De Spoorwensdag Express vertrekt vandaag wat later dan gisteren. Toch laat ik me niet verleiden om uit te slapen. Om half 9 sta ik al weer op Utrecht Centraal. Met zo veel tijd "over" ga ik eens op bezoek bij de Spoorwens Centrale. De plek waar alle wensen centraal worden gecoördineerd. Daar is ook een andere collega aan de gang. Voor halve dagen dan, want een klap met een hockeystick, vorige week, heeft ze maar half overleefd. Vandaar.
Ik hoor gelukkig nog net op tijd dat we van een ander spoor vertrekken dan volgens "onze" dienstregeling was aangegeven. Op spoor 5a staat de eerste groep al te wachten: een kinderklas met kinderen van 4 tot 6 jaar en een aantal begeleiders.
Als de trein veel te laat is gearriveerd moet deze eerst nog bevoorraad worden. Intussen gaan de kinderen en nog enkele ander VIPs al vast aan boord.
Sweet Wheels voor de Cupcake Workshop is ook gearriveerd, dit keer met een ander team en met zijn drieën. Wel allemaal dames (gelukkig).
De trein is gisteren door de crew, gedurende de terugreis helemaal verder versierd. De slingers hangen nu door de hele trein. Ook zijn voor de wensen plaatsen gereserveerd en voorzien van het wensnummer zodat het voor de VIPs meteen duidelijk is waar ze kunnen gaan zitten.
Vandaag rijden we de rode dienstregeling.
We zijn met vertraging vertrokken. Dat kan een probleem worden voor het
tijdschema van sommige VIPs. Die zijn uiteraard afhankelijk van de
"gewone" dienstregeling. Maar de machinist weet toch de verloren tijd op
de een of andere manier weer goed te maken.
In Amsterdam aangekomen stapt de volgende groep in. Het zijn verstandelijk gehandicapten die voor een rit met de stoomtrein in Hoorn zullen uitstappen.
Intussen is het in het rijtuig workshop cupcakes versieren een vrolijke drukte. Het kleine grut, vrijwel allemaal voorzien van prachtige exotische namen, doet er hun uiterste best om elk cakeje zo origineel mogelijk te versieren. En dat valt niet mee want de trein wil nog wel eens behoorlijk schudden. Diverse potjes, pannetjes, ingrediënten blijven niet op de kleine tafeltjes staan. "Nog tot aan Zaandam, dan komen we nog wat wissels tegen en daarna wordt het al een stuk beter...", weten de spoorlocatie bekende NS-ers te melden. Zij kunnen het weten!
Voor de laatst ingestapte groep is de reistijd van Amsterdam naar Hoorn te kort om ook nog mee te doen aan de cupcake workshop ,maar daar weten de dames wel raad mee. Ze versieren zelf nog vlug een aantal cupcakes en delen die dan uit. En dan nog wordt het vlug opeten want de trein stopt al bijna in Hoorn.
Bij het station daarna stappen ook de schoolkinderen uit. Die zien we niet meer terug.
We rijden weer verder en de volgende stop is Alkmaar, denk ik.... Ik weet het niet meer. Als je zo met van alles bezig bent heb je op een gegeven ogenblik geen idee meer waar je bent. Ik weet wel wat er te gebeuren staat. Dat was geheim, om geen commotie te veroorzaken.
We staan in ieder geval een tijdje stil. De taak van Kyara en van mij is nu om het rijtuig waar nog 2 VIPs in verblijven af te sluiten van vreemden. We hebben namelijk nogal last van mensen die zomaar onze trein instappen, niet eens kijkend welke trein het eigenlijk is. En dat, terwijl er op de borden toc aangegeven staat dat het hier om een speciale trein gaat. Vooral nu zijn instappers niet gewenst. want... we krijgen 2 artiesten aan boord.
Het zijn Nick en Simon.
Ze komen 2 VIPs verblijden met hun komst.
Marleen, omdat ze wat vragen heeft, (ze zou dolgraag met hen in een videoclip willen optreden) en ze wel maar wat al te graag met ze op de foto. En de andere VIP, een dame wat op leeftijd maar nog altijd blij met een stukje muziek van dit duo.
Even mag er niet getwitterd en gefacebookt worden. Het is absolkuut niet de bedoeling dat de rest van Nederland erachter komt dat N&S in deze trein reizen en op welk station ze aankomen.
De VIPs zijn blij en vereerd met dit "hoog" bezoek.
Als voor Nick en Simon hun "werk" erop zit, trekken ze zich voor de rest van de reis terug in een privé coupé. Jammer dat het niet echt spontaan is. Dat was met Ineke van Gent gisteren toch wel anders. Afijn, De VIPs hebben genoten en dat is het enige wat telt.
We reizen verder naar het noorden, richting Den Helder, op naar de volgende wens.
Een leuke wens. Iemand wil wel eens aan de noodrem trekken...
Dat kan eigenlijk helemaal niet, maar in overleg met machinist en met een storingsmonteur die speciaal voor deze wens ook aan boord is geklommen gaat het toch gebeuren. De machinist kiest een rustig stuk uit. Dat is richting Den Helder niet zo moeilijk. Met 120km/u en op een stuk zonder overwegen gaat het gebeuren. De remmen komen bruut in werking en bij de laatste schok staan we stil. Het remmen gaat hard, alleen zijn we allemaal er op voor bereid en zetten we ons al bij voorbaat schrap. Dan voelt het net wat anders. Ook is iedereen gewaarschuwd om de kopjes koffie en andere drank goed vast te houden. Nou, dat is dus niet gelukt. De rest van de reis blijft een koffiespoor in het gangpad ons aan dit noodrem incident herinneren. En Jan, de conducteur, die schrijft toch maar even een proces verbaal uit....
We komen in Den Helder aan op spoor 1. Een heel kort spoor. Alleen de eerste 2 bakken passen op het perron. Hier staan we een tijdje stil en genieten van het zonnetje, wetend dat het in het zuiden gewoon slecht weer is. Intussen leggen het NS personeel nog het een en ander uit over technische zaken van onze trein.
Daarna vertrekken weer zuidwaarts en stoppen eerst in Alkmaar waar we de "noodremmer" eruit zetten. Er vindt ook een aflossing van personeel plaats. De eerste domper. We krijgen een conductrice mee die die Spoorwensdag Express helemaal niet ziet zitten. Het is voor haar een gewone betaalde werkdag, met het verschil dat ze hier eigenlijk niets meer hoeft te doen dan de deuren openen en sluiten en te fluiten voor vertrek. Geen vervelende reizigers, alleen maar vrolijke mensen. Dat wil ik nog wel doen. Maar het is één ijsklomp en in tegenstelling tot al het andere personeel wat we gehad hebben,zondert zij zich ook helemaal af van de rerst van het team en van de meereizende VIPs. En ze is wel duidelijk: Er mag van haar géén foto gemaakt worden!!
We arriveren in Enkhuizen. We gaan hier een groep ophalen die we terug brengen naar Hoorn.
Maar Ine, de reisleider zullen we maar zeggen, wacht hier eerst nog een verrassing. Ze is winnares geworden van de 500 likes op de facebook pagina van
De Zoete Kus en daarmee een taart hebben verdiend. In Enkhuizen aangekomen wordt de taart op het perron bezorgd. Het is een heuse Facebook-taart. die wordt straks aangesneden.
Eerst nog naar de groep die met ons mee terug zal reizen. Zij worden nog driftig vermaakt door een zang en speel van een groepje vissers in oude klederdrachten. Het is een gezellige boel en het straalt heel wat meer spontaniteit af dan een paar uur geleden. Eenmaal ingestapt moet de reis weer verder terug richting Utrecht, echter de groep verstandelijk gehandicapten is nog niet gearriveerd en die moet toch mee. En wij kunnen niet wachten. We hebben een eigen strakke dienstregeling. We vertrekken zonder de groep. Koortsachtig wordt contact gezocht met de groep. Dan komt het verlossende woord vanuit de Spoorwens Centrale. De groep reist met de stoomtrein door naar Hoorn en stapt daar weer op de Spoorwensdag Express. Poehee, we kunnen helemaal opgelucht de facebooktaart aanvallen.
Zo langzamerhand naderen we het einde van de Spoorwensdagen.
Zaandam, de groep verstandelijk gehandicapten stapt hier uit. Het weer is inmiddels ook hier slecht geworden. Het regent, en volgens de smartphone ook storm en onweer.
Voor het team is het nu even rust.
Tussen Amsterdam en eindstation Utrecht beginnen we met het afbreken van de versieringen, de trein opruimen, de technicus maakt de toiletten in orde, de trein wordt weer keurig teruggegeven.
In Utrecht worden nog de rest voorraden van boord gehaald, de conductrice maakt zich ijlings uit de voeten en dan sluiten we de Spoorwensdagen af met een diner bij de Burger King. Omdat het rond etenstijd is en omdat er een voorstelling van "De Kleine Zeermeermin" op beginnen staat, is het hier nu wel vechten voor één van de 4 tafeltjes.
We nemen afscheid en zullen elkaar wel weer zien op de "borrel" op 25 juni.
Het waren twee fantastische dagen....
Maar eerst de warming up, terwijl de thermometer in de auto nog 27ºC aangeeft! En het valt wel op: 3 heren en, inclusief de trainer, maar liefst 23 dames! We warminguppen ons te pleuren. Tjongejongejonge, wat hijg ik weer als een rund.Ik ben, net als iedereen, blij dat we eindelijke aan het "echte" werk mogen beginnen.
