jimjimiz.blogspot.com: Wandeltocht #11 - Halloween Night Trail & Walk, Lichtaart (B)

We gaan naar België, Marcia, Kathy en ik. Naar Lichtaart, voor de Halloween Nightrail & Walk. En Lichtaart, dat is ook waar Bobbejaanland ligt. En daar gaan we morgen ook al naar toe. En omdat er weinig tot geen parkeerplaatsen zijn, moeten we ook nog parkeren op Parking B van Bobbejaanland, om van daaruit te voet of met een pendelbusje naar het evenemententerrein te vertrekken. Een beetje voorproeven voor morgen, dus.

Zoals altijd heb ik een reistijdschema opgesteld. Ik haal eerst Marcia af, dan Kathy en dan rijden we door naar Parking B en vandaar te voet naar de start. We gaan er nl. vanuit dat de bus wel erg vol zal zijn.

Naar Lichtaart rijden is eigenlijk de bekende weg naar Bobbejaanland, maar dit keer, rijden in het donker, dat is toch heel wat anders. Geen herkenningspunten te zien en daar waar België vroeger zo wereld beroemd voor was, namelijk, dat alle (snel)wegen verlicht waren, ook dat is inmiddels verleden tijd. Maar ik rij op mijn gemak en voordat we doorrijden naar Parking B, gooi ik nog vlug mijn tank vol met Belgische benzine tegen Belgische prijzen: €1,499/liter. Op de parkeerplaats aangekomen pakken we nog alles uit wat we nodig hebben aan verkleedspullen voor de dames en de nodige en verplichte verlichting voor onderweg. We starten onze wandeling naar de start van het evenement als de bus net is gearriveerd. En er staat niet zo'n lange rij voor en dus is de keuze zo gemaakt. Als de bus meer dan vol is, vertrekken we.

Maar we rijden de straat naar het evenement voorbij. Een heel eind. En op een gegeven moment gaat de bus van de weg af en maakt een draai en gaat de weg weer op in tegengestelde richting en stopt vervolgens naast de weg naar de start. En dan mogen we eruit. Nu is het ons wel duidelijk waarom.

Het is donker en we lopen richting het licht en het lawaai. De eerste tent die we tegenkomen is meteen die van de startnummers en die hebben we dan ook zo in ons bezit. Alleen nog even opspelden, want dat is verplicht, ook al ben je een wandelaar. En dan zijn we eigenlijk al klaar. Marcia moet nog even naar het toilet en dan denk ik, dan ga ik ook maar even. Meestal is er voor de mannen wel zo'n urinoir. Maar in de rij voor de w.c.'s wordt me duidelijk gemaakt dat de mannen niet naar binnen mogen. Die moeten verder terug, achter de barrière, wat dat ook mag betekenen. Nu heb ik toch niet zo'n hoge nood en dus wachten we buiten wel op Marcia, terwijl de geurige dampen van hamburgers en verse worsten om ons heen hangen. Je kan alleen maar contant betalen omdat pinnen vanwege geen bereik niet mogelijk is. Maar we beginnen er toch maar niet aan.

Als Marcia terug is, gaan we op zoek naar die barrière. We lopen eigenlijk gewoon richting de start en daar staat opeens een bordje met w.c.'s.Die volgen we en we komen uit op een sanitairgebouw van een camping met dus ruim voldoende en keurige toiletten en eventueel ook nog douches. dat is natuurlijk handig voor degenen die de trails doen.

Als ik mijn ding gedaan heb maken we buiten nog wel even de onsie voor de start, met en zonder filts, en dan gaan we al op pad. Ik ben nog druk bezig met het allemaal op Facebook aan het zetten en dus raak ik wat achter op de dames. Reden waarom ik dus niet op de foto van de start sta.

Ik heb de foto's van de route al wel op de website gezien maar die waren overdag genomen. Nu 's avonds in het donker is dat heel wat anders, ondanks dat er veel mensen met verlichting rondlopen. Lopen in het donker op een ongelijk en hobbelig bospad is toch wel apart. Gelukkig heb ik mijn Mag-lite meegenomen en vrij kort nadat we gestart zijn besluit ik die al aan te doen en er mee op de grond te schijnen zodat we zien waar we lopen.

Na zo'n meter of 500 splitst de route zich. De 8km gaat naar rechts en wij, met de 4km naar links. En dat is overigens ook nog de grootste groep, zo lijkt het.

Het is wel leuk lopen zo, met mijn schijnwerper die de grond verlicht. En we kletsen onderling wat en kunnen ook grotendeels zelfs met zijn drieën naast elkaar lopen. Af en toe wordt het wel wat smaller.

Dan komen op eens de traillopers die de 8km en meer doen van rechts ook op ons pad. Bij de instructies hebben we uitdrukkelijk te horen gekregen dat we danrechts moeten aanhouden zodat de trailers ons links kunnen passeren, maar dat wordt wel wat lastig als die trailers van rechts bij ons invoegen. Zodra we de kans krijgen schuiven we naar rechts zodat de volgende trailers naar links kunnen. en zo doet iedereen dat, zodra ze de kans krijgen. Niet erg logisch maar ja, dat was zo geïnstrueerd. We lopen nu maar verder met zijn tweeën naast elkaar en soms zelfs achter mekaar zodat de trailers ons links kunnen blijven passeren. En dan passeren we ook een bord aan de rechterkant die de trailers hier naar rechts stuurt, alleen... dat kunnen zij niet zien omdat ze links van ons lopen. Ik roep nog wel een keertje maar dat horen ze niet, in de ijver waarmee ze vooruit snellen. Totdat iemand daar voren hen toch heeft duidelijk weten te maken dat ze terug moeten en we zien ze dan ook weer terug lopen.

We wandelen weer verder terwijl het parkoers wat op en neer glooit en het opeens stil begint te vallen. Ik denk dat we bij de verzorgingspost zijn,zeg ik nog, en dat blijkt ook het geval. Omdat ik wel vaker trails heb gedaan weet ik dat er hier een kraampje zal staan met water, cola, sportdrank en droge koekjes, chips, pinda's, winegums en wat stukjes fruit, meestal sinaasappelpartjes of stukjes banaan. Maar er staat best wel een lang file voor dat kraampje. Marcia en Kathy kennen dat niet maar als we uiteindelijk besluiten toch maar door te lopen zien ze dat ook. Het is wel vervelend voor die trailers, die intussen ook weer op ons pad lopen en die daar ook bij moeten zijn want die doen aan hardlopen. Wij gaan intussen toch maar door, terwijl Marcia wel een stuk banaan meeneemt.

Het pad wordt opeens heel smal. Singletrack, zoals dat heet en ook echt moeilijk toegankelijk. Vol gaten en bulten en langs een rand waar je niet omlaag kunt en dus ook niet kunt inhalen. En zo lopen we hier even allemaal achter mekaar, de wandelaars en de trailers. We maken een halve cirkel, waarschijnlijk lopen we om een soort vennetje heen of zo en dan moeten we opeens omhoog. Best stijl omhoog. Het is maar goed dat ik mijn trailschoenen had aangedaan en niet mijn weg-wandelschoenen. Nu kan ik er toch mooi tegen aan omhooglopen, ook al gaat dat langzaam vanwege mijn voorgangers.

Maar eenmaal boven gekomen gaat het parkoers gewoon weer verder als bospad. Weliswaar nog steeds glooiend op en neer maar er is nu weer meer ruimte. We hebben zo'n 3km afgelegd, volgens mijn Garmin, maar het lijkt eerder alsof we er al 5km op hebben zitten. We horen de muziek al van het evenementsterrein en in de verte ook de verlichting. Ik weet dat het minder dan 4km zou zijn en dus is het niet ver meer. En zo naderen we dan de finish. Nog even op de foto en dan de medaille om.

Volgens mijn Garmin Forerunner 245 hebben we 3,87km afgelegd en dat is ook nagenoeg de opgegeven afstand, die we hebben afgelegd in 57:28. En eigenlijk voelde het alsof we het dubbele hebben gelopen. Was ook best vermoeiend voor bijna 4km en dat zal wel komen omdat het donker is en dan ook nog op zo'n zwaar parkoers. Maar wel leuk.

We maken nog een foto onder een lantaarnpaal met onze medailles en dan gaan we, toch maar te voet, naar Parking B van Bobbejaanland.

En terwijl we van het evenementsterein aflopen zien we ook net de bus vertrekken, maar dat is niet zo'n ramp want we waren toch van plan om te gaan wandelen.

En met dat wandelen is niks mis mee. Het loopt weer lekker soepel, zo over de vlakke fietspaden. En aangekomen bij de ingang van Bobbejaanland, gaan we samen nog even op de foto, want morgen staan we wéér hier. We moeten nog wel even wat verder naar mijn auto en dan moet ik toch nog vlug een sanitaire stop doen in de bosjes en dan gaan we weer terug naar Nederland.