natuurlijk. Het heeft wel wat weg van slenteren, of komt dat door die pittige heuveltjes hier? Onderweg strijken we eventjes neer op een terrasje voor een ijsje, omdat Anja daar zo'n zin in heeft. Laten we daar ook nog een ander stelletje geocachers tegenkomen en ja, dan zijn we nergens meer. Dus eten Dorie en ik gezellig met ons tweetjes hier dan maar een ijsje.
Op de terugweg naar de camping komen we onze groep weer tegen en gaan we gezamenlijk verder.
Omdat het camping-restaurant-terras vandaag voorbehouden is aan een stel genodigden, waar wij niet toe behoren, proberen Anja en Leo nog vergeefs een ijsje bij de snackbar te krijgen, terwijl ik voor een broodje hamburger ga. De 4 nul-uren-contract-oproepkrachten weigeren echter zelfs nog maar een blik waardig onze richting. Het ligt beslist niet aan ons want er heeft zich nog een vierde potentiële klant gemeld, maar nee hoor, iedereen vertrekt uiteindelijk met lege handen. Het zal ze een worst wezen.
Als alternatief nemen we op ons eigen terrasje dan maar de zelf gekochte vlaaien met koffie en thee.
En dan is het toch echt wel uitrusten. De benen hebben het zwaar te verduren gehad. Is het niet door de heuveltraining in de ochtend, dan wel door de heuvel-slentering in de middag.
Wat nog rest is het banale spel van de Eindhovense topclub in de bekerfinale-wedstrijd tegen de Alkmaarse Kaaskoppen op de televisie. Ik heb gelukkig alleen maar de tweede helft uitgezeten en ja hoor: Philips heeft niet gewonnen.
Morgenvroeg weer een heuveltraining. Ongeveer 5 à 6 km denkt Johan, maar wel met een pittige bult.
Natuurlijk heb ik tijdens de slentertocht heel wat plaatjes van het Zuid-Limburgse landschap geschoten:
Het is vandaag wel heel erg mooi weer.
Ik heb vandaag de koffie bij. Ruimschoots op tijd gezet. Dat ik pas een minuut voor aanvang van de training arriveer heeft dan ook echt volledig te maken met die langzaam rijdende vrachtwagen van Baetsen, voor me. En die moet ook nog dezelfde richting op als ik. Maar eenmaal verlost van deze kwelgeest stuif ik letterlijk het zandpad op, de bossen in, een wolk van zand en stof achterlatend.
De bloeddruk komt uit op 138 / 74. Ook goed.