Nou ja, 10km. Volgens de gegevens op de site zou dat om precies te zijn 11.302 meter zijn. Toch maar eventjes 1,3km langer en voor trail begrippen is dat heel wat. En zo geldt dat ook voor de 19km (20,012km) en de 30km (31,327km).
Maar goed, als je het van tevoren weet, kan je je daar op voorbereiden.
Kwart voor 8 en de Golf staat al voor de deur om me op te pikken. Eerst nog Renier ophalen en daarna Anja waar we de bordercollie Janse meteen achterlaten. En dan is het met zijn vijven, ikke voorin en Anja in het midden achterin, op naar Landgraaf.
Onderweg rijden we nog voorbij besneeuwde stukken en zo ziet het er ook in Landgraaf aangekomen uit. Het is er druk op de grote parkeerplaats omdat er in de sporthal waar we van de kleedruimtes gebruik gaan maken, tegelijkertijd een vlooienmarkt gehouden wordt. En ondanks dat er best voldoende parkeerruimtes is wordt de Golf toch nog een keer verzet want direct naast de sporthal is blijkbaar nog ruimte genoeg en zo hoeven we straks na afloop niet meer zo ver te lopen.
Omkleden gebeurt in de kelder waar het in de toiletten volledig aan verlichting ontbreekt. Gelukkig heb ik er met de urinoirs niet zo'n probleem mee en ik heb niet geknoeid, denk ik. Ik heb tenminste niets gezien.
En dan de start onder de gele boog. Natuurlijk sta ik helemaal achteraan en nadat het startschot is gevallen lopen we, Dorie, Anje en ik al bij de laatste 10, nee 6 lopers. Een stelletje, hij met action cam, en zij met grote rugzak gaan we al snel voorbij en dan loopt er nog 1 dame verder achter mij en voor mij beginnen Dorie en Anja al afstand te nemen. Natuurlijk, want ik start gewoon heel erg slow.
De dame achter mij gaat me nu ook al voorbij en nog maak ik me daar geen zorgen om. Bij de eerste modderpoel is het al weer gedaan, ik ben de dame al weer voorbij maar als we een bocht naar links maken en de reuzentrap naar Snowworld opdoemt, moet ik daar toch even een foto van maken. Weer word ik door de dame gepasseerd maar dat maak ik meteen weer goed. In een grote boog lopen we naar de immens omhoog torende trap toe. Alsof we onder aan een piramide staan,zo voelt het. En het is druk aan de voet van de piramide. Bootcampers maken gebruik van deze gratis attractie en zo te zien zijn het zelf 2 verschillende groepen. Ik blijf ook eerst onderaan staan. Och trappen. Ik heb het pas geleden nog gedaan en dat was niet eens de eerste keer. Ben al ervaringsdeskundige. Mijn techniek is gewoon, met 2 treden tegelijk omhoog, ondersteund door mezelf aan de leuning omhoog te trekken en de complet beweging rustig en vloeiend te laten verlopen. Gek genoeg gaat iedereen voor me trede voor trede omhoog en dat ook met losse handen. En zo komt het dat ik met mijn manier van traplopen niet alleen Anja en Dorie meteen voorbij ga, maar nog zeker 20 andere voorgaande lopers. Daarbij ben ik, eenmaal boven, ook niet echt moe en kan ik op mijn gemak wat foto's, van bovenaf gezien, maken.
Als ook Anja boven water is beginnen we eigenlijk pas aan de trail.
Na deze snelle stijging volgt, hoe kan het ook anders, een afdaling. Verraderlijk want het pad is niet alleen bezaaid met steentjes maar ook nog eens glad van de sneeuw en ijs. Eenmaal beneden en dan gaan we weer omhoog. In het begin gewoon stijl omhoog maat het wordt steeds steiler en steiler. Er is uiteindelijk niet eens meer sprake van een pad. Het tempo ligt nog niet eens op 3km/u. Eenmaal op de top gaat-ie weer. Omlaag. En nu is het afdaling à la Alp d'Huez. Een en al haarspeldbochten. Duidelijk dat dit een parkoers is wat normaal door mountainbikers wordt gebruikt. En zo blijft het maar doorgaan. Steil omhoog, steil omlaag. Omhoog gaat langzaam, want rennen gaat niet en daar is het vaak ook nog te glibberig voor en omlaag.... ook langzaam, te glibberig, losse steentjes of gewoon geen grip. Als ik tussendoor de GPS afstand opvraag, zitten we pas op pakweg een kilometer of 3 en dan zijn we al 24 minuten onderweg. We lopen in op een 2-tal in de witte jubileum T-shrits. Zij snijden de haarspeldbochten af door ze gewoon over te slaan en door de bosjes af te dalen maar dat maakt niet veel uit want even later gaan we ze toch voorbij.
