Afgelopen maandag kregen we van Tineke bericht dat Herman morgen, dinsdag dus,
naar Brunswijck (in Eindhoven) verhuist t.b.v. zijn revalidatie. Bezoekuren
van 10:00u - 20:00u.
En dinsdag stuurt Tineke al een foto vanuit Brunswijck waar ze al buiten in de
tuin zitten, genieten van de zon en het buiten zijn.
Herman voelt zich blij, vooral nu hij weer naar buiten kan.
Voor mij genoeg reden om hem op zijn nieuwe stek te gaan bezoeken. Ik heb Vitalis Brunswijck al op Googlemaps opgezocht en het is eigenlijk voorbij het Catharinaziekenhuis, bij het volgende verkeerslicht rechtsaf en dan weer rechtsaf, dus bijna bij het Catharinaziekenhuis om de hoek.
Tineke geeft nog wel even het adres door waar Herman verblijft en dat is Vitalis Brunswijck op de eerste verdieping Zonstraat 102.
Nu kan ik dat adres zo vaak als ik wil intypen in mijn Googlemaps maar die komt er echt niet uit.
Ik besluit gewoon Vitalis Brunswijck in te voeren en eerst maar eens 2 verse donuts halen voor Herman en dan met Google Maps naar Brunswijck.
Googlemaps rijdt niet zoals ik zou rijden. Dat gebeurt wel eens vaker, maar ik denk nu nog, dan kom ik wel bij de Zonstraat uit. En zo rijden we dus via de Frankrijkstraat helemaal binnendoor om toch weer op de Veldmaarschalk Montgommerylaan uit te komen, alleen moet ik nu linksaf waar het Catharinaziekenhuis linksaf ligt. Na wat heen en weer gerij door een woonwijk ben ik er, volgens Google Maps. Ik sta stil voor een slagboom van een parkeer terrein maar mergens om je aan te melden. Nee, hier moet ik echt iet zien. En dus laat ik Google Maps voor wat het is en rij terug naar de Veldmaarschalk Montgommerylaan en dan rechtsaf en bij het winkelcentrum Woensel linksaf en bij de volgende verkeerslichten linksaf. Dan rij ik nog per ongeluk een blikje om maar in ieder geval ligt direct links van de verkeerslichten het parkeerterrein van Vitails Brunswijck.
Auto in de schaduw geparkeerd en naar binnen.
Het ziet er meteen wat groots uit en ik denk, vraag maar meteen waar ik zijn moet aan de receptioniste en omdat ik de naam Zonstraat al heb gezien, vraag ik ook meteen hoe ik daar kom. Ze wijst me de trap omhoog aan en eenmaal boven volg ik de borden met pijlen naar 102.
Die kamerdeur is gesloten.
Ik klop beleefd. Geen reactie.
Ik klop wat harder. Nog geen reactie.
Ik klop wat harder en langduriger. Nog steeds geen reactie.
Dan open ik de deur maar en die is niet op slot.
Niemand.
Kamer is wel degelijk bewoond en aan de buitenkant hangt een bordje De heer Daamen, maar er is niemand aanwezig. Misschien toch ergens in de de tuin, denk ik dan.
Ik loop terug, tegelijkertijd rondkijkend of ik hem misschien toch ergens zie.
Een werkneemster (verpleegster) vraagt of ze me kan helpen, of wie of wat ik zoek. Als ik de naam van Herman noem, denkt ze even na en dan: "Oh, die is er niet. Die is een nachtje thuis blijven slapen". En ze weet niet hoe laat hij weer terug komt.
Ik bedank haar en ga maar weer naar buiten naar de auto. Dan breng ik die donuts maar naar Herman thuis. Alleen heb ik zijn adres niet bij me en dus bel ik even naar Tineke.
Die neemt op en als ik haar vertel dat ik in Brunswijck zit, weet ze me te vertellen dat Herman thuis is, maar dat wist ik al. Maar wat ik niet wist is, dat Herman gisterenavond uit Brunswijck is weggelopen en helemaal naar huis is gewandeld. Brunswijck in rep en roer en die hebben dan een kleindochter op haar werk gebeld, dus die was ook al overstuur en dan belt hij opeens thuis aan.... Tineke natuurlijk helemaal verrast en daarna ook naar iedereen rond gebeld om iedereen gerust te stellen. En die nacht is Herman dus gewoon thuis blijven slapen. En dat ging goed. En ook 's morgens weer als vanouds, behalve dan dat Tineke de koffie zetten, wat anders Herman altijd deed.
Maar nu ze staan op het punt om opgehaald te worden om naar Brunswijck terug gebracht te worden. En ik besluit daarom op toch op hun te wachten.
En met een opgeladen smartphone vliegt de tijd....
En niet veel later komt een rood Toyotaatje de parkeerplaats oprijden en bij de ingang van het gebouw stappen dan Tineke en Herman uit.
Samen lopen we dan richting Zonstraat 102 en ik weet inmiddels de weg al maar Tineke is die intussen al weer kwijt. "Nee", zegt ze, "we zijn nu van een andere kant gekomen", terwijl ik al stil sta en haar er op wijs dat we er al zijn. Ze had het nog even niet door maar dan gaat ze naar binnen om wat spulletjes weg te leggen, terwijl de schoonmaakster nog bezig is. Buiten komt een verzorgster net de naastliggende kamer uit en ziet dat Herman weer terug is. Zij zal zijn terugkomst wel even doormelden zodat Tineke dat niet meer hoeft te doen. En dan ga ik ook maar even de kamer van Herman binnen, samen met Herman en dan komen er ook nog 2 mannen de kamer binnen om wat beveiligings-elektronica te testen. En er komt nog een dame binnen. Blijkbaar is zij een van de behandelaars en die komt om Herman een test af te nemen. Door al die drukte gaan we nu maar weer de kamer uit en de schoonmaakster heeft intussen ook maar besloten om op een ander tijdstip terug te komen.
De laatste dame heeft een klusje voor Herman. Hij krijgt de opdracht om naar de Jumbo te gaan en daar wat boodschappen te doen die op een briefje staan, die hij, samen met wat geld in een beursje,mee krijgt. Hij moet daar helemaal zelfstandig naar toe gaan en ook zelfstandig de boodschappen doen en zij zal hem "achtervolgen" om te zien of hij alles goed doet, zowel in het verkeer alsook in de Jumbo.
Nou denkt Tineke dat Herman de Jumbo hier helemaal niet kan vinden maar als ik haar naar buiten uit het raam het knalgele JUMBO logo laat zien, is het haar ook wel duidelijk.
Intussen gaan Tineke en ik even in de tuin wat bijkletsen onder het genot van een kopje koffie.
Even later, wat zal het zijn, een half uurtje, komt Herman al weer terug. Hij is geslaagd. Heeft alle boodschappen keurig gehaald, wist goed de weg in deze voor hem onbekende winkel en ook in het verkeer heeft hij zich goed bewezen. Dat mag ook wel, als hij een dag eerder al helemaal in zijn uppie al naar huis is wezen wandelen.
Tineke praat nog wat na, ook over Herman (ik hoef niet weg maar mag er bij blijven) en dat hij het thuis ook gewoon goed deed, net als voorheen. Alleen is hij alles gauw vergeten. Maar alles zal goed komen en wie weet zal hij al snel weer naar huis mogen om de behandeling vanaf thuis voort te zetten. Maar dat is nog afwachten.
Intussen is het al 12 uur geweest en Herman "moet" aan het middageten.
Ik neem afscheid van hen en tot de volgende keer maar weer.
Het was vandaag wel een bijzonder bezoek, mag ik wel zeggen.
Maar Herman ziet er weer stukken beter uit. Ik zou bijna zeggen dat hij weer de oude is, maar ook ik kan niet in zijn hoofd kijken. Het gaat in ieder geval hard de goede kant op.
