jimjimiz.blogspot.com: Heuveltrainingskamp Gulpen: Dag 5

De laatste dag van het heuveltrainingskamp.
De kers op de slagroomtart.
De Koning Van Spanje Trail.
Een uitgebreid verslag.

Vandaag moeten we er op tijd uit. Voor alle zekerheid heb ik de wekker in mijn smartphone maar eens een keer ingesteld op kwart over 7. Het volume heb ik maar wat beschaafd gezet maar ik ben al wakker voordat de bellen gaan rinkelen.

Ik ben erg benieuwd naar het weer. Vannacht heeft het toch weer even flink te keer gegaan. Nu is het weliswaar droog, maar het ziet er erg herfstachtig uit. Het weerbericht op de smartphones en tablets geven ook kans op buiten aan en een gevoelstemperatuur van onder de 10ºC.

Na een eenvoudig en klein ontbijt maken we ons op voor vertrek. Ik kleed me hoe dan ook in mijn korte legging (meer heb niet bij me) een mijn GVAC T-shirt met daaronder toch maar mijn thermoshirt met lange mouwen. Voor de schoenen keuze heb ik de knoop doorgehakt. Het worden toch de goedkope Lidl-loopschoenen van 20 Euro, maar dan voorzien van een extra binnenzool van mijn Asics. Nu zitten ze wat strakker en dat met een zool met in ieder geval wat profiel, moet me langs de verwachte modderpoelen leiden. Mijn zwarte nepleren cap completeert mijn outfit.

Eenmaal buiten is het behoorlijk fris. Qua temperatuur, maar zeker ook nog eens door die harde wind. De camping is verder nog doodstil terwijl half tien al is gepasseerd. Iedereen draait zich nog een keer in de slaapzak om terwijl wij op pad moeten.

Bij Rocca is het een drukte van belang. Aan de achterkant is de start en staan ook diverse standjes en dixies en zijn er al een behoorlijk aantal lopers aan het warming-uppen.

We kleden ons om in het noodgebouw van de basisschool.

Schoenen uit! Dat lijkt me hier wel logisch, nu we deze basisschool even mogen "lenen".

Eenmaal weer buiten kom ik Rian tegen. Zij is ook van de partij. Was blijkbaar te laat voor de inschrijving maar mocht toch meedoen aan de lange afstand op basis van haar eerdere prestaties hier. Haar vriend Martin moet het met de Mini-Trail doen.

We starten onder de boog door. Blijkbaar is het een zandloperstart want het schiet echt niet op, totdat we over de tijdregistratiematten lopen. Buiten draaien we over een weiland terug naar de openbare weg, waar de echte Koning van Spanje Trail pas gaat beginnen.

Vanwege mijn hijgkwartiertje aan elk begin van een loop, blijf ik voorlopig nog achter Dorie en Anja hangen, terwijl het eerst langzaam omhoog gaat. Intussen worden we door iedereen ingehaald. En ik dacht nog wel dat we ergens achteraan gestart waren. Als ik een keer een blik naar achteren werp zie ik nog maar een tiental lopers achter me. Zover zijn we al naar achteren gezakt.

We passeren Frans de Waal van Logo die omhoog wandelt. Hij is vanwege ziekte ook 2 jaar uit de roulatie geweest en laat ik hem nu uitgerekend hier weer tegenkomen.

Dan draaien we een weiland in. De tocht gaat nu over een enkelverzwikkend weiland, eerst een stukje omlaag en dan een heel stuk omhoog. Steeds steiler. Bovenaan wacht een doedelzakkenflierefluiter ons toeterend op. Na een stukje vlak maken we een lus en keren we om en gaat het weer omhoog. Nu zien we wie er nog achter ons zitten. Dat zijn er niet zo veel meer.

Van hieraf lijkt mijn hijgkwartiertje voorbij. Zonder enige versnelling of wat dan ook begin ik ander lopers al te passeren. Ik laat Dorie en Anja achter. Ik heb het idee dat er veel lopers veel te hard gestart zijn. Ik ga niet bepaald hard, maar ga wel iedereen voorbij, vooral bij afdalingen.

Ik passeer het punt waar Johan en Leo foto's van ons maken en verschalk meteen weer een aantal lopers. We lopen inmiddels in een prachtig zonnetje en de mouwen van mijn thermoshirt moet al omhoog voor extra windkoeling. We gaan opeens linksaf en ik vraag me af hoe mijn voorgangers dat weten. Het kost me nogal wat moeite maar uiteindelijk ontwaar ik een klein geel pijltje op een paal. Die had ik anders echt nooit gezien!

Ik weet niet heel het parkoers meer uit mijn hoofd maar op een gegeven ogenblik moeten we steil omhoog. Niet eens over een pad, maar meer een geul die ontstaan is doordat er water van een heuvel naar beneden wil. Zeg maar een waterval of zoiets. En vannacht heeft het geregend, dus het is hier één blubberzooi, steil omhoog, een trap zonder treden, zo steil. De profielen onder mijn Lidl's hebben zelfs hier geen houvast. En dat terwijl ik gewoon wandel. Wandel? Ja, wandel. Want iedereen wandelt hier omhoog. Ook al zou ik hier willen hardlopen, ik had hier nooit iemand kunnen inhalen. Dat noemen ze dan ook niet voor niets een "single trail".

Het afdalen gaat me over het algemeen goed af. Niet dat ik iedereen met grote snelheid voorbij wil gaan, maar ik heb nu eenmaal nog moeite met klimmen en dan kan ik zo nog wat tijd goed maken. En tijdens afdalingen kan ik ook nog eens met anderen kletsen... over het mooie uitzicht en genieten van de natuur...blablabla...

De single trail afdaling die we donderdag met onze training hebben gedaan, doen we vandaag in omhooggaande richting. Wel wordt ook hier in onze groep niet hard gelopen maar weer gewandeld. Er probeert weleens iemand hard te lopen maar het verschil tussen hardlopen en stevig doorwandelen is op deze steile stukken erg klein.

Op mijn klokje zijn de 38 minuten al gepasseerd en nu pas kom ik de verzorgingspost tegen. Dat zou pakweg 5 km. moeten zijn. Nou, dan zit ik op een eindtijd van zo 1u10 of later.

Het gaat nu weer eens wat langer omlaag en niet zo steil. Tijd om wat uit te rusten. We lopen door draaihekjes en poortjes maar door een weiland, waar ik beide enkels bijna verzwik, is geen poortje en moeten we onder of over de draad heen. Dat blijkt ook nog eens schrikdraad te zijn, maar ik ben er over heen gegaan en heb het ook niet aangeraakt. Toevallig.

Als mijn klokje op 49 en nog wat staat hoor ik één van de GPS-sjouwers zeggen dat we nog 2,4km te gaan hebben. Dat wil zeggen dat ik het sowieso nooit meer binnen het uur kan redden, maar daar was ik me 3 kwartier geleden al van bewust.

We dalen wat, we stijgen wat, niet echt schokkend. Wel als er weer een lange afdaling komt en ik toch maar weer de damesgroep voor me passeer. Ik weet dat er nog één bult moet komen omdat we dan dalend naar de finish gaan. En dat klopt ook wel want eenmaal beneden doemt weer een slingerende klim op verharde weg op. Dat gaat met verstand op nul en blik op 1 meter voor me op de grond in kleine stapjes omhoog. Ook hier wordt het weer nog steiler en de kleine pasjes hebben zoveel effect niet meer en ik stap ook nu weer over op stevig doorwandelen. De damesgroep die mij inmiddels weer is gepasseerd loopt al dribbelend nauwelijks op me uit. Op het punt waar heel erg steil over gaat in heel steil zet ik de dribbelpas weer in en in no-time ben ik weer bij de dames aangesloten.

De laatste 500 meter naar de finish zijn ingezet. Een steile en, door allerlei losse stenen, best wel gevaarlijke afdaling. Ik ga hier beslist niemand passeren. Iedereen is op zijn hoede.

Onderaan en rechtsaf over het weiland heb ik nog wel de kans op erop en erover maar ik blijf er maar achter hangen. Ik geloof het verder wel.

Aan de finish klok ik zelf 1u07:11, maar de officiële nettotijd is beter: 1u07:06 toch nog 8,4km/u

Met een stuk kruimel vlaai, een alcoholvrij Erdinger bier en een mooie medaille om mijn nek ga ik op de uitkijk staan, wachtend op de binnenkomst van de dames.

Maar Dorie is blijkbaar al binnen. Ze zat al vlak achter me en had me nog kunnen inhalen, tenminste, als we nog een kilometer extra mochten... Blijkbaar bleef Anja zo lang kletsen met andere lopers dat ze uiteindelijk maar in haar eigen tempo is gaan lopen. Ik denk, of weet eigenlijk wel zeker dat, als we samen gelopen zouden hebben, ze voor mij geëindigd zou zijn. Maar dat is "als..."

Overigens hou ik helemaal niet van alcoholvrij bier maar dit Erdinger is echt wel lekker en smaakt ook echt naar bier.

Na de binnenkomst van Anja is het voor Johan tijd om te vertrekken voor zijn 16,8km. De start heb ik niet meegemaakt omdat het is beginnen te regenen. En het regent nog aardig door terwijl wij ons verkleden in het basisschooltje.

Tegen de tijd dat we Johan binnen verwachten gaan we weer naar buiten en vermaken ons tijdelijk in de schoenenstand van Run2Day. Helaas, niet de juiste maat voor mij anders was ik toch met een mooi paar Salomons thuisgekomen.

De eerste van de Mini-Trail en de Trail komen vrij kort achter elkaar binnen in ongelooflijke tijden.

- Nummer 1 op de 16,8km in 1u01:20 (16,43km/u)

- Nummer 1 op de 31,6km in 2u:03:06 (15,40km/u)Die zullen tussendoor wel niet hebben gewandeld...

Als Johan is gefinisht in netto 1u39:43 (10,11km/u) is nu het wachten op onze Rian.

Ze is in ieder geval niet de eerste dame, alhoewel deze wel wist te vertellen dat haar concurrente Rian van der Burgt was. Hoe dan ook, als ook nummer 2 en 3 binnen zijn betekent dat al dat Rian niet op het podium zal eindigen. Intussen zien we de dames 4 t/m 7 de finish passeren en nog geen Rian te zien. Zou er iets mis gegaan zijn? We wachten nog tot 3 uur wedstrijdtijd en gaan nu toch maar terug naar de camping. Later zal blijken dat ze net 3 minuten later is gefinisht in netto 3u03:16 (10,35km/u) Dat mag misschien niet zo snel lijken, maar zelfs op de vlakke weg doe ik dat op die afstand niet na, en dit was verre van vlak!

Terug op de camping gaan we nog met de medaille op de foto en daarna is het inpakken en wegwezen.

Eerst nog naar de Pannekoekenmolen. We konden voor vandaag niet reserveren omdat er op zondag nooit geserveerd wordt. Terwijl de auto's worden geparkeerd ga ik alvast op zoek naar een plekje voor 5 personen. Nou die zijn er zat, maar als ik vraag waar we kunnen gaan zitten, blijkt alles al bezet. "Tot 6 uur, helaas...". Hoezo niet reserveren???

Oké. dan maar naar Thorn, het witte stadje, naar een vestiging van de Pannekoekenbakker.

Ondanks dat het hier al, of nog, goed druk is, is er nog wel plaats voor 5 hongerige gasten en 2 dorstige honden. Uit de enorme keuze aan pannenkoeken wordt het voor mij weer een goedgevulde boerenpannenkoek. Spek, ham, uien, paprika, champignons, ananas en daarover heen nog runderragout. Dat laatste ziet we wel wat vreemd uit, maar doet niets af aan de goede smaak. En het vult goed.

Bij de anderen zijn de asperges en de zalm maar ook de appeltje met kaneel favoriet.