Nee, dit Pinksterweekend ben ik weer in Made te vinden. Hier vindt jaarlijks de top 100 live in Made plaats.
Een aantal regionale coverbandjes spelen dan de top 100 na.
Een leuke boel. Zekers
Nou zijn de optredens van coverbandjes altijd al leuk, zo ook hier. Vooral als het om zoveel nummers gaat. Het wordt dus een weer een lang concert, daar ben je van verzekerd.
Gelukkig is alles overdekt in een grote tent. Je kunt natuurlijk ook buiten zitten als de druk op de oren wat te groot gaat worden, of de maag schreeuwt om junkfood of alcohol, maar of de weergoden dan ook goedgezind zijn??
We zijn niet van plan om de hele top 100 bij te wonen. Dat zou zo pakweg 12 uur vergen. Is iets te veel van het goede, voor ons oudjes.We stappen de grote tent binnen als "Love is a battlefield" van Pat Benatar wordt gespeeld. Nr. 48, dus nog bijna de helft van de top 100 te gaan.
De pas nieuw gekochte oordopjes zijn beslist geen overbodige luxe. Buiten is al een behoorlijk volume waarneembaar, maar eenmaal binnen word je zowat weggeblazen. Zonder oordopjes dan.
We wurmen ons naar voren, tot zo'n beetje links naast het podium. Maar de zware bassen dreunen hier zowat mijn ribben uit mijn ribbenkast. Daarom terug naar achteren, ongeveer recht voor het podium. een stuk beter geluid, maar de artiesten zijn natuurlijk nu wel verder weg. Niet zo'n probleem, maar wel die boomlange mensen voor ons. Er zouden regels moeten zijn voor mensen boven de 1.90m. Bijvoorbeeld "alleen toegang achterkant zaal...", of zo. Bij pretparken hebben ze zo iets al voor kleinere mensen, dus waarom dan niet voor de lange slungels.
De sfeer is in ieder geval goed en de coverbandjes maken hun faam wel waar. Veel zangeressen, zowel achtergrond, maar ook solo. En dat solo geldt natuurlijk ook voor de gitaristen, hoewel het "ad libitum" naarmate de avond verstrijkt meer om de snelheid gaat dan om de melodie. Typisch kwaaltje van amateurgitaristen, helaas. Ondertussen worden we ook nog op de hoogte gehouden van de stand van zaken bij het Eurovisiesongfestival, hoe onze Anouk er voor staat.
De inwendige mens wordt uiteraard ook niet vergeten. Alcohol, daar doe ik meestal niet aan mee, maar een colaatje gaat er wel in. En het junkfood, voor ons broodjes hamburger en een fricandel worden werkelijk in no-time geserveerd. Fastfood, zeg maar.
Als we de top 10 binnen gaan is het lijf inmiddels al aardig vermoeid aan het worden, in rug, benen, kuiten. De top 3 haalt het toch niet om 1 uur en als Bohemian Rapsodie als laatste en beste nummer wordt afgesloten lopen we al aardig tegen half 2 aan. Als verrassing komt er ook nog als toegift een nummer "nul": "Closing Time" van REM. Maar wat kan zo'n nummer nu toevoegen na zo'n nummer 1 hit van Queen?, vraag ik me af. Ik ben niet de enige want het voelt als een anti-climax. De tent stroomt leeg en de eettent stroomt vol. Thony wil zijn munten nog omzetten in een hamburger, maar zo snel als het tijdens het concert ging lukt nu dus helemaal niet. De bakplaten en kokend vet kunnen de immense vraag nu even niet aan.
Bij het licht van mijn smartphone en een zaklamp van Thony waden we voorzichtig een baan door de duisternis over het, met koeienvlaaien bedekte, parkeerweiland, op zoek naar onze witte Mazda 323. Onze veiligheidsschoenen hebben diepe profielen. Dan wil je niet door zo'n verse vlaai baggeren. Maar we bereiken heelhuids de Mazda.
In Breda praten we nog wat na, bekijken de resultaten van de foto's en daarna nog even een film op Film 1. Nou ja, "even",... Om half vier is de film na een ongelooflijk flauw einde zomaar opeens afgelopen. Ben ik daar voor wakker gebleven (met veel moeite!)
Nou naar bed, het is inmiddels al Pinksteren.
1 opmerking:
Mooie tijden, hoop dat ze snel terugkomen.
Een reactie posten