En zo vallen er stiekem nog meer voorgangers ten prooi aan ons terwijl we niet echt zo hard gaan. Blijkbaar zijn zij toch te hard van stapel gegaan en hebben ze zichzelf al opgeblazen.
Na de steile stukken dan toch wat minder steile maar dan meteen veel modder. Ik ben dat inmiddels wel gewend sinds de laatste Poort van Heuvelland editie. En ja, het is moeilijk overeind te blijven in die blub en daarom doe ik het weer in mijn eerder beproefde schaatsstijl. En met succes. In "hoog" tempo glij ik over en door de modder heen, ook nu weer wat voorgangers passerend en een eind verderop, op de dames wachtend.
Voor de verandering steken we ook een beekje met helder stromend water over. Ik weet dat er nog een hoog stuk moet komen en die komt er ook en dan nog wel in de vorm van een heel erg steil, smal en modderig stuk vrijwel zonder enig houvast. Op moment dat ik een foto van een schuine boom achter me wil maken schuif ik van het pad af en bijna de "diepte" in, als ik me niet nog net aan de doornstruiken heb kunnen vastgrijpen.
Van daar af dalen we af en dan gaat het wat vlugger, ik voorop. Omkijken is niet verstandig en ik wacht een geschikte plek af om de dames op te wachten want gevoelsmatig moeten we nog wel een stuk als ik opeens Renier zie en tegelijkertijd rechts van me de sportvelden en ook de start/finishboog. Dus de finish is in zicht en de dames achter me zijn in geen velden of wegen te bekennen. Laat ik die paar honderd meter dan maar uitlopen, denk ik, en vervolg mijn weg. Maar daar heb ik me dus danig in vergist. Het parkoers gaat nog helemaal niet naar de finish toe maar juist er nog van af. Eenmaal op tempo heb ik geen zin meer om te lamballen, die finish zit er immers al aan te komen. En in de verte zie ik een man voor me lopen en daarvoor nog één en nog een groepje. Nou, die ene man heb ik zo te grazen en nu stort ik me op de andere voorgangers. De man heeft mij in de gaten en verhoogt zijn tempo richting het groepje dames voor hem maar mijn tempo is in verhouding hoog en ik ben er zo, erop en er over. De dames vinden dit alles behalve leuk maar mijn tempo is zo veel hoger dat ik op het laatste stukje zelfs nog een halve minuut uitloop.
Het is even wachten op de dames Dorie en Anja en een kleine 2 minuten later zijn ook zij binnen. En dan blijkt dat ik op het laatste stuk toch nog een stukje parkoers heb gemist. Waarschijnlijk omdat ik mijn voorgangers in het vizier kreeg dat ik een stukje rechtsaf over het hoofd heb gezien en dus een stukje heb "afgesneden"
Heel apart dat er hier aan de finish geen druppel drank te vinden is. Ook geen traditionele Limburgse vlaai. Dan maar meteen naar de kleedkamers, waar we eerst onze tassen ophalen bij de bewaakte "stalling" en, zoals ik bij het inleveren al had aangekondigd, liggen onze tassen, of in ieder die van mij, bedolven onder de sporttassen van de 19 en 30 km-lopers die allen later gestart zijn. Ik heb de twijfelachtige eer onze eigendommen uit de stapel te vissen.
Amper onder de douche uit of de kleedkamer stroomt al vol met 19km-lopers. "Dat is snel....", maar de reden is duidelijk: iedereen is verkeerd gelopen of verkeerd gestuurd. 10 i.p.v. 19km. Blijkt later dat de afstanden variëren van 10 tot 13km. De lopers en loopsters balen. Helemaal uit Den Haag en Antwerpen en dan maar 10km doen. Ook de organisatie baalt vreselijk. Zoveel moeite gedaan, verschillende starttijden om geen vergissingen te krijgen, een aantal mountainbikers op het parkoers om alles in de gaten te houden en dan gaat het nog helemaal mis.
Ik denk dat je mee moet hebben gedaan om enigszins te kunnen begrijpen hoe het mis kon gaan.
Mijn mening:
Op een relatief kleine oppervlakte zijn 3 parkoersen uitgezet en dat op een labyrint van paadjes, zigzaggend, slingerend. Ik vermoed dat de organisatie of in ieder geval de parkoers uitzetters daar redelijk bekend zijn. Als dat zo is dan schuilt het gevaar in het "kennen" van de omgeving, oftewel blind zijn door de bekendheid van de omgeving. De vanzelfsprekendheid van de route is dan niet dezelfde als die van iemand die er voor het eerst komt, moe (?), blik op oneindig en in tempo. Dan worden misschien op sommige plaatsen toch te weinig pijltjes geplaatst. De kans dat je 1 pijltje rechtsaf over het hoofd ziet is altijd groter dan wanneer er 2 of meer naar rechts wijzen.
Aldus één van beste stuurlui aan wal....
Het wachten is op Johan. Gezien de zwaarte van het parkoers lijkt me een tijd van 3 uur erg onwaarschijnlijk. Uit mijn navraag aan de eerste dame op de 10km blijkt nl. dat zij daar zo'n 1u07 over heeft gedaan. Dat geeft wel aan hoe zwaar het is.
Ik ontvang een tweet van Bart "2u45 of zoiets...." Hij is dus al binnen. Na later blijkt, in 2u47:48 netto en als 4e heer en slechts 3 minuten na de 2e en 3e heer die beiden in dezelfde nettotijd finishten en 10 minuten achter de winnaar. Als Nicole binnen is geeft ze al meteen te kennen dat dit toch veel zwaarder was dan de Poort naar het Heuvelland en dat ze er daarom ook 20 minuten langer over heeft gedaan. Maar wat is haar plaats? Derdes? De "eerste" dame heeft laten weten dat ze "slechts" 25km gelopen heeft en daarmee wordt Nicole dan toch als 2e dame "gehuldigd" en gaat ze voor een handdoek uit de prijzen waar ze uit mag kiezen. Inclusief een gratis startbewijs voor de CoRiotrail, overigens. Later zal in de uitslag staan dat ze met haar 3u19:15 netto alsnog op de 4e plaats terecht is gekomen.
Het duurt uiteindelijk nog ruim een half uur eer ook Johan de finishlijn is gepasseerd in 3u51:12 netto.
Terwijl Johan de modder wegdoucht genieten wij nog van gratis kippensoep en mueslibroodjes die worden uitgedeeld. En dat lange wachten heeft me zo dorstig gemaakt dat ik zelfs 2 pilsjes wegwerk, iets dat ik toch niet zo gauw zal doen.
Op weg terug, inmiddels 5 uur en nog steeds licht. Langzaam beginnen we al aan het voorjaar te denken.
Het weer: vochtig, somber weer, geen neerslag, nagenoeg windstil en een temperatuur van ca. 2ºC
Voor het lopen ideaal. Met 4 lagen (3 T-shirts en een windjack tegen verwachte regen) eigenlijk te warm gekleed, maar daar kan ik dan weer goed tegen. De handschoenen zijn echter wel bittere noodzaak. Is het niet tegen de kou, dan wel als bescherming tegen het het alles om je heen vastgrijpen.
De uitslagen:
Na het startschot sluit ik achter Dorie aan. Ik start nu eenmaal slo-mo en dat is beter voor mij, ook al word ik meteen links en rechts voorbij gestroomd. Maar na een kilometer op weg zijn de meeste snellen al voorbij en als ik omkijk ben ik verre van de laatste loper, dus ook dat valt mee.
