Maar eerst maar eens er naar toe rijden. Half 10 is de afhaal afspraak en in de Golf zit ook Liesbeth die onverwacht ook met ons meerijdt.
De weg naar Vaals begint redelijk zonnig maar wordt alsmaar meer richting Zuid steeds heiiger. Op sommige plekken is zelfs te zien dat het er geregend heeft. Vorig jaar ben ik niet mee geweest vanwege andere activiteiten en daarom komt me alles nu niet bekend voor. De start en finish zijn namelijk niet meer op de plek waar ik de vorige keren wel bij was en waar we zo'n eind van de parkeerplaats naar de start bij bungalowpark van Landal moesten lopen. Nee, nu is de start op het 3-landenpunt en terwijl we dit punt naderen zien we al wat sporters ook die kant op lopen. Nee, Johan blijft doorrijden tot helemaal aan het 3-landenpunt waar 100m nog een parkeerplaats ligt met nog voldoende parkeerplaatsen. En op 100m van de start af. Wat wil je nog meer.
Nadat de anderen zicht hebben omgekleed voor hun 21km begeven we ons naar de start en ontmoeten daar Matthijs. Johan herkent ook nog een andere loopster, Evelien, die ook een 21km startnummer opgespeld heeft. Ik maak nog wat groepsfoto's voor Facebook en dan na de zandloperstart ook nog een serie in het voorbij gaan. Zal er toch wel 1 goed zijn, ga ik maar vanuit.
Voordat we echt gaan starten loop ik nog even terug naar de Golf, even alles checken en ja hoor, ik moet nog puffen en de wielerhandschoentjes aan doen en dan kunnen we gaan starten.
Zo lang duurt die eerste afdaling niet, vind ik, en zoals ik met mezelf heb afgesproken ga ik omhoog meteen wandelen en niet eerst proberen om dat hardlopend te doen. Daar word ik alleen maar veel eerder moe van. En zo gezegd zo gedaan. Dan merk ik wel dat ik al heel snel de lopers voor me uit het oog verlies en als ik omkijk zie ik Vera dichterbij komen. Maar goed, ik hou me er aan, omlaag en vlak dribbelen en omhoog wandelen. Nou is, gek genoeg, omhoog niet altijd goed te zien. Het landschap is dusdanig glooiend dat het door gezichtsbedrog lijkt alsof je omlaag gaat maar toch vals plat omhoog. De benen laten dat weten.
Als ik af en toe op mijn klokje kijk wanneer er weer een kilometer verstreken is valt me al op dat ik 9 minuut per kilometer niet eens haal door de vele wandel-klimpartijen. Tegen de 4km. komt er wel een jongedame voor me in zicht. Ze loopt welsiwaar sneller dan ik, maar blijkbaar wandel ik sneller dan haar omhoog. Ik zie haar ook telkens omkijken en vlug doorlopen maar ik blijf naderen. "laat je niet door mij opjagen", laat ik haar nog weten in het voorbij gaan en "er loopt nog iemand achteraan...", laat ik haar nog weten, doelend op Vera. En dan wordt mijn voorsprong zienderogen groter.
Voorbij de 4km gaat het 11km parkoers rechtsaf en vrijwel alleen maar dalend. Ik heb niet echt het idee wanneer het parkoers samengevoegd wordt voor alle afstanden. Wel zie ik al een tijdje een dame in wit daarvoor een in het zwart en niet ver weer daarvoor een kleurig groep lopers. Ik zit dus nog steeds op het goede spoor. En nu gaat het net als bij de vorige dame, ik loop langzaam in en ook nu weer bij het omhoog wandelen en bij het afdalen snellen ze weg.
Het parkoers gaat even de bossen uit en we lopen over weilanden met hoog gras en kunnen even genieten van het mooie uitzicht. Dame in zwart maakt foto's en ik een stuk verder ook een selfie.
De kleurrijke groep staat even te buurten terwijl ik nu de daling inzet. Beneden nog vlug even een fotootje. Nu zijn de 2 dames me weer voorbij. Na een afdaling verandert het weiland in sompig, modderig en drijfnat knollenveld waar de koeien los rondlopen. Ook de kleurrijke groep gaat me voorbij. Ik loop achteraan in de polonaise als opeens iedereen stil blijft staan en daarna in een grote boog omlopen. Dan pas zie ik dat een rund zich precies op de platgetrapte route heeft genesteld en dat iedereen voorzichtigheidshalve maar met een grote boog er omheen gaat. Ik ook.
Tot op weer een lange klim. Ik ben weer aangesloten bij de kleurige groep. De dames in wit en zwart zijn intussen door gelopen. Ik blijf bij deze groep. Waarom ook niet. We kletsen wat. Het zijn 21km-lopers en hebben er al 16km op zitten. Of ik van de 30 of van de 50km ben? "Nou nee, één van de laatsten van de 11km...", stel ik ze gerust.
Het begint te druppelen en die eerste druppels voelen best koud aan en vrij snel gaat het over in regen en het begint te donderen en dan gaat het ook nog over in hozen. Man, wat valt het eruit. De, inmiddels weer vooruit gelopen, kleurrijke groep staat nu te schuilen onder wat bomen en ik ga ze voorbij. De dame in wit stond al eerder stil om te telefoneren. De andere dame idem dito een eindje voorbij de kleurige groep. In het voorbijgaan hoor ik haar telefoneren dat het niet zomaar een buitje is maar veel harder is gaan regenen. De kleurige groep is weer gaan lopen en komt me weer voorbij. Ik blijf toch gewoon mijn eigen tempo doen tot we langs een bouwvallig schuurtje komen. Zij gaan naar binnen. Schuilen. Ik ga gewoon door. Ben toch al door en doornat. Hoewel, het gedonder is best wel angstaanjagend als je nu zo alleen over die grasvelden loopt. Het is dat het gedonder van veraf klinkt en ik eigenlijk geen enkele flits heb gezien dat ik er op vertrouw dat ik gewoon kan blijven doorlopen. Er verschijnen weer 2 dames voor me waar ik al weer langzaam naar toe aan het lopen ben. Het gaat nu weliswaar niet echt omhoog maar het pad is nu een kronkelig moddernat geheel en het is even goed uitkijken hoe te lopen. Even omkijkend zie ik ook de dame in zwart weer achter me aan. Die zal me zo wel weer inhalen, schat ik in. Intussen zijn we weer in de bossen beland en we zijn aan de 9km aldus mijn sporthorloge en ik voel me conditioneel nog opperbest. Ik zie de 2 dames steeds dichterbij komen en nu blijf ik ook gewoon hardlopen, ook als het omhoog gaat,zolang het maar niet te steil wordt. Als zij moeten wandelen, dan ik ook, ietsjes later en zo ben ik ook weer bij hun aangesloten. Ook weer 21km -lopers. En nee ik ga ze niet voorbij, sluit alleen maar aan. En dan blijkt één van de dames me te herkennen. Het duurt even maar het blijkt van een Coriotrail te zijn waar mijn vrouw ook met iemand gesproken heeft, een Duitse die daar ook meedeed met de trail. Volgens mij was dat Dorie en of dat Corio was weet ik niet zeker. Ik dacht nl. aan de Hivernal. Doet er niet toe, maar dat maakt contact nog gemakkelijker. Naarmate de finish nadert gaan ze best wel harder en omdat ik zo zuinig gelopen heb kan ik goed volgen. Natuurlijk gaat het omhoog en net als we denken dat we toch onderhand ergens bovenaan moeten zijn, gaan we linksaf en omlaag en natuurlijk een stuk verder weer steil omhoog. Ik ben niet de enige die zucht. We gaan weer omhoog en in de verte loopt een man met poles. We komen wel dichterbij maar iedereen wandelt vanwege de steilheid. Ik check mijn klokje. Volgens Dorie zou de 11km maar 10,8km zijn maar daar zijn we al bijna op en nog geen finish of vlak stuk te zien.
En dan eindelijk gaan we over van stijgen naar waterpas. We voelen dat we richting finish gaan. De dames voor me beginnen te rennen. Gaan de man met poles voorbij en blijven en passant nog aan één van zijn stokken hangen en ik er ook achteraan. Zie ik in de verte opeens Dorie en Johan lopen. Die zijn veel te ver om naar toe kunnen lopen en de 2 dames voor me gaan ook nog eens veel sneller dan ik. Nee, ik kan ze nu niet meer bijbenen. Ik zie Dorie en Johan onder de finish boog door lopen. Ik moet nog een meter of 60 schat ik.
Eenmaal onder de boog door zie ik Liesbeth net een foto maken van de zojuist gefinishte Dorie en Johan en ik zwaai wild ten teken dat ik ook binnen ben.
Evelien zal inmiddels al naar huis zijn nadat ze die 21km net over de 2 uur heeft afgeraffeld.
Cindy laat nog even een groepsfoto van ons allen maken. Liesbeth gaat even uitlopen. Dat wil ik ook als ik opeens de pijn in mijn linkervoet voel. Onderweg ben ik 2x zwaar omgezwikt maar heb er de hele weg geen last van gehad, pas nu, nu ik even stil gestaan heb. En dan gaat zelfs gewoon lopen moeizaam en dus strompel ik maar naar de auto om me alvast te gaan omkleden.
Dat valt niet mee als alles doorweekt is. Ik heb wel wat plastic zakken bij me maar heel vervelend als ook de grond overal nat is. Een lesje voor een volgende keer. Uiteindelijk worstelen we ons daar ook doorheen en als we op het terras ons nog even tegoed doen aan een hapje en een drankje kunnen we weer huiswaarts.
Precies om 16:00 vertrekken we uit Vaals. Helaas verloopt de reis niet helemaal vlekkeloos. door de aanleg van de nieuwe ringweg om Heerlen worden we naar Maastricht gedirigeerd en van daaruit naar Eindhoven. We zijn alleen niet de enige. Bijna tot aan Sittard is het langzaamaan file rijden. Op snelheid rijden we ook nog eens in Weert een wolkbreuk binnen. Overal remlichten die oplichten en de snelheid die terugloopt tot onder de 50km. We zijn inmiddels al 1 uur en 20 minuten onderweg!
Hoe dan ook, komen we toch veilig in Veldhoven aan en dan moeten Liesbeth en Dorie en Johan nog naar huis. Was stiekem een lange terugreis. Voor mij 1 uur 3 kwartier en Dorie en Johan nog wel een half uur langer.
In de uitslagen zie ik dat Vera niet is gefinisht maar dat ik wel 3 dames heb ingehaald. Dat omhoog wandelen bleek nog niet zo slecht te zijn en aan de finish voelde ik me ook best nog fit en zeker niet uitgeput. Dat heb ik wel eens anders mee gemaakt en toen was ik meer getraind dan nu. Ik mag dan de laatste heer zijn op de 11km, ik ben wel de eerste maar ook de enige heer 60+ 😄
Officiële Netto Uitslagen:
Jim 11km - 1:41:59
Evelien 21km - 1:02:36 (3e dame)
Liesbeth 21km - 3:03:46
Dorie 21km - 3:09:32
Johan 21km - 3:09:33
Ed 30km - 4:42:10
Cindy 50km - 6:27:21
