Na het debacle van de vorige week bij GVAC Trimlopen, waarbij ik na 7 km.
instortte, weet ik niet wat ik van vandaag moet verwachten. De voorbereidingen
van de afgelopen week zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Eigenlijk
nauwelijks training door de gevoelige linkerknie, behalve donderdag dan, een
aangepaste training en zaterdag trainen in het kielzog van Vrijbuiter Jo.
Gisteren lag ik al om half 11 op één oor. Daar kan het alvast niet aan
liggen. En vanmorgen gestart met een hete douche om zo de spieren, alle
spieren, alvast op temperatuur te brengen. En dan op naar Duizel.
Net als vorig jaar is parkeren ook nu weer een ramp. Alle straatjes,
steegjes en grasvelden worden volgepropt met automobielen. Het kan helaas niet anders
want verder zijn er hier geen voorzieningen voor getroffen. Maar in
tegenstelling tot vorig jaar verloopt de uitdeling van startnummer wel vlot.
Een rij van 3 mensen mag je wel vlot noemen.
Net als gisteren is het, wat mij betreft, nog steeds lange
broekenweer. En dat moet samen met 2 T-shirts wel goed zijn. Het aantal
GVAC-ers vandaag aanwezig mag ook groot genoemd worden. En ook de gele
GVAC-kleuren worden dit keer wel veel gedragen.
Voor de start spreken we nog met enkele dames die voor de halve marathon
gaan. Streeftijd zo rond de 2 uur of net daarboven. Aan hun startnummer is
overigens niet te zien dat zij de halve marathon gaan doen. De nummers kunnen
net zo goed nummers van de 10km. zijn. Alleen de wedstrijdnummers zijn van een
categorie 2000 minder.
Eenmaal in het startvak sluiten we ons bij de overige GVAC-ers aan en dat is
redelijk vooraan. Niet echt mijn pole-position als je het mij vraagt, maar
goed. Ik druk mijn stopwatch na het startschot pas in, op het moment dat we de
startstreep passeren. Met de bibchip moet dat uiteindelijk wel goed komen met
die eindtijd.
Voorin starten heeft wel het grote nadeel dat je meteen wordt meegesleurd in
het "hoge" tempo. Hoewel we van alle kanten worden ingehaald vind ik
wel dat we best wel "hard" gaan. De dames van de 2-uurs-halve
marathon gaan echter nog harder. Terwijl de doorkomst op de eerste kilometer al
aantoont dat we te hard gaan, bij de 2e kilometer gaat het niet veel langzamer.
We besluiten de vaart er voorlopig maar in te houden. De 2-uurs-halve marathon
dames zijn dan inmiddels uit het zicht verdwenen.
Op het heen-en-weer-stuk ligt ook het 5km-punt. Die passeren we in 29:16.
Toch ¾ minuut onder ons schema. Als dat maar goed gaat.
Mij gaat het in ieder geval wel goed. Mijn pasritme gaat lekker en de
ademhaling ook, Nu moet ik wel zeggen dat ik nu niet meer de aangepaste
ademhaling toepas zoals ik enkele weken ergens gelezen heb. Nee, de 3:2 (3
passen in- en -2 passen uitademen) doe ik net andersom: 2:3. Het inademen over
2 passen kost me veel minder tijd terwijl het uitademen over 3 passen ook
gemakkelijker gaat. Met de andere methode ben ik veel vlugger buiten adem. Dus
hou ik mijn "oude" ademritme maar weer eens aan. Dat gaat zo goed dat
ik af en toe zelfs het gevoel krijg dat het met mij beter gaat dan met loopmaatje
Dorie. Op het stuk tussen 6 en 7 kilometer offer ik me zelfs op om haar dit
stuk uit de straffe tegenwind te houden. En ook dat gaat me vrij moeiteloos af.
Dorie waarschuwt wel dat we niet te vlug moeten gaan en dus hou ik me een
beetje in. Als ook de 8km. is gepasseerd voel ik al wel dat het niet meer stuk
kan gaan. In ieder geval niet meer zoals vorige week bij GVAC.
Op de meet klok ik af op 57:45. Voor mij een enorme overwinning. T.o.v.
vorige week zeker, maar ook t.o.v. vorig jaar hier in Hapert, toen ik met
1u2:28 nog kapot ging.
Nee, nu is dat wel anders. Niet kapot en vrijwel direct hersteld.
We wachten nog alle andere GVAC-ers van de halve marathon af. Als de
2-uurs-halve marathon dames zijn gepasseerd in resp. net onder, net boven en een
stukje boven de 2 uur, hebben zij toch ook bereikt wat ze wilden. Achteraf
geven ze ook wel toe dat ze veel te hard gestart waren. Helaas waren zij niet
de laatste GVAC-ers. We hebben Wim Keijzers helemaal vergeten. Met een eindtijd
van 2u18 heeft hij in zijn categorie 70+ wel weer een clubrecord weten te
vestigen.
Van de GVAC-ers vallen alleen Peter van de Velden en Johan van Litsenburg in
de prijzen, maar dat heeft ook wel te maken met het aantal categorieën waarin
prijzen te verdelen waren.
Na afloop is er in Duizel nog de soep en de thee en de sauna en dan is het
weer tijd om naar Veldhoven te gaan. Daar is niemand thuis en of ik even voor
het eten wil zorgen. Natuurlijk: Pizza.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten