jimjimiz.blogspot.com: Trimloop - Freedom Run - Liberty Loop 2023

zondag 17 september 2023

Trimloop - Freedom Run - Liberty Loop 2023 - 6,85km

De Freedom Run - Liberty Loop 2023 in Geldrop. Samen met Rik maar dit keer zonder Hannie.

Net zoals voorgaande keren is Rik er al om kwart voor 10 en vertrekken we om 10u richting de Hofdael in Geldrop. Daar worden we altijd voor gewaarschuwd dat er maar zeer beperkte parkeerplaatsen zijn en net zoals altijd zijn die er volop. Ook vandaag weer.

Als we richting de Weeffabriek lopen voor onze startnummers, wordt ik al van verre toegezwaaid. Het is Mariska, die hier uiteraard voor de 10EM gaat. Maar tegelijkertijd hoor ik ook mijn naam roepen. Ik kijk nog rond en zie uiteindelijk, helemaal aan de overkant, Ad vdH. staan, helemaal uit Rosmalen. "We zien elkaar zo wel weer...".

Nog even buurten met Mariska en dan halen we onze startnummers op. Ik nr. 22 en Rik nr. 83

Vreemd genoeg zie ik verder helemaal geen andere GVAC-ers. Rik heeft er wel eentje gezien maar weet haar naam niet.Wel ontmoet ik Edwin en kletsen we nog even bij over het verllies van zijn schoonvader en Sofia die al 6 weken in het ziekenhuis verblijft. Ik wens hem succes en wij gaan naar buiten. Bij de start moet ik nog wel even bij buurten met Ad. die gaat hier voor de 10EM.

En dan wachten we nog even de start af van de 10EM en dan naar de auto voor omkleden en startnummers opspelden.

Als we omgekleed zijn, nog even naar het toilet waar ik onderweg Rory nog tegen het lijf loop. Nee, geen PR vandaag. Vandaag gaat hij "rustig" lopen want het parkoers gaat langs zijn huis.

Bij de start maken we nog even onze onsie voor Facebook en eenmaal in het startvak sluiten opeens Kitty en Angela aan. Dus toch 2 GVAC-ers. Maar ze gaan het rustig aan doen...

En dan wordt er afgeteld naar 0 en gaan we van start over weer een heel ander parkoers.

Het is enorm dampig bij een temperatuur van zo'n 17ºC en het voelt niet zo best voor mijn astma. En dus ga ik ook heel rustig van start en zie ik Rik al van me weglopen. Ik doe het nog rustig aan, die eerste kilometer, ware het niet dat Brigit, een zusje van een ex uit een ver verleden me passeert. En ik groet haar, bij haar naam. Ze kijkt me ietwat verbaasd aan. "Je herkent mij niet meer, hè", vervolg ik.

Dat moet ze ontkennen. "Ik heb vroeger verkering gehad met een zus van jou, heel vroeger...". Er gaat nu inderdaad een lampje bij haar branden. "Jij heet...?", "...Jim", vul ik haar aan. "Maar achternaam..?" En als ik die noem valt het kwartje.

"Dat is lang geleden..."

"Ja, toen was ze 14... 😉, meer dan 50 jaar geleden"

"oh, dan werk je ook niet meer...?"

"Al 2½ jaar met pensioen"

"En verder? Kinderen?"

"Yep, 3 kinderen en 7 kleinkinderen"

"Wat een rijkdom!"

"Inderdaad!"

Maar mijn tempo,wat ik aan dat van haar heb aangepast, is wel een stuk hoger dan mijn geplande aanvangstempo en op 1km zit ik al op 6:51 i.p.v. de geplande 7:15-7:30. En dus geef ik haar aan dat ze zich vooral niet voor mij hoef in te houden want ik moet langzamer. En ze gaat verder terwijl ik in tempo terug ga.

Het parkoers is intussen van de harde weg afgegaan en is nu eigenlijk een singletrack trailparkoers tussen hoog gras. Kitty en Angela lopen vlak achter mij en ik volg hun gesprekken over naaktslakken en het plattrappen er van als ik wat plaats wil maken voor ze. Maar nee hoor, ze willen achter me blijven lopen en dat doen ze dan ook nog voor een tijdje totdat mijn trage tempo Kitty toch te gortig wordt en ze me voorbij gaat. Dan maak ik ook maar meteen plaats voor Angela.

Niet veel verder komen we weer op de harde weg uit. Op het fietspad. Ik kan me niet goed oriënteren, hoewel ik toch het parkoers gezien heb en op mijn horloge heb staan, maar ik weet dat we nu aan de andere kant van het water lopen en dat er straks een splitsing komt waar naar rechts moeten.

Mijn tempo is intussen goed gedaald, aldus de Garmin omroepster. Ik zit zo tegen 7½ min/km aan.

Dan is er een drankpost in zicht waar ze plastic (😕) zakjes water uitdelen. Daar blijven Kitty en Angela even stilstaan en lopen zelfs terug. Ik ga hier even wandelen om te kijken hoe ik dat water er eigenlijk uit krijg. Het zakje blijkt al te zijn geopend, maar als ik er in knijp komt er maar een minuscuul straaltje water uit. Het duurt even voordat ik door heb, ik hoe ik wat meer water kan krijgen, maar dan heb ik intussen wel al zo'n 70m gewandeld. Maar dan kan ik wel weer verder. Door dat wandelen is die 4e kilometer in 7:50 gegaan.

Ik heb het best zwaar. Om rustig te kunnen blijven ademen moet ik ook mijn tempo heel laag houden. En ik wil ook niet gaan wandelen. Ook voelen mijn benen zwaar. Waarschijnlijk door dat dagje in de voortuin werken, gisteren, van half 8 's morgens tot half 9 in de avond.

Ik zie voor me een stel dat geregeld even stopt om te wandelen maar telkens als ik er bijna ben, ga ze weer dribbelen. Ik laat me nog niet verleiden om sneller te gaan want ik weet dat ik dan onherroepelijk in problemen kom met mijn ademhaling. Op bijna 6km ga ik ze dan toch voorbij en ja, met die laatste kleine kilometer voor me wil ik het risico wel nemen om langzaamaan het tempo te verhogen.

En zo eindig ik in een dol enthousiast publiek in 50:41 over 6,85km. Gemiddelde snelheid 8,11km/u of 7:24min/km. En ik ben daar tevreden mee.

Ik wacht nog even de binnenkomst van Rik af. Helaas weet ik niet wat zijn eindtijd was.

Ook hij is moe en we zoeken even een zitplaats om op adem te komen.

Eenmaal uitgerust gaan we terug naar de auto. Het wordt stiekem wel frisjes, zo, met die kletsnatte kleren. Rik wil nog wel even op de foto met de medaille. Dat doen we dan wel bij de finishboog.

Daar staat Brigit nog en die vraag ik even om de foto te maken.

Wel vraagt ze of een kennis van haar ook een foto van ons tweetjes wil maken. Die wil ze aan haar zusjes sturen, kijken of ze nog weten wie ik ben... 🤔