Tja, vandaag zou eigenlijk de Hivernal Trail zijn maar die is door voor mij nog onbekende reden afgelast en doorgeschoven naar het weekend van 21 en 22 maart. Een lentetrail dus. Printemps Trail?
Als je je al wekenlang hebt ingesteld om deze trail die je ook nog eens al enkele keren hebt gedaan dan valt dat min of meer toch rauw op mijn dak. Toch stiekem naar alternatieven speurend kom ik de Scopias trail tegen in Belfeld. De 2e keer dat ze de gelijknamige atletiekvereniging hem houdt. En niet zo ver weg als Hivernal. En ook Johan leek dat wel wat. En zo gaat het dus gebeuren dat we op zondag met de volle auto niet naar Landgraaf cruisen maar naar Belfeld.Ja, ook Geert gaat mee met ons.
Zoals altijd check ik nog wel een weer-app. Dat moet wel i.v.m. mijn kledingkeuze en die is niet verkeerd want de verwachting is alleen maar regen, regen en nog eens regen.... 😕
De ophaal-Golf staat er al iets voor de afgesproken 8u15, maar ik ben er al helemaal klaar voor en we vertrekken in een nog droog Veldhoven naar het oosten.
Gaandeweg wordt het steeds natter.
In Belfeld aangekomen gaan we niet linksaf richting de stuw maar rechtsaf richting Camping DroomPark Maasduinen. Daar parkeren we niet maar een flink end van tevoren al, in een, als parkeerterrein fungerend, weiland. Eenmaal geparkeerd staat opeens ook Anja naast ons. Ook zij heeft Scopias uitgekozen zal alternatief voor Hivernal. Het is best een eind lopen naar het secretariaat en de start en finish op de camping en dat niet alleen, het gaat ook al heuvel op.
Na onze startnummers afgelezen te hebben op de juiste startlijst hebben we onze nummers dan ook zo in ons bezit. Die van mij moest zelfs nog uit de verpakking gehaald worden.
We zijn erg ruim op tijd en in het het restaurant Sophia's kleden we ons verder om naar looptenue en nemen de laatste hapjes voor de start. En dan komen ook Inge en Roy er bij. Ook zij hebben dezelfde alternatieve keuze en ook zij gaan voor de 20km. Tot nu toe ben ik de enige die voor de 10km gaat, wat ook Dorie gaat niet met mij mee. Sterker nog, zij doet helemaal niet. Nog te veel last van de rug.
Om 10:00u is dan de start van die 20km. Voordat die groep vertrekt maken we nog een groepsfoto met de Samsung S5, maar ik weet dat ik die erg stil moet houden wil ik geen bewogen foto's maken en dat valt niet mee want het is best wel donker, door de donkere wolken en de regen die inmiddels flink naar beneden komt. Van de start zelf weet ik nog wel een foto te maken maar wij staan eigenlijk net aan de verkeerde kant van de weg.
En dan moet ik me gaan voorbereiden. Ik ben intussen er wel helemaal op gekleed maar ik ben wel verplicht om toch nog wat in te lopen. Maar eerst ook een foto van mij in vol ornaat en inclusief stokken. Ja inderdaad, ik heb de wandelstokken uit de kringloopwinkel meegenomen en op 1,20m ingesteld. Dat wordt voor mij de test met poles...
En dan nu even wat inlopen door de vakantiebungalowwijk. Wat valt dat tegen. De benen voelen zwaar en stijf en de ademhaling gaat ook al zwaar, ondanks dat ik net nog aan de Ventolin heb gezogen. Nog even wat buurten met Dorie en een paar andere lopers waarvan één met hond terwijl we voor de regen schuilen en als de start wordt aangekondigd vertrekt Dorie naar een plek om de start goed te zien en ik naar het startvak. Gelukkig kom ik er net op tijd achter dat ik mijn stokken nog tegen de geven van het restaurant heb laten staan en even een sprintje heen en weer en ik ben toch weer op tijd terug voor de start. Daar wordt het een en ander over het parkoers nog omgeroepen. Ik kan er, zo zonder hoorapparaten, niets van verstaan en ik ben niet de enige. Nog een wat oudere dame laat dat duidelijk weten en loopt naar voren. Ik ook. Waar het op neer komt is dat je niet te veel op de GPX moet vertrouwen omdat het parkoers nog op een aantal plaatsen is aangepast. Met andere woorden, hou echt gewoon de pijlen en linten aan. En dat gezegd hebbende is het tijd voor de start.
Ik loop uiteraard zowat achteraan als ik Dorie voorbij ga en het gaat meteen omhoog over het asfalt en dan meteen weer omlaag over een strandje, om een plas heen en op dezelfde plek waar we aankwamen weer omhoog. We lopen over de weg de camping af en dan begint het echt door linksaf van de weg te gaan en het bos in. En hier is dan meteen de eerste en voor mij de laatste file. En ik vind het helemaal niet erg 😊
Het lijkt al meteen een echte trail te worden. De paden zijn smal en modderig én het gaat helemaal niet vlak. Ik ben blij dat ik de stokken heb. Omhoog heb ik nu best wel wat steun. Ik loop wel helemaal achteraan, achter een man waar van ik denk dat ik hem zo voorbij kan. Maar dat doe ik niet. Ik hou me in. Dat komt misschien later wel. Een kilometer aan kronkels, modderpaden en bulten voorbij heeft hij een wat oudere vrouw gepasseerd en loopt zij voor mij. Vlak voor mij zelfs en niet lang daarna ga ook ik haar voorbij. Zo, ik ben niet de laatste meer.
Het parkoers is zwaar. Ik haal een tweede dame in. Even later een man die aan de kant staat te wachten. Die blijkt bij die tweede dame te horen en wacht op haar om daarna weer in eigen tempo vooruit te gaan, mij weer in te halen en dan weer op haar wachten. Dat gaat zo enkele malen door.
Als ik op mijn klokje kijk zie ik dat hij op navigatie staat en zie ik hoe de route voor me zal gaan lopen. Maar daar ben ik nu niet zo in geïnteresseerd. Meer in hoeveel ik al heb afgelegd en dat gaat maar langzaam. De tijd niet. die tikt gewoon door.
Amper voor bij de 5km komt de eerste van de 20km me voorbij en daarna gaat het rapper met lopers die me voorbij gaan. Ik check geregeld of er lopers achter me in aan tocht zijn en uit voorzorg maak ik dan ook ruim van tevoren plaats zodat ze gemakkelijk over het singletrack parkoers voorbij kunnen razen zonder aan mijn stokken gespiest te worden.
Ik kijk op mijn klokje als die net 7km heeft aangegeven en ik ben al behoorlijk moe. Die beklimmingen in de modder en regen hebben mij mijn adem goed ontnomen. In de verte voor me lopen nog 2 dames en ik weet dat er achter mij ook nog 2 lopen, maar ik moet toch even over op de wandel. Er is tot nu toe ook nauwelijks iets vlak geweest. En dan doemt er weer zo'n bult op waarop je anderen omhoog ziet klauteren. Ook de snelle dubbelaars uit de 20km-groep gaan hier wat langzamer of behoedzamer omhoog. Terwijl ik omhoog wandel, steunenden op de stokken, moet ik zelf op 3 kwart even stoppen om weer op adem te komen.
Hierna ga ik toch maar weer een eindje wandelen om weer tot rust te komen voordat een lange afdaling begint. En dan weer omhoog, natuurlijk. Ik ben echt wel moe en wandel veel. Ook de "tweede" dame komt me nu ook weer voorbij en ik kan niet aanpikken. Met af en toe dribbelen en dan weer wandelen komen de bungalows van de camping weer in zicht. We lopen er langs, langs een glibberig pad aan de rand van het water en ook hier geven mijn stokken me meer zekerheid.
Als we dan eindelijk weer omhoog lopen richting de camping, staat Dorie daar al te wachten. Hoe het gaat? Veel zwaarder dan ik dacht. Dus toch maar goed dat ze niet mee heeft gedaan.
We wandelen samen verder door het bungalowpark en zien een aantal traillopers zich "baden" in het recreatiemeer. "Het water zou goed warmer kunnen zijn dan er buiten", laat Dorie weten.In ieder geval niks voor mij. We wandelen verder en als we in de buurt van de finish komen dribbel ik weer door. Die laatste 400m kan wel weer. Voor de finish vragen ze mijn startnummer. Mijn startnummer? Die heb ik toch om? Maar nee, hij zit er niet meer en ik zeg dat ik denk dat ik hem verloren heb. Gelukkig zien ze hem toch onder mijn jasje uit steken. Is er gewoon onder gekropen op een of andere manier.
Mijn klokje geeft een tijd aan van 1u33:31 en na later zal blijken is de officiële tijd 2 minuten korter en dat kan natuurlijk niet. Die zal altijd een 10-15 seconden langer moeten zijn.
Maar ook de afstand is een raadsel. Mijn TomTom heeft 10,43km geregistreerd en natuurlijk is dat altijd bij benadering, maar de afstand volgens de website geeft 11,88km aan met "afstandmeten.nl" en het gedownloade GPX-bestand weer 10,88km. Allemaal verschillende afstanden.
Eenmaal thuis de data van de TomTom ingelezen, blijkt de GPX-route ook te zijn aangegeven en die blijkt op veel plaatsen toch wel heel anders dan de afgelegde route. Laat ik dan maar mijn afstand als correct beschouwen. Dat is dan ook meteen de reden waarom er in het overzicht bij de officiële tijd en afstand vraagtekens zijn ingevuld.
Na 2 bekertjes cola aan de finish (ben ik blij dat we hier wel bekertjes krijgen want die had ik niet mee genomen) begeef ik me naar de omkleedruimte. Daar is het wel heel erg vol en is het erg behelpen om de bemodderde kleding te verruilen voor wat schonere. Het kost ook wel wat tijd want niet alleen zijn mijn benen nog stijf, de kramp ligt voortduren op de loer. Dan in mijn hamstrings, dan weer mijn kuiten en dan weer in mijn voet. Maar uiteindelijk ben ik bijna zo ver. Alleen nog mijn droge schoenen. Maar zonder te kunnen zitten is het uitdoen van die compressiesokken wel een hele taak met allerlei krampaanvallen. En dan moeten de droge schoenen ook nog aan en helaas, zonder droge sokken. Die ben ik vergeten.
Nergens een zitplaats meer en daarom klim ik maar op een tafel om zo mijn schoenen aan te kunnen doen zonder diep te hoeven bukken.
Terug in het restaurant is Inge er al en even later ook Roy. Ze hebben er 2u25 over gedaan maar hebben wel een stuk afgesneden omdat Inge last kreeg van haar knie. Anja, Geert en Johan hebben na ongeveer 2½ uur de finish bereikt.
We eten en drinken nog wat en dan gaan we richting de auto maar maken in het restaurant nog even foto van mij als kok om even later door iemand van waarschijnlijk de organisatie worden aangehouden. Of ik "Dieterman" ben... Hij toont mij mijn beurs met rijbewijs. Ja, inderdaad, mijn beurs. Hartstikke bedankt maar waar ben ik die dan verloren? Ik heb alles goed nagekeken en niet gezien. Het duurt wel tot in de auto, als ik alles heb gerecapituleerd dat ik besef dat die beurs uit de zak van mijn trainingsbroek moet zijn gevallen toen ik boven op die tafel zittend mijn schoenen heb aan gedaan. En het beetje geld wat erin zat, zit er ook nog in 😌
Het is even de vraag of het zal lukken om goed van het parkeerweiland af te komen gezien de moddersporen op de uitrit maar de dame die voor ons vertrok deed dat met veel te veel gas zodat ze nogal slippend en glibberend uiteindelijk wel uit het weiland kwam, maar Johan bewijst dat het met rustig en beheerst gas geven een peulenschil is.
Het is inmiddels kwart voor 2 als we richting Veldhoven gaan en aankomsttijd op het Hileind zal rond half 3 zijn. Helaas kan ik niet tegen autorijden als de verwarming op hoog staat. Ondanks dat ik jas en sweatshirt al uit heb word ik door de hitte toch wagenziek. En ik weet, daar zal ik de rest van de dag nog koppijn van hebben.
Toch was het vandaag wel een echte trail en is het toch weer duidelijk dat mijn conditie erg te wensen over laat als ik heuvels op moet. De schoenen bewijzen dat het vandaag zwaar was...
