Altijd vroeg aanwezig is er ruim de tijd om om te kleden, te kletsen met bekenden en om in te lopen.Terwijl GVAC-ers Karin en Piet al om 19:00u starten in de 16km-groep gaan Rien en ik 10 minuten later weg. Rien voor de 8 en ik voor de 12. Allebei weten we al dat we beslist niet te hard weg moeten gaan want dan is de kans groot dat je jezelf opblaast en dan kun je niet meer herstellen voor de rest van de loop. Nee, nee, het tempo wordt 9km/u
Als we van start gaan gaat het ook best wel gezapig. Dat komt omdat we achteraan starten en daar lopen doorgaans de wat langzamere deelnemers zoals moi...
Na een paar honderd meter zie ik Rien toch al weer van me weglopen. Ik niet. Ik hou me nog aan het groepstempo en die blijkt op het 1km-punt op 6:29 uit te komen. Oké ook wat te snel maar als ik niet van de groep wegloop is er niets aan de hand. Maar wat als ze opeens veel langzamer gaan of lijken te gaan en ik zuinig door de binnenkant van de bochten gaan en zij helemaal buitenom? Tja, dan moet ik wel mijn eigen weg gaan en die gaat dan ook wat te snel. En dan komt Rien weer in beeld. Hij heeft zijn pet in zijn hand i.p.v. op zijn hoofd. Hij heeft het dus kennelijk te warm. We zijn net het 3km-punt voorbij als ik hem passeer. Ik zeg maar niets want ik weet niet of dat wel zo fijn is als je het nu al moeilijk hebt.
Doorkomst 1e ronde in 25:20. Had 26:40 moeten zijn. En nu gas terug en rustig verder.
Kilometer 5 en 6 gaan bijna zoals het hoort maar dan komt opeens vermoeidheid in mijn bovenbenen opzetten. De inspanningstest en de snelle 6,6km van gisteren zijn nu voelbaar in mijn quadriceps. Als ik op 7km zie dat ik opeens wel heel erg veel gezakt ben en bijna 15 seconden langzamer begrijp ik al dat die laatste 5km wel heel moeizaam zullen gaan. Daar ga ik niet aan beginnen. Dan moet ik weer veel te veel herstellen van een training en de beslissing om ook hier al naar 2 rondes te stoppen is eigenlijk meteen gemaakt. Wel nog even wat extra energie in die laatste kilomter steken en daaruit blijkt ook wel dat de benen het wel gehad hebben.
Ik ben blij dat ik gestopt ben. Nog ruim op tijd voordat ik kapot zou zitten.
Met dank aan Peter Kramer voor de foto's
Als ik uitlopend bij de kleedkamer aankom blijkt de deur op slot te zitten en zie ik een aantal fietsen in de gang staan. Er zouden mensen binnen moeten zijn, zo lijkt het, maar ondanks al mijn gebonk op ramen en deuren komt er geen enkel teken van leven. Dit is al de 2e keer dat ik dit mee maak en de enige oplossing is terug te lopen en hopen iemand te vinden die de deuren van het slot af kan halen.
Als ik 2 heren met blauw Beekloop T-shirt van het debacle op de hoogte heb gebracht keer ik terug naar de kleedkamer terwijl zij de nodige actie ondernemen.
Inmiddels ben ik niet meer de enige voor de gesloten deur en door al het getik en gebonk en geroep komt er op eens leven in de brouwerij. Een man doe de deur open met "wat er aan de hand is..." terwijl hij de deurklink stevig vasthoudt. Dat weerhoudt mij niet om toch gewoon naar binnen te dringen met, "dat het hier een kleedkamer betreft... Staat toch duidelijk op die boom voor de ingang." Ja, ik ben duidelijk wat geïrriteerd... En iedereen achter me sluit aan en naar binnen. Ze blijken hier te repeteren en hebben dan maar meteen de wagenwijd openstaande deuren op slot gedaan.
Terwijl we ons omkleden komt ook de organisatie van de Beekloop binnen.
"Deuren op slot...?".
"Hoezo..."
"Hoe vaak gebruiken we deze ruimte al...?"
Vraagtekens alom.
Puntje voor de organisatie voor de volgende keer om ook maar op de deur zelf een bord te plakken met "kleedkamer" erop en dan bij voorkeur nog met "geopend tot 21:00u" of zo...
Ach ja, 2 dagen achter elkaar gelopen en 2 dagen achter elkaar slechts 2/3 van de afstand die ik gepland had. Helemaal niets geleden alleen misschien mijn ego. Maar het lichaam is nu even wat belangrijker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten